پیریمیدین
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| پیریمیدین | |
|---|---|
|
Pyrimidine |
|
| نامهای دیگر | 1,3-Diazine, m-Diazine |
| شناساگرها | |
| CAS | 289-95-2 |
| پابکم | 9260 |
| کماسپایدر | 8903 |
| KEGG | C00396 |
| MeSH | pyrimidine |
| ChEBI | CHEBI:16898 |
| ChEMBL | CHEMBL15562 |
| Jmol-3D images | Image 1 |
|
|
|
|
| خصوصیات | |
| فرمول شیمیایی |
C4H4N2
|
| جرم مولی |
80.088 g mol-1
|
| چگالی | 1.016 g cm-3 |
| دمای ذوب |
20-22 °C, 293-295 K, 68-72 °F
|
| دمای جوش |
123-124 °C, 396-397 K, 253-255 °F
|
| اسیدی (pKa) | 1.10[۱] (protonated pyrimidine) |
| تمامی دادهها مربوط به شرایط استاندارد(در °C۲۵ و kPa۱۰۰) است، مگر آنکه خلاف آن ذکر شده باشد. |
|
| Infobox references | |
پیریمیدین به ترکیب شیمیایی گفته میشود که ساختاری حلقوی شبیه به حلقه بنزن یا پیریدین دارد که متشکل از دو اتم نیتروژن در موقعیتهای ۱ و ۳ حلقه ششضلعی خود است. پیریمیدینها یکی از سه فرم ایزومری دیازین هستند.
پیریمیدینها به همراه پورینها سازندهٔ بازهای آلی هستند که در ساختار دیانآ به صورت نوکلئوتید شرکت دارند.
انواع سرشناس [ویرایش]
سه باز آلی سیتوزین، تیمین و اوراسیل که در ساختار دیانآ و آرانآ پیدا میشوند، از مشتقات پیریمیدینی هستند. سیتوزین و تیمین در ساختار دیانآ از طریق پیوندهای هیدروژنی به پورین منتاظر خود متصل میشوند.
منابع [ویرایش]
- ↑ Brown, H.C., et al., in Baude, E.A. and Nachod, F.C., Determination of Organic Structures by Physical Methods, Academic Press, New York, 1955.