سمفونی شماره ۴ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در سی بمل ماژور
شماره ۴
لودویگ فان بتهوون
Beethoven 3.jpg
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۴
مایه‌نماسی بمل ماژور
شمارهٔ اثراُپوس ۶۰
سبکدورهٔ کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۸۰۶ (۱۸۰۶)
اهدا شدهفرانتس فون اوپِرسدورف
اجرامارس ۱۸۰۷ (۱۸۰۷-03): وین
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

سمفونی شماره ۴ از لودویگ فان بتهوون در سی بمل ماژور، اپوس ۶۰، چهارمین سمفونی از ۹ سمفونی اوست.

تاریخچه[ویرایش]

این سمفونی در تابستان ۱۸۰۶ نوشته شد. به عقیده مفسرین موسیقی، بتهوون در هنگام نوشتن این سمفونی، عاشق کنتس «ترزا فن برونسویک» بود و ملودی‌های عاشقانه در این اثر را با آن مرتبط می‌دانند. سمفونی چهارم خاص است و شباهتی در بین سمفونی‌های قبلی و بعدی وی وجود ندارد.[۱][۲] این اثر در مارس ۱۸۰۷ در یک کنسرت خصوصی در خانهٔ شاهزاده فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس اجرا شد.[۳]

سازها[ویرایش]

سازهای سمفونی چهارم عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «سی بمل»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن در «سی بمل و می بمل»
۲ ترومپت در «سی بمل و می بمل»
سازهای کوبه ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱و۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

سمفونی چهارم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در فرم سونات است. ابتدا سازهای زهی مقدمه ای با تمپوی آهسته شروع می‌کنند و تم اول معرفی می‌شود. پس از آن تم دوم به صورت کانن توسط سازهای بادی اجرا و در ادامه با بسط و گسترش تم اول و دوم قطعه به پایان می‌رسد.[۱]
۱. آداجیو - آلگرو (22) در سی بمل مینور و سی بمل ماژور (Adagio – Allegro vivace)
  • موومان دوم:
این قسمت را کارشناسان موسیقی زیباترین موومان آهسته در بین سمفونی‌های بتهوون می‌دانند.
۲. آداجیو (34) در می بمل ماژور (Adagio)
  • موومان سوم:
در این قسمت بتهوون به جای اسکرتسو مجدداً از فرم منوئه استفاده کرده‌است.
۳. آلگرو (34) در سی بمل ماژور (Allegro vivace)
  • موومان چهارم:
قسمت چهارم شاد تر از موومان‌های دیگر است اما نواهای غمگین نیز در بین آن به گوش می‌رسد.
۴. آلگرو (24) در سی بمل ماژور (Allegro ma non troppo)
  • فایل‌های صدا به‌وسیلهٔ ارکستر «اسکیدمور» نواخته شده‌اند.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ سعدی حسنی، تفسیر موسیقی، انتشارات صفی علیشاه، ص. ۱۵۹
  2. Symphony No. 6 in F Major, Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, p. vi
  3. Steinberg, Michael. The Symphony: A Listeners Guide, Oxford University Press, 1995, p. 19-24.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]