رابط مغزی-کامپیوتری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رابط مغزی-کامپیوتری (به انگلیسی: Brain-computer interface) یک شیوۀ برقراری ارتباط میان کاربر و دستگاه است که بر پایۀ فعالیت‌های عصبی تولید شده به وسیلۀ مغز کار می‌کند و مستقل از خروجی عادی این فعالیت‌های عصبی در اعصاب محیطی و ماهیچه‌ها می‌باشد.<B. He, Neural engineering: Springer, 2005./>

نقش رابط‌های مغز و رایانه در توانبخشی درمانگاهی[ویرایش]

در توانبخشی از رابط‌های مغز و رایانه برای کنترل اسکلت بیرونی رباتیک استفاده می‌شود. این روش برای بیماران آسیب نخاعی کاربرد دارد و به آنها توانایی دوباره راه رفتن یا استفاده از اندام‌های از کار افتاده (دست و پا) را می‌دهد. برای این کار باید قصد حرکتی فرد بیمار در مغز شناسایی و اطلاعات مستقیماً به دستگاه رباتیک ارسال شود. برای تشخیص قصد حرکتی ابتدا سیگنال‌های مغزی با کمک کلاه الکتروانسفالوگرام (EEG) دریافت و برای پردازش به یک رایانه ارسال می‌شود و پس از تشخیص قصد حرکتی، برای کنترل اسکلت بیرونی رباتیک از آن استفاده می‌شود. با ایجاد تعامل بین مغز و اسکلت بیرونی می‌توان تحولی عظیم در زندگی روزمره بیماران سکته مغزی ایجاد کرد.


منابع[ویرایش]