زیارت جامعه کبیره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زیارت جامعه که از زبان علی النقی، امام دهم شیعیان، و در پاسخ به خواستهٔ یکی از شیعیان صادر شده، اگرچه به شیوهٔ خطابی و گفتاری است؛ اما درحقیقت بیانگر جایگاه امامت در تشیع است. این زیارت را شیخ طوسی در تهذیب و صدوق در فقه و عیون اخبارالرضا به سند خود ازشخصی به نام نخعی نقل کرده‌اند که گفت: به علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابیطالب عرض کردم:«ای فرزند رسول خدا، مرا گفتاری بیاموز که هر وقت خواستم هریک از شما را زیارت کنم همان سخن را درمحضرش بگویم.» پاسخ امام هادی چنین بود: «هر زمانی که به آستان (امامی رسیدی) در آنجا بایست و شهادتین را درحال غسل و طهارت بر زبان جاری کن، وقتی نگاهت به قبر افتاد نخست سی مرتبه الله اکبر بگو و چند قدم راه برو، البته با کمال وقار و آرامش بسیار، گام‌های خود را کوتاه بردار و بار دیگر بایست و سی مرتبه تکبیر را بر زبان جاری کن، سپس نزدیک قبر شو و این بار چهل مرتبه تکبیر بگو تا یکصد مرتبه کامل شود آنگاه او را با جملات زیر زیارت کن...».

برخی از متفکرین این زیارت را مانیفست شیعه نامیده اند.[۱]

معرفی[ویرایش]

زیارت های جامعه گونه ای از اثار دعایی مذهب شیعه است که در تقابل با زیارت های خاصه قرار می گیرد. در این گونه از ادعیه، زیارت می تواند برای هر کدام از امامان مذهب شیعه به تنهایی یا همگی آن ها خوانده شود.[۲] محمدباقر مجلسی شمار 14 زیارت نامه را با عنوان جامعه گردآوری کرده است.[۳]

دلایل بسیاری برای وصف این گونه زیارت ها به عنوان «جامعه» ذکر شده است.این معیارها عبارتند از جامعیت کاربردی،جامعیت زمانی و مکانی و جامعیت مضمونی. بر اساس جامعیت کاربردی، این زیارت به عنوان جامعه توصیف شده چرا که در مقام زیارت مقام هر امامی قابل استفاده است. بر اساس جامعیت زمانی-مکانی، این زیارت بعنوان جامعه توصیف شده است چرا که به زمان و مکان یا امام خاصی اختصاص ندارد. بر اساس جامعیت مضمونی، این دعا شامل تمامی صفات ائمه و توصیف مفصل فضائل ایشان است.[۴] سید بن طاووس معیار وصف این نوع زیارت به واژه«جامعه» را، نام بردن نام یکایک اهل بیت می داند.[۵] اصطلاح «زیارت اصطلاح زیارت جامعه رابرای اولین بار شیخ صدوق معروف به ابن بایویه برای اشاره به زیارت جامعه کبیره بکار برده است.[۶]

ویژگیهای زیارت جامعهٔ کبیره[ویرایش]

این زیارت که انشاء علی النقی نسبت به سایر امامان شیعه‌است از زیبایی‌های خاص ادبی برخوردار می‌باشد. در این زیارت، علی النقی به بیش از دویست فضیلت و منقبت از اهل بیت اشاره می‌کند، از دیگر ویژگی‌های این زیارت:

  • اولین ویژگی این زیارت آن است که امام هادی، شیعیان را با آداب سخن گفتن با امام آشنا می‌کند که نخست با سلام و درود بر آن امام شروع می‌شود و پس از برشمردن برخی مناقب و اوصاف او، با جمله «و رحمت الله و برکاته» به پایان می‌رسد.
  • در این زیارت، به رابطهٔ امامان با خداوند و به جایگاه خدا در نظر امامان شیعه پرداخته شده است.
  • عملکرد امامان در اجرای دین اسلام اشاره می‌شود.
  • بیان دیگر امام علی النقی این است که حق، همراه امامان است و هرگز از آنان جداشدنی نیست و هرکه از آنان دور شود گمراه خواهدشد.
  • امام علی النقی با اشاره به جایگاه امامان در اسلام و بین مسلمانان، تصریح می‌کند که آنان شاهراه و راه راست و گواهان در دین و آن امانتی هستند که حفظش بر مردم واجب است.
  • براساس مضمون این زیارت، شیعیان جهت دفاع از امامان ترغیب شده‌اند.
  • امام علی النقی دراین زیارت اشاره می‌کند به این که تمام اعمال به پیروی از امامان مقبول می‌افتد.

می توان درون مایه زیارت را به پنج قسمت اصلی تقسیم کرد:

  • سلام
  • شهادت
  • ابراز علائق
  • دلیل عرض ارادت
  • دعا و توسل[۷]

بخش اول شامل پنج سلام است و ۲۰ تا ۳۰ ویژگی نام برده می شود که حقیقت امامت است.[۸]

سند زیارت[ویرایش]

این زیارت را ابن بابویه قمی در در کتاب «من لا یحضره الفقیه» و شیخ طوسی در کتاب«تهذیب الاخبار» آورده اند.[۹] ملا محسن فبض کاشانی در کتاب تفسیر «وافی»، علامه محمد باقر مجلسی در کتاب«بحار الانوار» و آیت الله بروجردی در کتاب «جامع الاحادیث» به اعتبار این زیارت اذعان کرده اند.[۱۰] جوادی آملی سند این زیارت را معتبر می داند چون معتقد است که صدور چنین زیارت نامه ای از غیر معصوم محال است.[۱۱]

امام شناسی[ویرایش]

امام علی النقی علیه السلام در این زیارتنامه، امامان شیعه را امامان هدایت، چراغ‌های تاریکی‌ها، نشانه‌های پرهیزکاری، صاحبان خرد، پناهگاه مردمان، نمونه‌های اعلای الهی و حجت‌های خدا بر اهل دنیا و آخرت، معرفی کرده‌است، همچنین آن‌ها را جایگاه‌های شناسائی خدا و مسکن‌های برکت خدا و معدن‌های حکمت خدا و نگهبانان سر پروردگار و حاملان کتاب خدا و اوصیای پیامبر خدا دانسته‌است. آنان دعوت کنندگان به سوی خدا و راهنمایان به راه‌های خشنودی خدا و استقرار یافتگان در فرمان پروردگار و کاملان در محبت خدا و مخلصان در توحید و آشکارکنندگان امر و نهی خدا و بندگان گرامی او هستند که هرگز بر خداوند در گفتار پیشی نگیرند.

در این زیارت آمده است که خداوند امامان را به صورت نورهایی آفرید و گرداگرد عرش قرار داد و با آوردنشان در این جهان بر ما منت نهاد، و در خانه‌هایی قرارشان داد که نام و یاد او در آن‌ها برده شود. امامان وجودهای گران‌بهایی هستند که فرمانبرداری از آنان فرمانبرداری از پروردگار می‌باشد. آنچه را که خداوند به امامان داده به هیچ یک از جهانیان نداده‌است، هر شخص شریفی در برابر مقام رفیعشان سر به زیر آورده، و هر متکبری به فرمانبرداری آنان گردن نهاده و هر گردنکشی فروتن گشته‌است و زمین به نور وجودشان روشن شده‌است. در زیارت جامعه از امامان به عنوان کسانی یاد شده که خداوند عالم وجود را به برکتشان آغاز کرد و به آنان نیز به پایان خواهد رساند. به خاطر وجود امامان است که باران می‌بارد و به یمن وجود و برکتشان، خداوند آسمان را نگه می‌دارد و به وسیله آنان غم و اندوه زدوده شده و هر سختی و ناگواری برطرف می‌شود. این امام است که خداوند به وسیلهٔ او ما را از ذلت و بدبختی بیرون آورده و از سختی‌ها و گرفتاری‌ها نجات داده و گشایشی حاصل می‌کند. خداوند، به وسیله امام، مردم را از پرتگاه هلاکت و نابودی و از آتش جهنم نجات می‌دهد و به وسیلهٔ دوستی و پیروی از آنان، دستورات دین مان را تعلیم می‌دهد.

بیان وظایف شیعیان در قبال امامان[ویرایش]

امام علی النقی علیه سلام چنین بیان می‌کند:

«خدا را و همچنین شما را گواه می‌گیرم که من به شما ایمان دارم و به آنچه شما به آن ایمان دارید. و کافرم نسبت به دشمن شما، بینایم به مقام شما، دوستدار شما و دوستدار دوستان شما هستم. بغض دشمنان تان را در دل دارم و دشمن آن‌هایم. در صلح هستم با هر که در صلح با شما است و در حال جنگ هستم با هر کس که با شما در جنگ است».

انتقاد[ویرایش]

عبدالکریم سروش با اشاره به محتوای زیارت جامعه معتقد است سند درستی ندارد،[نیازمند منبع] و گمان دارد «زیارت جامعه مرامنامه شیعیان غالی است.»[۱۲] در مقابل بسیاری از عالمان مسلمان، متن و سند زیارت جامعه کبیره را درست و راوی آن«موسی ابن عمران نخعی» را مورد اطمینان رجالی و حدیثی و از ثقه می دانند.[۱۳] علامه مجلسی، محمد تقی مجلسی،سید عبدالله شبر از باب متن و سند قابل اطمینان دانسبته اند. علامه مجلسی این زیارت را از جهت سند،بهترین و بلیغ ترین زیارت ها دانسته است.[۱۴]

شرح ها و حاشیه ها[ویرایش]

آیت الله جوادی آملی بر این زیارت شرح مفصلی با عنوان «ادب فنای مقربان» نگاشته است.[۱۵] علامه مجلسی کتاب زیارت جامعه کبیره را به شکل منظوم درآورده است.[۱۶]

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «پناهیان: گفتمان امام هادی قلب گفتمان غرب را هدف گرفته است»(فارسی)‎. رجانیوز. بازبینی‌شده در ۵ اردیبهشت ۱۳۹۴. 
  2. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج 17،ذیل واژه جامعه زیارت،ص356، 1367ش
  3. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج 17،ذیل واژه جامعه زیارت،ص356، 1367ش
  4. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج 17،ذیل واژه جامعه زیارت،ص357، 1367ش
  5. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج 17،ذیل واژه جامعه زیارت،ص357، 1367ش
  6. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج 17،ذیل واژه جامعه زیارت،ص357، 1367ش
  7. نفیسه نجفی. «نگرشی موضوعی بر زیارت جامعه کبیره». مجله سفینه، شماره بیست و شش سال هفتم، ۱۵۱. 
  8. نفیسه نجفی. «نگرشی موضوعی بر زیارت جامعه کبیره». مجله سفینه، شماره بیست و شش سال هفتم، ۱۵۱. 
  9. نفیسه نجفی. «نگرشی موضوعی بر زیارت جامعه کبیره». مجله سفینه، شماره بیست و شش سال هفتم، ۱۵۰. 
  10. نفیسه نجفی. «نگرشی موضوعی بر زیارت جامعه کبیره». مجله سفینه، شماره بیست و شش سال هفتم، ۱۵۰. 
  11. ادب فنای مقربان،موسسه اسراء،عبدالله جوادی آملی،تابستان 1389ش،چ هفتم،ص:87-88محقق :صفایی
  12. سخنرانی عبدالکریم سروش تحت عنوان "از غدیر تا کربلا" لندن / دقیقه ۱/۱۲ November 2013♣
  13. آیت الله شیخ محمد سند. بررسی سندی زبارت جامعه کبیره. ترجمهٔ مهناز فرهمند. دارالعرفان، ۱۳۸۶. ۱۰۳. 
  14. آیت الله شیخ محمد سند. بررسی سندی زبارت جامعه کبیره. ترجمهٔ مهناز فرهمند. دارالعرفان، ۱۳۸۶. ۱۰۳. 
  15. ادب فنای مقربان،موسسه اسراء،عبدالله جوادی آملی،تابستان 1389ش،چ هفتم،محقق :صفایی
  16. دائره المعارف بزرگ اسلامی،ج17، 1367ش،358ص، حامد خانی

منابع[ویرایش]

[۱]. این روایت به تعبیرهای مختلفی در کتاب‌های شیعه و سنی آمده‌است. رجوع شود به مسند طیالسی ص۱۲۵۹ و تاریخ بخاری ج۶، ص۴۴۵ و مسند احمد ج۳، ص۴۶۶ و کافی ج،۱ ص۳۷۶ و....

[۲]. تحف العقول و عیون الاخبارالرضا ج،۱ص۱۶۷

  • تحلیلی از زندگانی امام هادی (ع)، تألیف باقر شریف قرشی، ترجمه محمدرضا عطایی، مؤسسه چاپ و انتشارات آستان قدس رضوی، ۱۳۷۱
  • امام هادی و نهضت علویان، محمدرسول دریائی، نشر: رسالت قلم، ۱۵ خرداد ۱۳۶۱
  • خورشید هدایت سیری در زندگی امام هادی(ع)، جواد ترابی، نشر: بیت الاحزان قم، چاپ اول ۱۳۸۶
  • فرهنگ جامع سخنان امام هادی، همراه با متن عربی کتاب موسوعه کلمات الامام الهادی تألیف گروه حدیث پژوهشکده باقرالعلوم وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی، محمود شریفی، سیدحسین سجادی تبار و علی غلامی ترجمه: علی مؤیدی ناشر: نشر معروف قم، چاپ اول، دی ۱۳۸۴
  • صحیفه امام هادی(ع)، تألیف جواد قیومی اصفهانی، چاپ و نشر دفتر تبلیغات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تاریخ انتشار ۱۳۸۱
  • مشکات هدایت، پژوهش در زندگانی امام هادی ابوالفضل هادی منش ناشر و تهیه کننده مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما چاپ اول ۱۳۸۳