پرش به محتوا

شوسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

شوسین (به انگلیسی: Shu-Sin) یا شوسوئن (به انگلیسی: Shu-Suena) چهارمین پادشاه از دودمان سوم اور بود که در سال ۲۰۳۸پ.م پس از برادرش امرسین بر تخت نشست.[۱] او دست به احیای پرستشگاه‌ها زد و تلاش‌های نظامی را هم پی گرفت. از جمله نبردهای او با قبایل اموری یا مرتو بود که بادیه نشینانی بودند که برای چراندن گله هایشان به قلمرو این پادشاه تجاوز می کردند. شوسین با دربار انشان و زبشلی از دولت های فرمانروا در سرزمین کنونی ایران، بستگی های نزدیک خانوادگی برقرار کرد.[۲] پس از مرگ شوسین، پسرش ایبی سین به جای او شاه شد.[۱]

شوسین-
𒀭𒋗𒀭𒂗𒍪
پادشاه سومر و اکد
پادشاه چهار گوشه جهان
۵-مینا وزن با نام شو-سین، با القاب سلطنتی او، از گیرسو، موزه لوور
سلسله سوم اور
سلطنتحدود ۲۰۳۷ تا حدود ۲۰۲۸ پیش از میلاد
پیشینامرسین
جانشینایبی-سین
درگذشتهحدود ۲۰۲۸ پیش از میلاد
فرزند(ان)ایبی-سین and 1
دودمانسلسله سوم اور

ولیعهد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شو-سین به عنوان ولیعهد، مقامی در در داشت. با این حال، هنگامی که پدرش یک لشکرکشی نظامی طولانی علیه گرسنگی انجام داد، شو-سین برای حفظ اور بازگشت.[۳]

سلطنت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پس از شورش آشکار رعایای امور خود، او در سال چهارم سلطنت خود دستور ساخت دیواری مستحکم بین رودخانه‌های فرات و دجله را داد، با این هدف که از حملات بیشتر آموری‌ها جلوگیری کند. پسرش ایبی-سین جانشین او شد.

شعری شهوانی خطاب به شو-سین توسط یک گوینده زن در لوحی به خط میخی به نام استانبول ۲۴۶۱ حفظ شده است.[۴] گوینده شعر، آرزوها و اشتیاق شدید خود را برای پادشاه بیان می‌کند.[۵][۶][۷]

کتیبه‌ای بیان می‌کند که او دخترش را به ازدواج حاکم شیمانوم درآورد. "دخترش به عنوان عروس به سیمانوم داده شد. سیمانوم، هابورا و مناطق اطراف آن علیه پادشاه شورش کردند و دخترش را از محل اقامتش بیرون راندند." شو-سین متعاقباً شیمانوم را فتح کرد و دخترش را به آنجا بازگرداند.[۸]

مصنوعات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تعداد زیادی از آثار باستانی با کتیبه‌هایی به نام شو-سین وجود دارد.[۹]



جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 مجیدزاده، ص. ۴۴۰. Kuhrt, p. 63.
  2. ↑ بروسیوس، ص ۵۵. کامرون، ص ۴۴.
  3. ↑ Lafont, Bertrand. "Game of Thrones: the Years when Šu-Sin Succeeded Amar-Suen in the Kingdom of Ur". The First Ninety Years: A Sumerian Celebration in Honor of Miguel Civil, edited by Lluís Feliu, Fumi Karahashi and Gonzalo Rubio, Berlin, Boston: De Gruyter, 2017, pp. 189-204
  4. ↑ "Oldest love poem". Guinness World Records (in British English). Retrieved 2019-07-18.
  5. ↑ فانت، کلاید ای.؛ ردیش، میچل جی. (2008-10-15). گنجینه‌های گمشده کتاب مقدس: درک کتاب مقدس از طریق مصنوعات باستان‌شناسی در موزه‌های جهان. انتشارات دبلیو. ام. بی. اردمنز. شابک ‎۹۷۸۰۸۰۲۸۲۸۸۱۱.
  6. ↑ لانگمن، ترمپر سوم؛ انس، پیتر (2008-06-06). فرهنگ عهد عتیق: حکمت، شعر و نوشته‌ها: خلاصه‌ای از پژوهش‌های معاصر کتاب مقدس. انتشارات InterVarsity.
  7. ↑ "قدیمی‌ترین شعر عاشقانه جهان". دایره‌المعارف تاریخ جهان. Retrieved 2019-07-18.
  8. ↑ میخالوفسکی، پیتر، "عروس سیمانوم"، مجله انجمن شرقی آمریکا، جلد 95، شماره 4، صفحات 716–19، 1975
  9. ↑ "CDLI-Found Texts". cdli.ucla.edu.
  10. ↑ Klecel, Weronika; Martyniuk, Elżbieta (July 2021). "From the Eurasian Steppes to the Roman Circuses: A Review of Early Development of Horse Breeding and Management". Animals (in English). 11 (7): 1859. doi:10.3390/ani11071859. ISSN 2076-2615. PMC 8300240. PMID 34206575.
  11. ↑ Aruz, Joan; Farkas, Ann; Fino, Elisabetta Valtz (2006). The Golden Deer of Eurasia: Perspectives on the Steppe Nomads of the Ancient World (in English). Metropolitan Museum of Art. p. 4. ISBN 978-1-58839-205-3.

کتابشناسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • بروسیوس، ماریا، زنان هخامنشی، ترجمه هایده مشایخ، تهران، هرمس، ۱۳۸۳.
  • قشقائی، حمیدرضا، گاهنمای ایلامیان، تهران، اوگان، ۱۳۹۰.
  • کامرون، جرج، ایران در سپیده دم تاریخ، ترجمه ی حسن انوشه، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۷۲.
  • مجیدزاده، یوسف، تاریخ و تمدن بین النهرین، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۷۶، جلد یکم.
  • هینتس، والتر، دنیای گمشده ی ایلام، ترجمه ی فیروز فیروزنیا، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۷۱.
  • Kuhrt, Amelie, The Ancient Near East, London, Routlidge, 1997. Vol.1
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=شوسین&oldid=44142511»