نوروکاردیولوژی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نوروکاردیولوژی (به انگلیسی: Neurocardiology) یا عصب‌شناسی قلب به مطالعه نوروفیزیولوژیکهای عصبی و عصب‌شناسی جنبه‌های قلب و عروق به خصوص اختلالات قلبی ناشی از ریشه‌های عصبی می‌باشد.[۱]بررسی و مطالعه اثرات استرس روی قلب، به طوری که قلب در تعامل با هر دو سیستم عصبی محیطی و سیستم عصبی مرکزیاست.

مسائل بالینی در نوروکاردیولوژی شامل هیپوکسیک-ایسکمیک مغز آسیب نوروژنیک استرس کاردیومیوپاتیمغزی، آمبولیهای انسفالوپاتیهای عصبی عوارض قلبی و جراحی قفسه سینه و مداخلات قلبی و عروقی یافته در بیماران مبتلا اولیه بیماری عصبی است.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Natelson BH (Feb 1985). "Neurocardiology. An interdisciplinary area for the 80s". Arch. Neurol. 42 (2): 178–84. doi:10.1001/archneur.1985.04060020096022. PMID 3883960.
  2. Louis R Caplan; J Willis Hurst; Marc I Chimowitz (1999). "Clinical neurocardiology". Tex Heart Inst J. 26 (4): 324. doi:10.1201/b14098. PMC 325678.

پیوند به بیرون[ویرایش]