حق مسکن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حق مسکن حق داشتن مسکن و پناهگاه مناسب است. این حق در بسیاری از قوانین اساسی ملتها و در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به رسمیت شناخته شده‌است. حق مسکن از جمله حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز محسوب می‌شود.

مسکن افراد مورد توجه و حمایت ادیان و جوامع بشری بوده و در جهت حفظ حرمت آن تلاشهای زیادی شده‌است.[۱] بنحوی که در قانون حمور آبی که قدیمیترین قانون می‌باشد برای مرتکبین جرم هتک حرمت منازل مجازات بسیار شدید (مرگ) پیش بینی شده بود.[۱]

هتک حرمت مسکن، از جرائم علیه شخصیت معنوی افراد بشمار می‌رود و رابطه مستقیم با آرامش روحی و آسایش جسمی ساکنان خانه دارد.[۱]

در اجتماعات بشری همواره املاک مسکونی و غیر مسکونی اشخاص محترم و مصون از تعرض تعریف شده‌است. در ابتدا حق مسکن و لزوم رعایت حرمت آن جنبه مذهبی داشت ولی بعدها قوانین عرفی هم بر آن صحّه گذاشتند.[۱] انقلاب کبیر فرانسه و اصول و قوانین متأثر از آن این آزادی را بار دیگر تضمین و تجاوز به آن را جرم دانست.[۱]

مسکن حیوانات[ویرایش]

داشتن مکان استراحت و آرامش از جمله نیازهای اولیه حیوان است. صاحب جواهر حق مسکن برای حیوان را معتبر می‌شمارد.[۲] از دیدگاه فقهی مسکن جزو حقوق اولیه حیوانات است و فقها در مباحث فقهی خود مبحثی را به این موضوع اختصاص داده‌اند و دفاع از مسکن را مشروع دانسته‌اند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ اسماعیل سلطانی وش. «هتک حرمت مسکن در نظام کیفری ایران و فقه». پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران، 1381. 
  2. علی اکبر کلانتری ارسنجانی. «فقه شیعه و حقوق حیوانات». کاوشی نو در فقه. پاییز ۱۳۸۱.