نفتالین
| نفتالین | |
|---|---|
| align="center" colspan="2 | |
| شناسنامه | |
| نام گذاری آیوپاک | نفتالین |
| نام های دیگر | قیر سفید، کافورقیر قرص بید ([۱]) |
| فرمول مولکولی | C۱۰H۸ |
| SMILES | C۱(C=CC=C۲)=C۲C=CC=C۱ |
| جرم مولی | ۱۲۸٫۱۷ g/mol |
| نما(ظاهر) | قرص/بلورهای جامد سفید |
| CAS number | [۹۱-۲۰-۳] |
| ویژگی ها | |
| چگالی و حالت فیزیکی | ۱٫۱۴ g/cm۳ |
| حلالیت در آب | حل نشدنی درآب |
| دمای ذوب | 80.26 °C |
| دمای جوشش | ۲۱۸ °C |
| ایمنی | |
| لوزی آتش |    |
| دمای فلش | ۷۹ - ۸۷ °C |
| دمای اشتعال خودبه خودی | ۵۲۵ °C |
| R/S statement | R: ۲۰, ۲۱, ۲۲, ۳۶, ۳۷, ۳۸, ۴۳, ۴۵ S: ۱۶, ۲۶, ۳۶, ۳۷, ۳۹, ۴۵ |
| آرتیایسیاس شماره ی | QJ۰۵۲۵۰۰۰ |
| ترموشیمی | |
| ΔfH۰گاز | ۹۵٫۳۵ kJ/mol |
| ΔfH۰مایع | ۵۰٫۶۳ kJ/mol |
| ΔfH۰جامد | ۳۷٫۶۳ kJ/mol |
| S۰گاز, ۱ بار | ۲۳۸٫۶۶ J/mol·K |
| S۰مایع، ۱ بار | ۱۲۱٫۵۲ J/mol·K |
| S۰جامد | ? J/mol·K |
| ساختار | |
| نمای مولکولی | هرمی در N |
| گشتاور دوقطبی | ?D |
| ترکیب های وابسته | |
| هیدرات های وابسته | هیدروژن پراکسید |
| ترکیب های وابسته | آمونیاک، منو متیل هیدرازین، دی متیل هیدرازین، فنیل هیدرازین |
| به جز بجش های گفته شده، دادههای داده شده در باره ی مادهها در شرایط استاندارد(در ۲۵°C, ۱۰۰ کیلو پاسکال) بستهٔ دادههای شیمیایی وسرزدنی ها(مرجع ها)ی ویکیپدیا |
|
نفتالین که به نامهای «آلبوکربن»، «کافور قیر»، «قیر سفید» یا «نفتالن» نیز گفته میشود؛ یک هیدروکربن آروماتیک است که به نمای گلوکههای کوچک به بازار میآیند وحالت جامد ورنگ سفیدی دارد. نفتالین به تندی فرازش(تصعید) مییابد و بخاری بسیار آتش زا دارد.مولکول نفتالین از دو حلقهٔ جوش خوردهٔ بنزن ساخته شده است.آن از زغال سنگ به دست میآید و به فتالیک انیدرید برای ساخت پلاستیکها، رنگها و حل کنندهها به کار میرود. نفتالین برای گندزدایی و حشره کشی(بیشتر حل شده در متانول) کاربرد فراوانی دارد. نفتالین را برای جلوگیری از بید زدن فرش و پارچههای پشمی نیز به کار میبرند.
تاریخچه [ویرایش]
سال ۱۸۱۹ و ۱۸۲۰، دست کم دو شیمیدان مادهٔ جامد سفیدی با بوی زننده گزارش کردند که از تقطیر زغال سنگ به دست میآید. سال ۱۸۲۱، جان کید(John Kidd) بسیاری از ویژگیهای این مادهها و روشهای فرآوری آنها پیدا کرد و نام نفتالین را برای این ماده پیشنهاد کرد(چون این ماده از گونهای نفتا -که نام گستردهای که برای آمیختهای از هیدروکربنهای فرار و آتشگیر که زغال سنگ را نیز دربرمی گیرند؛ میشود.- به دست آمده بود.) در ادامه فرمول شیمیایی آن توسط مایکل فارادی (Michael Faraday) در سال 1826 کشف شد... ساختار مولکولل آن نیز در سال 1866 توسط امیل ارلنمایر (Emil Erlenmeyer) کشف و سه سال بعد توسط کارل گریب (Carl Gräbe) تایید شد.
منابع [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ نفتالین موجود است. |
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Naphthalene»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳ می ۲۰۱۱).
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون شیمی آلی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
