سمفونی شماره ۵ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سمفونی شماره ۵
در دو مینور
لودویگ فان بتهوون
Beethoven-Deckblatt.png
صفحه عنوانِ سمفونی پنجم بتهوون، اهداشده به شاهزاده فون لوبکوویتز و کنت راسومُفسکی
شمارهٔ اثر اُپوس ۶۷
سبک دورهٔ کلاسیک
آفرینش ۱۸۰۴ (۱۸۰۴)–۱۸۰۸
اهدا شده
اجرا ۲۲ دسامبر ۱۸۰۸، وین
موومان‌ها چهار
First movement
Performed by the Skidmore College Orchestra. Music courtesy of Musopen

Performed by the Fulda Symphony

Problems playing these files? See ویکی‌پدیا:راهنمای رسانه.

سمفونی شماره ۵ از لودویگ فان بتهوون در دو مینور، اُپوس ۶۷، پنجمین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۸ نوشته شد. این قطعه از پرطرفدارترین و بهترین قطعات موسیقی کلاسیک غربی و یکی از قطعاتِ بیشتر نواخته‌شده است‏.[۱] این سمفونی نخستین بار در تئاتر رود وین در شهر وین و در سال ۱۸۰۸ اجرا شد. در میان نُه سمفونی بتهوون، سمفونی پنجم معروف‌ترینِ آنها است و بیش از همه مورد توجه و علاقه قرار گرفته‌است. برای پیدا کردن دلیل مرغوبی و محبوبیِ آن لازم نیست زیاد جستجو کنیم؛ سادگی آن، ابهام کار شنونده را به حداقل می‌رسانَد. هیچ جای این اثر مبهم نیست و از ابتدا تا انتها گویا و لبریز از الهام است. شروع سمفونی در فُرم آلگرو است، موومان دوم، یک قطعه آندانته یا واریاسیون است که با تعمق بیشتر ساخته شده، ولی الحان آن در کمال روانی است و لطف و شکوه فراوان دارد. موومان سوم، مؤثرترین قطعه اسکرتسویی است که بتهوون تصنیف کرده و همان تِم است که موومان اول بر اساس آن تنظیم شده، ولی به‌تدریج از شدتش کاسته می‌شود و بدون اشکال و خیلی روان به قسمت نهایی یا فینال منتهی می‌شود، این اسکرتسو مخصوصاً از لحاظ قسمت‌هایی که برای ویولنسل ساخته شده و اجرای آن محتاج زبردستی و مهارت زیاد است، بسیار قابل توجه است، سمفونی در پایان به یک شاهراه پر فتح و ظفر می‌افتد و تکرار قسمت‌هایی از اسکرتسو به گوشه و کنایه‌های تند آن می‌افزاید. فراوانیِ اندیشه و حالت شیطانیِ سرخوش بتهوون در آن به حدی است که نفس شنونده را می‌گیرد[۲]

این سمفونی با دو بار تکرارِ چهار نتِ "کوتاه کوتاه کوتاه بلند" آغاز می‌شود (دربارهٔ این پرونده بشنوید ):

Beethoven symphony 5 opening.svg

این سمفونی و چهار نت آغازین آن در جهان به‌خوبی شناخته شده‌اند و در فرهنگ عامه، از دیسکو تا راک اند رول و در سینما، تلویزیون و رادیو اجرا می‌شوند، این چهار نت یا تِم آغازین در دوران سینمای صامت در سینماها با پیانو نواخته می‌شد.

منابع[ویرایش]

  1. Schauffler, Robert Haven. Beethoven: The Man Who Freed Music. Doubleday, Doran, & Company. Garden City, New York. 1933; p. 211.
  2. کتاب بتهوون، ترجمهٔ دکتر مهدی فروغ، ص ۸۱ و ۸۲

پیوند به بیرون[ویرایش]