سمفونی شماره ۵ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سمفونی شماره ۵
No. 5
لودویگ فان بتهوون
Beethoven-Deckblatt.png
جلد سمفونی پنجم بتهوون، اهداشده به پرنس فون لوبکوویتز و کنت راسومُفسکی
شمارهٔ اثر اپوس ۶۷
سبک موسیقی دوره کلاسیک
آفرینش ۱۸۰۴ (۱۸۰۴)–۱۸۰۸
اهدا شده
اجرا ۲۲ دسامبر۱۸۰۸، وین
موومان‌ها چهار
First movement
Performed by the Skidmore College Orchestra. Music courtesy of Musopen

Performed by the Fulda Symphony

مشکلی در پخش این پرونده‌ها دارید؟ اینجا را مطالعه کنید.

سمفونی شماره ۵ از لودویگ فان بتهوون در دو مینور، اپوس ۶۷، پنجمین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۸ نوشته شد. این قطعه از پرطرفدارترین و بهترین قطعات موسیقی کلاسیک غربی و یکی از قطعاتِ بیشتر نواخته شده است.[۱] این سمفونی برای نخستین بار در تئاتر رود وین در شهر وین و در سال ۱۸۰۸ اجرا شد. در میان نه سمفونی بتهوون، سمفونی پنجم معروفترین آنها است و بیش از همه مورد توجه و علاقه قرار گرفته، برای پیدا کردن دلیل مرغوبی و محبوبی آن لازم نیست زیاد جستجو کنیم، سادگی آن اشکال کار شنونده را به حداقل می‌رساند، موسیقی در هیچ موردی مبهم نیست و از ابتدا تا انتها پُر الهام و گویا است. شروع سمفونی در فُرم آلگرو است، موومان دوم، یک قطعه آندانتهٌ یا واریاسیون است که با تعمق بیشتر ساخته شده ولی الحان آن در کمال روانی است و لطف و شکوه فراوان دارد. موومان سوم، موثرترین قطعه اسکرتسوئی است که بتهوون تصنیف کرده و بر اساس همان تِم موومان اول تنظیم شده ولی به تدریج از شدتش کاسته می‌شود و بدون اشکال و خیلی روان به قسمت نهائی یا فینال منتهی می‌گردد، این اسکرتسو مخصوصاً از لحاظ قسمت هائی که برای ویولنسل ساخته شده و اجرای آن محتاج زبردستی و مهارت زیاد است، بسیار قابل توجه می‌باشد، سمفونی در پایان به یک شاهراه پر فتح و ظفر می‌افتد و تکرار قسمت هائی از اسکرتسو به گوشه و کنایه‌های تند آن می‌افزاید، فراوانی اندیشه و حالت شیطانیِ سر خوش بتهوون در آن به حدی است که نفس شنونده را می‌گیرد[۲]

این سمفونی با دو بار تکرارِ چهار نتِ "کوتاه کوتاه کوتاه بلند" آغاز می‌شود:(دربارهٔ این پرونده بشنوید )

Beethoven symphony 5 opening.svg

این سمفونی و چهار نت آغازین آن در جهان به‌خوبی شناخته شده‌اند و در فرهنگ عامه از دیسکو تا راک اند رل و در سینما، تلویزیون و رادیو اجرا می‌شوند، این چهار نت یا تِم آغازین در دوران سینمای صامت در سینماها با پیانو نواخته می‌شد.

منابع[ویرایش]

  1. Schauffler, Robert Haven. Beethoven: The Man Who Freed Music. Doubleday, Doran, & Company. Garden City, New York. 1933; p. 211.
  2. کتاب بتهوون، ترجمه دکتر مهدی فروغ صفحات 81 و 82

پیوند به بیرون[ویرایش]