نورومورفیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مهندسی نورومورفیک (neuromorphic) یا به اختصار نورومورفیک که «محاسبات عصبی» نیز نامیده می‌شود، مفهومی است که در اواخر دهه ۱۹۸۰ توسط کارور مید (Carver Mead) توسعه یافته و به معنی استفاده از سیستم‌های مجتمع سازی در مقیاس بسیار بزرگ ( VLSI ) حاوی مدارهای آنالوگ الکترونیکی، برای تقلید (شبیه‌سازی) معماری عصبی و بیولوژیکی موجود در سیستم عصبی است.[۱][۲]

در حال حاضر، اصطلاح نورومورفیک برای توصیف سیستم‌های آنالوگ، دیجیتال، سیستم‌های مختلط آنالوگ / دیجیتال و نرم‌افزارهایی که سیستم‌های عصبی را مدل‌سازی می‌کنند، به کار می‌رود. اجرای محاسبات عصبی در سطح سخت‌افزار را می‌توان با ممریستورهای مبتنی بر اکسید (oxide-based memristors)، ممریستورهای اسپینترونیک (spintronic memories)، سوئیچ‌های آستانه‌ای (threshold switches) و ترانزیستورها، تحقق بخشید.[۳]

جنبه اصلی مهندسی نورومورفیک درک چگونگی مورفولوژی نورون های ویژه ، مدارها ، برنامه ها و معماری های همه جانبه محاسبات مدنظر را ایجاد می کند ،بر نحوه ارائه اطلاعات و بر استحکام در برابر آسیب ها تأثیر می گذارد ، یادگیری و توسعه را ترکیب می کند،سازگاری با تغییرات محلی (انعطاف پذیری) ، و تغییر تکاملی را آسان می کند.

مهندسی نورومورفیک مبحثی میان رشته ای است که از  زیست شناسی ، فیزیک ، ریاضیات ، علوم کامپیوتر و مهندسی الکترونیک ایده می گیرد تا سیستم های عصبی مصنوعی مانند سیستم های بینایی ، سیستم های سر-چشم ، پردازنده های شنوایی و روبات های خودمختار را طراحی کند که معماری فیزیکی و اصول طراحی آن مبتنی بر اصول سیستم عصبی بیولوژیکی است.


مثال ها:

در اوایل سال 2006 ، محققان در  جورجیا تکنولوژي یک میدان برنامه پذیر آرایه عصبی را منتشر کردند.


منابع[ویرایش]

  1. Gupta, Shikhar (2019-06-30). "Neuromorphic Hardware: Trying to Put Brain Into Chips". Medium. Retrieved 2020-03-19.
  2. «Silicon Brains». www.humanbrainproject.eu. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۱۹.
  3. امیر دیباسی. «مدارات نورومورفیک و نحوه پیاده‌سازی آن با استفاده از ممریستورها و مدارهای سیلیکونی». پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.