تمیستوکلس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از تمیستوکل)
پرش به: ناوبری، جستجو
تمیستوکلس
Illustrerad Verldshistoria band I Ill 116.png
پیکره تمیستوکلس
محل تولد آتن
تاریخ تولد ۵۲۴ پیش از میلاد
محل مرگ ماگنزیای مئاندر
تاریخ مرگ ۴۵۹ پیش از میلاد
محل دفن ماگنزیای مئاندر
درجه سردار (Strategos)
فرماندهی نبرد سالامیس، نبرد آرتمیزیوم
تخصص‌های دیگر سیاستمدار

تِمیستوکلِس (به یونانی: Θεμιστοκλῆς) پسر نئوکلس و سیاستمدار و سردار پرنفوذ آتن بود. تمیستوکلس با تقویت نیروی دریایی آتن پیش از حمله خشایارشا، نقش بزرگی در شکست ایرانیان در نبرد سالامیس داشت. او در دورهٔ نخست جنگ‌های ایران و یونان که در دوران سلطنت داریوش بزرگ درگرفت، در نبرد ماراتون شرکت داشت.

درپی اتهام همدستی با ایرانیان، تمیستوکلس از یونان گریخت و به دربار اردشیر یکم پناهنده شد. با وی در ایران با احترام برخورد شد[۱] و حکومت ماگنزیای مئاندر و چند شهر دیگر آسیای صغیر به او سپرده شد.

تجهیز نیروی دریایی یونان[ویرایش]

پس از شکست ایران در نبرد ماراتون، آتنی‌ها انتظار انتقام پارسیان را داشتند و تمیستوکلس قسمت عمده‌ای از ثروت آتن را در راه تقویت بحریه صرف کرد و جهازات جنگی تازه و مهم ساخت.[۲]

آتنی‌ها از درآمد نقره سود زیادی بدست آورده بودند و می‌خواستند آن را در میان اهالی قسمت کنند. او پیشنهاد کرد چون مبارزه‌ای ممکن است در پیش باشد، آن وجه صرف ساختن دویست رزمناو شود. او با پیش بردن پیشنهادش، خدمت بزرگی به وطن خود کرد.[۳]

متحد کردن یونانیان[ویرایش]

هرودوت می‌نویسد، هدف لشکرکشی خشایارشا ظاهراً آتن ولی منظور اصلی او در واقع تسخیر سراسر یونان بود. اقوام متعدد یونانی از دیرباز به این راز پی برده بودند اما خطری را که در پیش بود با نظر مختلف می‌نگریستند. بعضی‌ها سر تسلیم فرود آورده در نتیجه مطمئن بودند که از ناحیهٔ مهاجمان چندان صدمه نخواهند دید. بعضی دیگر طرفدار مقاومت ورزیدن بودند اما اغلب مردم یونان علاقه‌ای به جنگ و ستیز نداشتند بلکه برعکس آمادهٔ سازش و تسلیم بودند.

آتنی‌ها نظر کاهن بزرگ و پیشگویی او را خواستار شدند. هاتف پیشگوئی رسیدن نکبت و ادبار را کرد. همه چیزی نمانده بود که از فرط بیچارگی تن به قضا و قدر بدهند اما تمیستوکلس قدم پیش نهاده، اظهار کرد «اگر قول غیبگو دلالت بر شومی می‌کند، این شومی متوجه آتنی‌ها نیست بلکه در واقع مربوط به مهاجمان است». آتنی‌ها تعبیر تمیستوکلس را ترجیح داده، دل به مبارزه و فداکاری بستند.[۴]

جنگ سالامیس[ویرایش]

بعد از سقوط آتن به دست خشایارشا بعضی از فرماندهان یونانی به جای بردباری و ادامهٔ مذاکرات جاری کشتی‌ها را آمادهٔ حرکت و قصد فرار فوری کردند ولی بعضی‌ها نیز در تنگهٔ سالامیس مانده و اعلام کردند که از تنگه دفاع خواهند کرد.

تمیستوکلس پیشنهاد ماندن و نبرد در تنگهٔ سالامیس را مطرح کرد وی گفت نبرد در محلی تنگ و محدود به نفع ما خواهد بود و در پهنای دریا به سود دشمن. همچنین جزیرهٔ سالامیس که ما زن و فرزندان خود را به آنجا برده‌ایم تحت مراقبت خواهد بود.

عده‌ای معتقد بودند که این کار بیهوده‌است که برای دفاع گوشه‌ای از کشوری جانبازی کنند که قلبش آتن هم‌اکنون در دست دشمن است و جهازات باید در دریا برای دفاع بکوشند.

در آن حین و حال تمیستوکلس که تهدید این دسته را جدی دید آهسته از جلسه بیرون آمده، مأموری را سوار قایق به طرف جهازات ایران فرستاد با دستور لازم که در ورود به مقصد چه بگوید. وی نزد فرماندهان پارسی آمده گفت «من از جانب فرمانده آتنی که خیرخواه پادشاه و طالب فتح شماست پیامی سری دارم. او دستور داد به اطلاع شما برسانم که ترس و واهمه یونانی‌ها را عاجز ساخته در نظر دارند همین که هوا تاریک شود راه فرار درپیش گیرند. اکنون باید کاری کنید که آنها از چنگ شما بیرون نروند و اگر بی‌درنگ برایشان نتازید فرصتی بسیار گرانبها را برای پیروزی از دست خواهید داد. درحال حاضر ایشان به خون هم تشنه‌اند و ضد شما برنخواهند خاست بلکه خواهید دید که عملاً طرفداران پادشاه کار دیگران را خواهند ساخت.» پارسیان حرفش را باور کردند و فرمان آماده باش جهازات صادر شد.[۵]

یونانیان در جزیره سالامیس گیر افتادند و لذا گفتند یا باید در همین جا مقاومت کنیم یا نابود شویم و این همان چیزی بود که تمیستوکلس می‌خواست. نیروی دریایی ایران برخلاف کشتی‌های یونانی که آرایش صف را اختیار کرده بودند به دلیل تنگی جا بطور ستونی اقدام به حمله کرد و ناگهان زیر آتش نیروهای دشمن قرار گرفت. جنگ تا شب ادامه داشت و در این جنگ بیش از نیمی از کشتیهای ایران نابود شد و لذا سپاه ایران اقدام به عقب‌نشینی کرد. یونانیان که ابتدا متوجه پیروزی خود نشده بودند در صبح روز بعد با شگفتی دیدند که از کشتیهای ایرانی خبری نیست. تمیستوکلس بعد از این پیروزی گفت «حسادت خدایان نخواسته که یک شاه واحد بر آسیا و اروپا حکمرانی کند.»

فرمان تمیستوکلس[ویرایش]

بحث برانگیزترین کتیبۀ یونانی آن است که به فرمان تمیستوکلس شهرت دارد و میکائیل جیمسون آن را در سال 1959 میلادی در قهوه خانه ای در ترویزن کشف کرد. این لوح مرمری را در واقع یک کشاورز حدود سی سال پیش از آن پیدا کرده بود. جیمسون این متن را در سال 1960 میلادی منتشر کرد.[۶] این لوح یادبود 61 سانتیمتر بلندی و 38 سانتیمتر پهنا و 7/6 سانتیمتر قطر دارد. سمت چپ کتیبه به شدت آسیب دیده است. متن حاضر در نزدیک به پایان سدۀ چهارم یا نخستین سال های سدۀ سوم پ.م حک شده و در آن چنین آمده است:

خزانه ها و کاهنه های معبد در آکروپولیس خواهند ماند تا از دارایی های خدایان نگهداری کنند. باقی آتنیان و بیگانگان مقیم آتن که بالغ شده اند، بر دویست کشتی که آماده شده است، سوار خواهند شد و با کمک اسپارتی ها و کورینتی ها و آیگیناییی ها و کسان دیگری که مایل به خطر کردن باشند، برای آزادی خویش و نیز آزادی بقیۀ یونان با بربرها خواهند جنگید. دریا سالاران نیز باید از فردا صبح دویست فرمانده ناو جنگی، برای هر کشتی سه ردیفه یک نفره، از میان کسانی که در آتن صاحب زمین و خانه هستند و فرزندان قانونی دارند و بیش از پنجاه سال ندارند معین کنند و کشتی ها را به آن ها بسپارند. به علاوه، آنان باید ده ملوان بالای بیست سال و زیر سی سال و چهار تیرانداز به هر کشتی اختصتص دهند و همان وقت که فرماندهان را معین می کنند، افسران جزء کشتی هارا نیز تعیین کنند. دریاسالاران همچینین باید دیگر کارکنان موظف را، کشتی به کشتی، منصوب و نامشان را بر تخته های سفید ثبت کنند... .[۷]

محققان بر سر این که آیا این متن نسخۀ معتبری از فرمان تمیستوکلس متعلق به سدۀ پنجم است یا نسخه ای مجعول متعلق به سدۀ چهارم، به دو گروه تقسیم شده اند.[۸] در میان گروهی که به اعتبار آن باور دارند، خود جیمسون، قرار دارد و دیوید لوئیس که می گوید: «دلیل هایی وجود دارند که ظن وجود مصحح را تقویت می کنند. من دلیلی برای ظنین شدن به ساختگی بودن نمی بینم. نشانه های بسیاری دال بر زبان کهن و رسمی وجود دارند.»[۹] همند نیز نتیجه گرفته است: «بسیار نامحتمل است که این اثر به جاعلی از واپسین سال های سدۀ چهارم متعلق باشد.»[۱۰] مورتیمر چمبرز مایل است که هجده سطر نخست متن را معتبر بداند.[۱۱]

هَمُند، سپتامبر سال 481 پ.م را به عنوان تاریخ صدور این فرمان پیشنهاد کرده است؛ جیمسون، ژوئن سال 480 پ.م را ترجیح می دهد؛ و موریسون و آر.تی.ویلیمز، زمانی در اوت سال 480 پ.م، درست پیش از رسیدن ارتش ایران به ترموپیل را برگزیده اند.

از سوی دیگر بسیاری از محققان از جمله جردن و هیگنت برآنند که این متن به ویژه به سبب اختلاف هایش با نوشته های هرودوت ساختگی است. مثلأ در این فرمان صد کشتی باید به ارتمیسیون و صد کشتی باید به سالامیس بروند، در حالی که هرودوت از حضور 147 کشتی در ارتمیسیون گزارش می دهد که بعدأ 53 کشتی به آن ها می پیوندند. در فرمان تمیستوکلس، تخلیۀ آتن پیش از جنگ های ترموپیل و ارتمیسیون ذکر شده، در حالی که به نوشتۀ هرودوت تخلیۀ شهر نتیجۀ وحشت لحظۀ آخر است.[۱۲][۱۳]

سرانجام[ویرایش]

نگاره‌ای پندارین که تمیستوکلس را در مقابل پادشاه ایران نشان می‌دهد

پس از پیروزی در سالامیس، تمیستوکلس با مقامات آتنی دچار اختلاف شد و چند سالی را به حالت تبعید در آرگوس زیست. سپس اسپارت او را به خیانت و همدستی با ایران متهم کرد و خواستار محاکمه‌اش شد. تمیستوکلس از یونان گریخت و به دربار هخامنشیان پناهنده شد.[۱۴] اردشیر یکم نیز حکومت ماگنزی، لامپساک و می یونت در آسیای صغیر را به او سپرد ولی نئانت، سیزیسنین و فانیاس نام دو شهر دیگر را بر آن افزوده‌اند که پرکوت و پالسپی باشد.[۱۵]پس از درگذشت تمیستوکلس، خانواده‌اش توانستند به آتن بازگردند.

پانویس[ویرایش]

  1. Napoleon’s letter of surrender and lock of his hair to go on display, The Guardian
  2. زرین کوب، ص ۱۶۳
  3. هرودوت، ص ۳۹۴
  4. هرودوت، از ص ۳۹۲ تا ص ۳۹۴
  5. هرودوت، از ص ۴۴۸ تا ص ۴۴۹
  6. Jameson، M.H. «ADescree of Themistokles from Troizen». Hespeia 29 (1960): 198-223. 
  7. Podlecki، The Life of Themistokles، 147-148.
  8. Podlecki، The Life of Themistokles، 154.
  9. Lewis، D.M. «Notes on the Decree of Themistokles». CQ 11 (1961): 66. 
  10. Hammond، N.G.L. «The Narrative of Herodotus VII and the Decree of Themistokles at Trozen». JHS 102 (1981): 91. 
  11. Chambers، M.H. «The Authenticity of the Themistokles Decree». AHR 67 (1961): 306-316. 
  12. Hignett، Xerxes، 458-468.
  13. Jordan، Servant of the Gods، 79-80.
  14. [: "Themistocles." Encyclopædia Britannica. Encyclopaedia Britannica Ultimate Reference Suite. Chicago: Encyclopædia Britannica, 2010.]
  15. پلوتارک، حیات مردان نامی، 345.

منابع[ویرایش]