سامانه پرتاب با قابلیت استفاده مجدد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بوسترهای کناری فالکن هوی با قابلیت استفاده مجدد در حال فرود در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، مناطق فرود 1 و 2، طی پروازی آزمایشی در 6 فوریه 2018

سامانه پرتاب با قابلیت استفاده مجدد (به انگلیسی: reusable launch system (RLS) یا reusable launch vehicle (RLV))، سامانهٔ پرتاب فضایی است که امکان استفاده مجدد از قسمت یا تمام اجزای یک سیستم را برای استفادهٔ بعدی فراهم می آورد. تاکنون چندین سامانه با قابلیت استفاده مجدد برای پرواز زیر مداری و تا حدودی پرواز مداری، به پرواز درآمده‌اند. با این حال مسائل طراحی بسیار چالش برانگیز هستند و هیچ سامانهٔ کامل پرواز مداری با استفاده مجدد وجود ندارد. گسترهٔ وسیعی از ایده‌ها برای این نوع سیستم‌ها پیشنهاد شده‌اند که تعدادی از آن‌ها در عمل به پرواز درآمده‌اند.

.

نورث امریکن ایکس-۱۵ اولین هواپیمایی بود که توانست به پرواز زیر مداری دست یابد. اولین وسیلهٔ ترابری است که توانست به مدار برسد، شاتل فضایی ناسا بود. هدف از آن، کاهش هزینه‌های پرتاب نسبت به سامانه های یک‌بارمصرف پرتاب بود، اما در نهایت پرهزینه تر از آب درآمد. آخرین شاتل در سال 2011 کنار گذاشته شد.

پس از اعلام جایزه ایکس انصاری، توجه‌های تجاری به پرتاب کننده‌ها با قابلیت استفاده مجدد، افزایش یافت. راکت فالکن ۹ شرکت اسپیس‌اکس دارای مرحله اول تجدیدپذیر و مرحلهٔ دوم یک‌بارمصرف است و در حال حاضر در استفاده برنامهٔ خدمات تجاری ترابری مداری و پرتاب‌های تجاری ماهواره است. شرکت سکیلد کامپوزیتس دو فضاپیمای آزمایشی زیرمداری را برای شرکت ویرجین گلکتیک به پرواز درآورده است، همچنین راکت نیوشپرد شرکت بلو ارجین دارای مرحله اول تجدیدپذیر و مرحلهٔ دوم یک‌بارمصرف است، اما فعلاً در حال توسعه است و تنها توانایی پرواز زیرمداری را دارد. چندین وسیلهٔ ترابری یا سامانهٔ کامل تجدیدپذیر دیگر نیز در دست توسعه هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Reusable launch system». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.