سمفونی شماره ۴ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در سی بمل ماژور
شماره ۴
لودویگ فان بتهوون
Beethoven 3.jpg
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۴
مایه‌نما سی بمل ماژور
شمارهٔ اثر اُپوس ۶۰
سبک دورهٔ کلاسیک
شکل سمفونی
آفرینش ۱۸۰۶ (۱۸۰۶)
اهدا شده فرانتس فون اوپِرسدورف
اجرا مارس ۱۸۰۷ (۱۸۰۷-03): وین
موومان‌ها چهار
سازبندی ارکسترال

سمفونی شماره ۴ از لودویگ فان بتهوون در سی بمل ماژور، اپوس ۶۰، چهارمین سمفونی از ۹ سمفونی اوست.

تاریخچه[ویرایش]

این سمفونی در تابستان ۱۸۰۶ نوشته شد. به عقیده مفسرین موسیقی، بتهوون در هنگام نوشتن این سمفونی، عاشق کنتس «ترزا فن برونسویک» بود و ملودی‌های عاشقانه در این اثر را با آن مرتبط می‌دانند. سمفونی چهارم خاص است و شباهتی در بین سمفونی‌های قبلی و بعدی وی وجود ندارد.[۱][۲] این اثر در مارس ۱۸۰۷ در یک کنسرت خصوصی در خانهٔ شاهزاده فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس اجرا شد.[۳]

سازها[ویرایش]

سازهای سمفونی چهارم عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «سی بمل»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن در «سی بمل و می بمل»
۲ ترومپت در «سی بمل و می بمل»
سازهای کوبه ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱و۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

سمفونی چهارم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در فرم سونات است. ابتدا سازهای زهی مقدمه ای با تمپوی آهسته شروع می‌کنند و تم اول معرفی می‌شود. پس از آن تم دوم به صورت کانن توسط سازهای بادی اجرا و در ادامه با بسط و گسترش تم اول و دوم قطعه به پایان می‌رسد.[۱]
۱. آداجیو - آلگرو (22) در سی بمل مینور و سی بمل ماژور (Adagio – Allegro vivace)
  • موومان دوم:
این قسمت را کارشناسان موسیقی زیباترین موومان آهسته در بین سمفونی‌های بتهوون می‌دانند.
۲. آداجیو (34) در می بمل ماژور (Adagio)
  • موومان سوم:
در این قسمت بتهوون به جای اسکرتسو مجدداً از فرم منوئه استفاده کرده‌است.
۳. آلگرو (34) در سی بمل ماژور (Allegro vivace)
  • موومان چهارم:
قسمت چهارم شاد تر از موومان‌های دیگر است اما نواهای غمگین نیز در بین آن به گوش می‌رسد.
۴. آلگرو (24) در سی بمل ماژور (Allegro ma non troppo)
  • فایل‌های صدا به‌وسیلهٔ ارکستر «اسکیدمور» نواخته شده‌اند.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ سعدی حسنی. تفسیر موسیقی. انتشارات صفی علیشاه. ۱۵۹. 
  2. Symphony No. 6 in F Major, Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, p. vi
  3. Steinberg, Michael. The Symphony: A Listeners Guide, Oxford University Press, 1995, p. 19-24.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]