سمفونی شماره ۲ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در ر ماژور
شماره ۲
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Hornemann.jpg
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۳، یک سال پس از اجرای اثر
مایه‌نما ر ماژور
شمارهٔ اثر اُپوس ۳۶
سبک دورهٔ کلاسیک
شکل سمفونی
آفرینش ۱۸۰۱ (۱۸۰۱)–۱۸۰۲
اهدا شده کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی
اجرا ۵ آوریل ۱۸۰۳ (۱۸۰۳-04-۰۵): وین
موومان‌ها چهار
سازبندی ارکسترال

سمفونی شماره ۲ از لودویگ فان بتهوون در ر ماژور، اپوس ۳۶، دومین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی در میانهٔ سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲ نوشته شده و به کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی اهدا شد.

تاریخچه[ویرایش]

این اثر بیشتر در طی اقامتِ بتهوون در هایلیگن‌شتات در ۱۸۰۲ نوشته شد و در ۵ آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر وین برای نخستین بار به اجرا درآمد. در آن کنسرت، کنسرتو پیانو شمارهٔ ۳ و قطعهٔ موسیقی و آواز همراه با گفتارِ مسیح بر کوه زیتون نیز به اجرا درآمد.[۱]

سازها[ویرایش]

سازهای این سمفونی عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «لا»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن (کُر) در «رِ، می و لا»
۲ ترومپت در «ر»
سازهای کوبه‌ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱ و ۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

این اثر دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در ر ماژور و فرم سونات با مقدمه آهسته ای شروع و سپس با تمپوی تند ادامه می‌یابد. این سمفونی دارای سه تم است. تم اول با سازهای بادی، سپس تم دوم و بعد از آن تم سوم با سازهای زهی اجرا می‌شود و با «کادانس» (خاتمه) نسبتاً طولانی به پایان می‌رسد.
۱. آداجیو (34) - آلگرو (44) در ر ماژور (Adagio molto – Allegro con brio)
  • موومان دوم:
این قسمت در لا ماژور، تحت تأثیر موسیقی محلی و روستایی و تم عاشقانه ای دارد. مانند موومان اول در فرم سونات است و تمپوی آهسته و طولانی دارد.
۲. لارگتو (38)(Larghetto) در لا ماژور
  • موومان سوم:
قسمت سوم در ر ماژور، یک اسکرتسو (رقص) و دارای ریتمی تند است.
۳. آلگرو (34)(Allegro) در ر ماژور
  • موومان چهارم:
قسمت چهارم در ر ماژور و با تمپوی تند است.
۴. آلگرو (22)(Allegro) در ر ماژور

پانویس[ویرایش]

  1. Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, pp. 59-63, Oxford, 1998.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]