روان‌گردان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو


روان‌گردان به دسته‌ای از ترکیبات شیمیایی گفته می‌شود که موجب تأثیر بر مغز و سلسله اعصاب می‌شوند، و از این رو به این علت که که آگاهی و روان فرد را تغییر می‌دهند، در دسته سایکواکتیوها جای می‌گیرند. این ترکیبات با اثر آگونیستی روی گیرنده‌های سروتونین تاثیر خود را نمایان می‌کنند. روان‌گردان‌ها دسته‌ای از توهم‌زاها هستند که به صورت تخصصی توهم‌زاهای سروتونرژیکی نیز نامیده می‌شوند. اثر اصلی روان‌گردان‌ها تغییر دادن شناخت و ادراک فرد است. [۱]


ال اس دی، مسکالین، دی‌متیل‌تریپتامین، قارچ سیلوسایبین از معروف‌ترین ترکیبات توهم زا محسوب می گردند.

بسیاری از روان‌گردان‌ها در سرتاسر دنیا غیرقانونی محسوب می‌گردند اما با این حال مصرف تفننی این مواد در مناطق مختلف دنیا رایج می‌باشد.[۲][۳][۴]

معرفی[ویرایش]

معیار هالیستر برای شناخت ماده روانگردان به شکل زیر است:[نیازمند منبع]

  1. نسبت به بقیه اثرات دارو، تفاوت در نوع بینش و فکر باید آشکار و غالب باشد
  2. از لحاظ فکری و حافظه اثر حداقلی داشته باشد
  3. بی‌حسی، گیجی، بیحالی، یا انگیزش بیش از حد نباید اثر اصلی باشد
  4. اثرات جانبی خود به خود روی سیستم اعصاب باید حداقلی باشد
  5. هیچگونه وابستگی ایجاد نکنند

بر حسب شرایط البته تمام مواد از این شرایط پیروی نمی‌کنند و حتی ممکن است یک دارو اثرات متفاوتی روی یک فرد ثابت داشته باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Serotonin and Hallucinogens". Neuropsychopharmacology Reviews. 21: 16S–23S. doi:10.1016/S0893-133X(98)00135-3.
  2. Krebs TS, Johansen PØ (28 March 2013). "Over 30 million psychedelic users in the United States". F1000Research. 2. doi:10.12688/f1000research.2-98.v1. ISSN 2046-1402. PMC 3917651. PMID 24627778.
  3. Garcia-Romeu A, Kersgaard B, Addy PH (August 2016). "Clinical applications of hallucinogens: A review". Experimental and Clinical Psychopharmacology. 24 (4): 229–268. doi:10.1037/pha0000084. ISSN 1936-2293. PMC 5001686. PMID 27454674.
  4. «The New Science of Psychedelics» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۹-۲۳.