سمفونی شماره ۷ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در لا ماژور
شماره ۷
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Mähler 1815.jpg
پرترهٔ بتهوون در ۱۸۱۵ اثر یوزف مِلِر، دو سال پس از نخستین اجرای سمفونی هفتم
مایه‌نمالا ماژور
شمارهٔ اثراُپوس ۹۲
سبکدورهٔ کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۸۱۱ (۱۸۱۱)–۱۲: تپلیتسه
اهدا شدهکنت موریتس فون فریس
اجرا۸ دسامبر ۱۸۱۳ (۱۸۱۳-12-۰۸): وین
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

سمفونی شماره ۷ اثر لودویگ فان بتهوون در لا ماژور، اُپوس ۹۲، هفتمین سمفونی از ۹ سمفونی اوست.

تاریخچه[ویرایش]

بتهوون وقتی در تپلیتسهٔ بوهم بود، بر روی این سمفونی کار می‌کرد. او تصنیفِ سمفونی شمارۀ ۷ را در سال ۱۸۱۲ به اتمام رساند و آن را به کنت موریتس فون فریس (۱۷۷۷–۱۸۲۶) اهدا کرد. بتهوون یادآور شده‌بود که این اثر یکی از بهترین کارهای اوست.[۱]

سازها[ویرایش]

سازهای سمفونی هفتم عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «لا»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن در «لا»
۲ ترومپت در «ر»
سازهای کوبه ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱و۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

سمفونی هفتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در فرم سونات، ابتدا به آهستگی شروع می‌شود و به تدریج ریتم تند‌تری به خود می‌گیرد.
۱. سستنوتو (44) در لا ماژور (Poco sostenuto – Vivace)
  • موومان دوم:
موومان دوم در ابتدا مانند مارشِ عزا با اجرای هورن‌ها است، اما در ادامه، از تنالیته «لا مینور» به «لا ماژور» تغییر کرده و موسیقی پر جنب و جوش ادامه پیدا می‌کند و در نهایت به حالتِ اولیه بازمی‌گردد.[۲]
۲. آلگرتو (24) در لا مینور (Allegretto)
  • موومان سوم:
این قسمت در فرم اسکرتسو است و تم اصلی آن بر گرفته از یک ترانۀ مذهبی متعلق به زاهدانِ اتریشی است.
۳. پرستو (34) در فا ماژور (Presto – Assai meno presto)
  • موومان چهارم:
موومان چهارم در فرم سونات است و دارای ریتم رقص و تمپوی تند است. در ادامه، سمفونی با انرژی و هیجانِ حیرت‌انگیزی به پایان می‌رسد.
۴. آلگرو (24) در لا ماژور (Allegro con brio)

پانویس[ویرایش]

  1. حسنی، سعدی. تفسیر موسیقی. ۱و۲. تهران: انتشارات صفی علیشاه. ص. ۱۶۵.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]