سمفونی شماره ۲ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در ر ماژور
شماره ۲
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Hornemann.jpg
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۳، یک سال پس از اجرای اثر
مایه‌نمار ماژور
شمارهٔ اثراُپوس ۳۶
سبکدورهٔ کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۸۰۱ (۱۸۰۱)–۱۸۰۲
اهدا شدهکارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی
اجرا۵ آوریل ۱۸۰۳ (۱۸۰۳-04-۰۵): وین
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

سمفونی شماره ۲ از لودویگ فان بتهوون در ر ماژور، اپوس ۳۶، دومین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی در میانهٔ سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲ نوشته شده و به کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی اهدا شد.

تاریخچه[ویرایش]

این اثر بیشتر در طی اقامتِ بتهوون در هایلیگن‌شتات در ۱۸۰۲ نوشته شد و در ۵ آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر وین برای نخستین بار به اجرا درآمد. در آن کنسرت، کنسرتو پیانو شمارهٔ ۳ و قطعهٔ موسیقی و آواز همراه با گفتارِ مسیح بر کوه زیتون نیز به اجرا درآمد.[۱]

سازها[ویرایش]

سازهای این سمفونی عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «لا»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن (کُر) در «رِ، می و لا»
۲ ترومپت در «ر»
سازهای کوبه‌ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱ و ۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

این اثر دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در ر ماژور و فرم سونات با مقدمه آهسته ای شروع و سپس با تمپوی تند ادامه می‌یابد. این سمفونی دارای سه تم است. تم اول با سازهای بادی، سپس تم دوم و بعد از آن تم سوم با سازهای زهی اجرا می‌شود و با «کادانس» (خاتمه) نسبتاً طولانی به پایان می‌رسد.
۱. آداجیو (34) - آلگرو (44) در ر ماژور (Adagio molto – Allegro con brio)
  • موومان دوم:
این قسمت در لا ماژور، تحت تأثیر موسیقی محلی و روستایی و تم عاشقانه ای دارد. مانند موومان اول در فرم سونات است و تمپوی آهسته و طولانی دارد.
۲. لارگتو (38)(Larghetto) در لا ماژور
  • موومان سوم:
قسمت سوم در ر ماژور، یک اسکرتسو (رقص) و دارای ریتمی تند است.
۳. آلگرو (34)(Allegro) در ر ماژور
  • موومان چهارم:
قسمت چهارم در ر ماژور و با تمپوی تند است.
۴. آلگرو (22)(Allegro) در ر ماژور

پانویس[ویرایش]

  1. Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, pp. 59-63, Oxford, 1998.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]