سمفونی شماره ۱ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در دو ماژور
شماره ۱
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Hornemann.jpg
پرترهٔ بتهوون در سال ۱۸۰۳، سه سال پس از معرفی اثر
مایه‌نما دو ماژور
شمارهٔ اثر اُپوس ۲۱
سبک دورهٔ کلاسیک
شکل سمفونی
آفرینش ۱۷۹۵ (۱۷۹۵)–۱۸۰۱
اهدا شده گتفرید فان سویتن
اجرا ۲ آوریل ۱۸۰۰ (۱۸۰۰-04-۰۲): وین
منتشر شده ۱۸۰۱ (۱۸۰۱)
موومان‌ها چهار
سازبندی ارکسترال

سمفونی شماره ۱ در دو ماژور، اپوس ۲۱، اولین سمفونی لودویگ فان بتهوون است که در سال ۱۸۰۱ منتشر شد. این سمفونی از چهار موومان تشکیل شده و اجرای آن به‌طور معمول ۲۵ دقیقه طول می‌کشد.[۱]

تاریخچه[ویرایش متنی]

سمفونی شماره ۱ نخستین بار در ۲ آوریل ۱۸۰۰ در وین اجرا شد.[۱] بتهوون در این سمفونی به وضوح پیرو سبک پیشینیان خود مانند معلمش هایدن و موتسارت است اما با این حال دارای ویژگی های آثار بتهوون است.

ساز ها[ویرایش متنی]

ساز های این سمفونی عبارتند از :

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «دو»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی :
۲ هورن در «دو» و «فا»
۲ ترومپت در «دو»
سازهای کوبه ای :
۲ تیمپانی در «دو» و «سل»
ساز های زهی :
ویولن (۱و۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش متنی]

این اثر دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از :

  • موومان اول :
این قسمت در فرم سونات با تمپوی آهسته و با آنکه سمفونی در دو ماژور است، از تنالیته فا ماژور شروع شده و پس از آن به دو ماژور میرسد.
۱. آداجیو و آلگرو (Adagio molto – Allegro con brio) در دو ماژور، (44)-(22)
  • موومان دوم :
این قسمت با تمپوی آهسته و با ملودی توسط ویولن دوم ها آغاز می شود.
۲. آندانته (Andante cantabile con moto) در فا ماژور، (38)
  • موومان سوم :
قسمت سوم با آنکه منوئه نام گذاری شده اما اولین اسکرتسو است که توسط بتهوون نوشته شده است. دلیل اش این بود که آن زمان هنوز نام مشخصی برای این نوع فرم وجود نداشت.
۳. آلگرو (Menuetto: Allegro molto e vivace) در دو ماژور، (34)
  • موومان چهارم :
این قسمت شروع آهسته ای دارد و در ادامه تند و پر حجم به پایان می رسد.
۴. آداجیو (Adagio – Allegro molto e vivace) در دو ماژور، (24)

پانویس[ویرایش متنی]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «Symphony No. 1, imslp.org»(انگلیسی)‎. International Music Score Library Project. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۲. 

منابع[ویرایش متنی]