آکورد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آکورد (به فرانسوی: Accord) به نواختن همزمان چند نت با هم آکورد گفته می‌شود. آکوردها به منظور ایجاد هارمونی در آهنگ استفاده می‌شوند. به بیان دیگر به چند صدا که در یک زمان با هم شنیده می‌شوند آکورد می‌گویند، که اگر از فواصل سوم روی هم تشکیل شده باشد آن را به حالت پایگی گویند.[۱] آکورد را متناسب با گام‌های موسیقی می‌سازند و معمولاً در سازهای زهی و کلاویه دار دیده می‌شود، امروزه خیلی از آهنگ‌ها را با آکورد می‌نوازند.

آکوردشناسی[ویرایش]

آکوردشناسی علم شناسایی آکوردهای مختلف و وجه تمایز و وجه تسمیه آنهاست. ساده‌ترین آکوردها، آکورد سه‌صدایی (تریاد) است که از یک نت به نام نت پایه (Tonic) و نت دیگری بنام میانی (که نسبت به پایه فاصله سوم دارد) به نام سوم آکورد و نتی که با پایه فاصله پنجم دارد دومینانت (به نام پنجم آکورد) تشکیل شده‌است. اگر یک فاصله سوم به بالای سومین (آخرین) نت آکورد سه صدائی (تریاد) اضافه شود آکورد چهارصدایی و با اضافه شدن یک فاصله سوم دیگر به بالای آکورد چهارصدایی آکورد پنج صدایی به وجود می‌آید.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

کلمه آکورد به معنی در تعادل بودن می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

انواع اکورد ۱-اکورد مینور اکوردهایی هستند که از قرار گرفتن دوفاصلهٔ سوم اولی کوچک (یک ونیم پرده ای) و دومی بزرگ (دو پرده‌ای) نسبت به نت پایه ساخته می‌شوند. مثال/اکورد لا مینور (لا... دو... می) لا... دو (سوم کوچک) دو... می (سوم بزرگ)

۲-اکوردهای ماژور اکوردهایی هستند که از قرار گرفتن دو فاصلهٔ سوم اولی بزرگ ودومی کوچک نسبت به پایه ساخته می‌شوند. مثال/اکورد دو ماژور (دو... می... سل) دو... می (سوم بزرگ) می... سل (سوم کوچک)

ادامه دارد ۳-اکوردهای کاسته. ۴-اکوردهای افزوده. ۵اکوردهای سون(۷)و...

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ تئوری موسیقی نوشته مصطفی کمال پورتراب، نشر چشمه ۱۳۷۴