تنور (صدا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تنور

تِنور (Tenor) نام بازه‌ای از صدا در موسیقی و گونه‌ای از صدای بم در خوانندگی و اپرا است.[۱]

در مطالعهٔ هارمونی معمولاً چهار قسمت صدایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به‌نام‌های سوپرانو، آلتو، تِنور و باس.

تنور به زیرترین نوع صدای بم گفته می‌شود که به طور معمول دامنهٔ آن بر اساس کلید سل، از نُت دو زیرخط اول تا لا بالای خط پنجم است، با این تفاوت که صدا دهندگی آن یک اُکتاو بَم‌تر (از سوپرانو) می‌باشد. به عبارت دیگر محدوده صدای تنور در کارهای کرال معمولاً بین C3، یا دو یک اکتاو بم‌تر از دو میانی (C4) و لا بالاتر از دو میانی (A4) است. البته حداکثر این دامنه در کارهای سولو به دو بالاتر از دو میانی (C5) نیز می‌رسد. بالاترین نتی که ممکن است یک تنور قادر به خواندن آن باشد، نت F5 است که فا بعد از فا میانی (F4) است.[۲]

این نوع صدا در آواز مردان در موسیقی ایرانی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد و می‌توان گفت که بیشتر آوازخوان‌های مرد ایرانی صدایی از همین نوع را دارند که به‌عنوان مثال از تاج اصفهانی و شجریان[نیازمند منبع] در موسیقی اصیل و ابی، فریدون فروغی، فرهاد مهراد، نصرالله معین[نیازمند منبع]، محمد اصفهانی[نیازمند منبع] و امید سلطانی[نیازمند منبع] و سیاوش قمیشی[نیازمند منبع] در موسیقی پاپ می‌توان نام برد.

منابع[ویرایش]

  1. دانشنامهٔ بریتانیکا
  2. «Tenor». Wikipedia, the free encyclopedia. بازبینی‌شده در ١٧ ژوئیه ۲۰۱۱.