حق مردن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حق مردن،[۱] یا حق پایان دادن به زندگی[۲] به مجوز اجتماعی هر فرد برای انجام عمل اوتانازی یا خودکشی گفته می‌شود. داشتن چنین حقی مستلزم آن است که فردی که به یک بیماری لاعلاج مبتلاست مجاز باشد از طریق اوتانازی و خودکشی کمکی به زندگی خود پایان دهد.

اینکه چه کسی یا چه کسانی حق گرفتن چنین تصمیمی را داشته باشند همواره مورد بحث بوده است و بحث بر سر منافع ملی جلوگیری از خودکشی‌های غیر منطقی همواره در جریان بوده است.

پیلپِل و آمسِل معتقدند که خودکشی بر پایه حق پایان دادن داوطلبانه به زندگی باید هم تصمیم خود فرد باشد، یعنی به طور مثال از طرف خانواده و یا پزشک معالج به وی تحمیل نشده باشد و هم در شرایطی که فرد دارد این کار بهترین تصمیم ممکن باشد.

در باورهای ادیان دربارهٔ خودکشی، نظرات متفاوتی در رابطه با حق مرگ از نادیده گرفتن آن تا مخالفت شدید با آن وجود دارد. به طور مثال در مذهب کاتولیک، خودکشی گناه کبیره محسوب می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. نفیر. «حمایت پروفسور استیون هاوکینگ از حق مردن خود خواسته برای بیماران لاعلاج». نفیر. ۲۰۱۳-۰۹-۲۷. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۹-۱۰. 
  2. «داغ شدن بحث «حق مرگ» (اتانازی) با خودکشی بیمار آمریکایی». دین آنلاین. ۲۰۱۵-۰۹-۱۰. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۹-۱۰. 

ویکی‌پدیای انگلیسی