پیشرانه یونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سامانه پیشرانه یونی ان‌استار ناسا برا فضاپیمای دیپ اسپیس در حال آزمایش در آزمایشگاه پیشرانه جت

پیشرانه یونی (به انگلیسی: ion thruster) نام نوعی پیشرانه الکتریکی مورد استفاده در پیشرانش فضایی است که قرار است به منظور شتاب بیشتر برای ماموریت‌های طولانی فضایی بر روی محموله‌های فضایی مانند فضاپیماها و ماهواره‌های آینده نصب شود. پیشرانه یونی با گاز زنون ،که نوعی گاز نجیب است کار می کند. ناسا برای این منظور پروژه‌ای را تحت عنوان نکست (NASA Evolutionary Xenon Thruster) به معنی «پیشرانه تکاملی زنون ناسا» را راه اندازی کرده است.

در روز چارشنبه ۵ تیر ۱۳۹۲ ناسا اعلام کرد که موتور رانش یونی پیشرفته خود را به مدت۴۸۰۰۰ ساعت، یا پنج سال و نیم عمل روشن نگاه داشته است این موتور در حال حاضر دارای رکورد طولانی ترین مدت زمان تست هر نوع سیستم نیروی محرکه فضا است. [۱]

پیشرانه NEXT (ion thruster یک موتور الکتریکی با سوخت زنون است که هم‌اکنون در آزمایشگاه پیشرانش الکتریکی مرکز تحقیقات گلن در حال آزمایش می‌باشد. از این پیشرانه قرار است در ماموریت‌های آتی ناسا در فضا که امکان استفاده از پیشرانه های شیمیایی وجود ندارد، استفاده شود. استفاده از پیشرانه های الکتریکی از سال 1960 آغاز شد. این پیشرانه ها توان الکتریکی خود را از طریق پنل‌های خورشیدی و یا منابع سوخت هسته‌ای تامین می‌کنند. سپس این توان الکتریکی برای یونیزه کردن مولکول‌های درون محفظة پیشرانه (که برای پیشرانه NEXT این مولکول از نوع زنون می‌باشد.) استفاده می‌شوند. مولکول‌های یونیزه شده با حرکت به سوی قطب منفی پیشرانه شتاب گرفته و وارد یک صفحه‌ی مشبک هدایت کننده می‌شوند و سپس از انتهای نازل خارج می‌شوند، بدین ترتیب نیروی پیشرانش را تولید می‌نمایند. این پیشرانه معمولا شامل 5 بخش اصلی منبع توان، واحد پردازش توان، سامانه‌ی مدیریت سوخت، رایانه‌ی کنترل و محفظه‌ی اصلی پیشرانه می‌باشند.

پیشرانه های الکتریکی 10 تا 12 برابر کارایی بیشتری در مقایسه با پیشرانه های شیمیایی دارند. از نظر زمان عملکرد نیز این پیشرانه ها چندین برابر موتورهای شیمیایی کار می‌کنند. پیشرانه‌های شیمیایی تنها در حدود چند دقیقه می‌توانند کار کنند در حالی که پیشرانه های الکتریکی قادرند چندین هزار ساعت بطور مداوم عمل نمایند.


منابع[ویرایش]