حقوق کودکان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حقوق کودک مجموعه‌ای از حقوق بشر ویژه کودکان است که بر پشتیبانی و نگهداری از افراد جوان تمرکز دارد[۱] کنوانسیون حقوق کودک (CRC) 1989 یک کودک را به عنوان فردی که به سن هجده سال نرسیده است تعریف می‌کند.[۲] حقوق کودکان شامل حق برقراری ارتباط با هر دو والدین، هویت انسانی و همچنین نیازهای اساسی برای حفاظت فیزیکی، غذا، آموزش عمومی دولتی، مراقبت‌های بهداشتی و قوانین کیفری مناسب براساس سن و رشد کودک، حفاظت برابر از حقوق مدنی کودک و آزادی از تبعیض بر اساس نژاد، جنسیت، گرایش جنسی، هویت جنسیتی، منشأ ملی، مذهب، معلولیت، رنگ، قومیت یا سایر ویژگی‌ها. تفسیر حقوق کودکان طیفی از اجازه دادن به ظرفیت کودکان برای داشتن اختیار عمل تا اعمال نظر فیزیکی، روانی و احساسی بدون هیچگونه بدرفتاری با کودکان را دربرمی‌گیرد. هر چند که آنچه که شامل بدرفتاری می‌شود باید در رابطه با آن بحث شود.[۳]

  • از نظر ماده ۱ کنوانسیون حقوق کودک، کودک به کلیه افراد انسانی زیر ۱۸ سال اطلاق می‌شود.

مصادیق کودک آزاری[ویرایش]

  1. قرار دادن کودک در مکانهای ترسناک
  2. محروم کردن کودکان از بازی و تفریح
  3. تنها گذاشتن کودک در منزل
  4. اخراج از منزل و طرد کودک
  5. اجازه گریه نداشتن و کنترل احساسات کودک
  6. عدم ارتباط چشمی و گوش ندادن به کودک
  7. مسخره کردن و ایجاد حس حقارت در کودک
  8. طرد و آزار کودک با جنسیت غیر دلخواه
  9. سرزنش و ملامت کودک در حضور دیگران
  10. به توجهی به بهداشت، تغذیه و پوشاک کودک
  11. بهره‌کشی و توقعات نا معقول از کودک
  12. استفاده از کودک برای تحریک جنسی بزرگسالان
  13. محروم نمودن کودک از محبت و آغوش گرم
  14. استفاده نادرست از داروهای خواب‌آور برای کودک
  15. مشاجرات خانوادگی در حضور کودک
  16. استفاده از الکل و مواد مخدر در حضور کودک
  17. کتک زدن و تنبیه جسمی کودک

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع مطالعاتی[ویرایش]

پیمان‌نامهٔ حقوق کودکان بیست ساله می‌شود

کنوانسیون حقوق کودک و پروتکل اختیاری آن