سمفونی شماره ۳ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی شماره ۳ در می بِمُل ماژور
قهرمانی
لودویگ فان بتهوون
Eroica Beethoven title.jpg
برگِ آغازینِ سمفونی حماسه (قهرمانی)، اهداشده به ناپلئون بناپارت، و آثارِ زدودگیِ نام ناپلئون که توسط خودِ بتهوون صورت گرفته
مایه‌نما می بِمُل ماژور
شمارهٔ اثر اُپوس ۵۵
سبک دورهٔ کلاسیک
شکل سمفونی
آفرینش ۱۸۰۲ (۱۸۰۲)–۱۸۰۴
اجرا ۷ آوریل ۱۸۰۵ (۱۸۰۵-04-۰۷): وین
موومان‌ها چهار
سازبندی ارکسترال

سمفونی شمارهٔ ۳ از لودویگ فان بتهوون در می بمل ماژور، اُپوس ۵۵، سومین سمفونی از ۹ سمفونیِ اوست. این سمفونی با نام اِروئیکا (Eroica) ــ که معادلِ ایتالیاییِ واژهٔ «حماسه» یا «حماسی» است ــ به‌نام سمفونی حماسه، سمفونی حماسی، و سمفونی قهرمانی نیز شناخته می‌شود. بتهوون در ابتدا این سمفونی را به ناپلئون بناپارت تقدیم کرد، اما بلافاصله پس از تاجگذاری بناپارت و همچنین فتح اتریش توسط او، تقدیم‌نامه را پاره کرد.

اروئیکا همچنین به معنای آرزوی ناکام یا تحقق‌نیافته است. بتهوون این اثر را، با عنوان آرزوی برآورده‌نشده، از طریق دزیره، همسر ژان باپتیست برنادوت، به برنادوت تقدیم کرد. ژان باپتیست برنادوت، شاه سوئد و مؤسس سلسلهٔ برنادوت بوده‌است.

این اثر، مجموعه‌ای بزرگ و بی‌سابقه از موسیقی با عمق عاطفی و دقت در ساختار موسیقی است.[۱][۲]

تاریخچهٔ اثر[ویرایش]

بتهوون قسمتی از این اثر را در مدت اقامتش در روستای هایلیگِنْ‌شْتات در نزدیکیِ شهر وین تصنیف کرد؛ او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ در آن روستا اقامت داشت. از این دوره به‌عنوان «دوران پیشرفت کم‌شنوایی و افسردگیِ بتهوون» یاد می‌شود. او، در وصیت‌نامه‌ای که خطاب به برادرانش نوشت، تلویحاً به کاهش قدرت شنوایی‌اش و همچنین احتمالِ پایان دادن به زندگی‌اش اشاره کرده‌است. البته بتهوون خودکشی نکرد و تقریباً ۲۵ سالِ دیگر زیست.

تصنیفِ سمفونی سوم بلافاصله پس از سمفونی دوم و در اوت ۱۸۰۴ به پایان رسید. این اثر در ۷ آوریل ۱۸۰۵ برای نخستین بار، در شهر وین، اجرا شد.[۳]

سازبندی[ویرایش]

سازهای سمفونی شماره سه عبارتند از:

فرم و محتوا[ویرایش]

این اثر دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در فرم سونات است. موومان اول در شروع، با دو آکورد قوی و در ادامه تم اول با ویولنسل نواخته می‌شود. پس از تکرار توسط ارکستر، تم دوم به گوش می‌رسد. این تم تداعی زندگی و سرگذشت یک قهرمان است.[۴]
۱. آلگرو (34) در می بمل ماژور (Allegro con brio)
  • موومان دوم:
این قسمت یک مارش عزا است و در فرم سه تایی (A–B–A) با تم اصلی که به صورت ترجیع بند (روندو) است. این تم توصیف مرگ قهرمان است و توسط سازهای زهی نواخته می‌شود. تم دوم با اجرای سازهای بادی در ستایش شجاعت و دلیری یک قهرمان است.[۴]
۲. مارش: آداجیو (24) در دو مینور (Marcia funebre: Adagio assai)
  • موومان سوم:
موومان سوم یک اسکرتسوی شاد و تند است که در پی مارش عزا می‌آید. علت تضاد بین مارش عزای موومان دوم و شادمانی موومان سوم را بعضی از مفسرین موسیقی این‌طور بیان می‌کنند که بتهوون می‌خواسته این ایده را بیان کند که مرگ برای قهرمان وجود نداشته و جاودان است.[۴]
۳. آلگرو (34) در می بمل ماژور (Allegro vivace)
  • موومان چهارم:
این قسمت تند و فاتحانه، در وصف قهرمان و به یاد پیروزی‌ها و دلاوری‌های وی است و در ادامه، موسیقی پیروز مندانه و با شکوه به پایان می‌رسد.[۴]
۴. آلگرو (24) در می بمل ماژور (Allegro molto)

پانویس[ویرایش]

  1. The Symphony, ed. Ralph Hill, Pelican Books (1949), pg.99
  2. Symphony No. 6 in F Major, Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, pg. vi
  3. Beethoven, Kegan, Paul, Trench, Trubner & Co. , London, 1930, p. 112.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ حسنی، سعدی. تفسیر موسیقی. ۱و۲. تهران: انتشارات صفی علیشاه. ص. ص ۱۵۷و ۱۵۸. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]