دره‌شوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از دره شوری)
پرش به: ناوبری، جستجو

دره شوری نام یکی از طوایف ایل بزرگ قشقایی و همچنین نام یکی از نژادهای اصیل اسب پرشین عرب که در طایفه دره شوری از ایل قشقایی پرورش می‌یابد و از اصیل‌ترین اسبهای دنیاست[نیازمند منبع]، می‌باشد. نام درشوری از نام محل ییلاقی آنها (دره شور) در منطقه ی وردشت سمیرم (روستای مهرآباد کنونی)گرفته شده است اینان پس از ورود به فارس در این ناحیه سکونت کرده‌اند دره شور از محل (سمیرم) امروزه جز مراکز ییلاقی این طایفه است.[۱]

دره شوری، یکی از طوایف نیرومند و مشهور ایل قشقایی است که طبق آمار دولتی (۱۳۶۰) دارای ۶۴ طایفه و ۵۱۶۹ خانوار (۲۷۳۹۶ نفر) بوده است؛ و در سال ۱۳۶۶ دارای ۵۲ طایفه و ۴۰۳۷ خانوار بوده است.[۱] تعدادی از مردم این طایفه «تخته قاپو» گردیده و بقیه هم در حال «اِسکان» می‌باشند. امرار معاش آنان از گله داری و زراعت غلات است. منطقه سردسیر آنان پیرامون سمیرم، دردشت، خسروشیرین، سولیجان، سِمیرم علیا، قورتپه، سیاه وکلک سِمیرم و کرمآباد است.

گرمسیرشان دوگنبدان، حسین‌آباد، سر مشهد، جَرِه، خِشت، باشت و بابوئی، مَمَسَنی، گوراِسپید، هفت دشت ماهور، کوهمره توران، کوه براق، بشارگان، کوه سرخ، پیرامون کازرون، هفت دشت، پیر سرخ باشت، کوه سیاه و قره دشت براق است.

نام این طایفه در فهرست‌های فارسنامه و فرمانفرما ذکر شده است. بعد از قدرت یافتن خانهای دره شوری که نسبتی با ایلخانهای قشقائی نداشتند بسیاری از طوایف اطراف ییلاق و قشلاق خود را به اطاعت واداشتند و به صورت یک واحد یک پارچه ایلی درآوردند و خود قدرتی در مقابل ایلخان ایجاد کردند. در حال حاضر طایفه «دره شوری» متشکل از تیره‌های مختلف است که آنها با هم هیچ نسبتی فامیلی ندارند و تنها از نظر تشکیلاتی و سیاسی یک واحد هستند.

خانهای طایفه دره شوری در سالهای اخیر به زراعت و باغداری توجه زیادی کرده اندو گروه‌های زیادی از آنها به زندگی یکجانشینی پرداخته‌اند. طایفه دره شوری یکی از طوایف پر جمعیت ایل قشقایی است و مردم آن به داشتن و پرورش اسب معروفیت دارند.[۲]

تیره‌های طایفه دره شوری[ویرایش]

لک - بایات (بیات) - نفر - آبیل کرلی - آرّیقلی - آسلانگلی=آسلانلی -آغا کیخالی -آغ تومّانلی -آهنگر - ایاز کیخایی (دره شوری-فرهنگ دره شوری - سترگ (دره شوری)) - ایمانلی - باغیر کیخالی - نفربهرام کیخالی - بوگر - بول وئردی - تله بازلی - کزنلو - جانبازلی - جلاللی - جئیرانلی - چاربونچّا (قیریخلی، عربلی، عشیرلی، علی مردانلی) چارده چریک - چاریقلی -حاجی ده وه لی - حاجی محمّدلی - خئیراتلی - درزی - دؤندولو - دؤنه لی - رکّه-زرگر - زنگنه - زئیلابلی - سادات - سکّیز - شاقّی - شاهین کیخالی - صادیقلی - طاهار کیخالی - طئییبلی (طیّبی) - عمله-عوثمانلی - قابیزلی (قابضلو) - قره جوللو - قره چه یی - قره خانلی (قره کیخالی) - قره گچّیلی - قره قانلی - قورد - قیرمیزی - قیمّیللی - کاسّا تاراش (کاسه تراش) - کریملی - کؤزونگلو (کیزینلی) - کورّانلی - کور به کوش - گرمه سئرلی (گرمسیری) - گؤیجه لی - گولابلی - مقصودلو - موصللو - مئهدی کیخالی - میش بیسیار - ندیرلی - نرّه لی - نیم آردلی (نیم ارده لی) - وزیر خانلی-وندا - هومّت علی کیخالی-قرخلو و … [۱]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع و توضیحات[ویرایش]

شهریاران گمنام - نوشته کسروی