سمفونی شماره ۳ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سمفونی شماره ۳
در می بِمُل ماژور
حماسه
لودویگ فان بتهوون
Eroica Beethoven title.jpg
برگِ آغازینِ سمفونی حماسه (قهرمانی)، اهداشده به ناپلئون بناپارت، و آثارِ زدودگیِ نام ناپلئون که توسط خودِ بتهوون صورت گرفته
شمارهٔ اثر اُپوس ۵۵
سبک دورهٔ کلاسیک
آفرینش ۱۸۰۲ (۱۸۰۲)–۱۸۰۴
اجرا ۷ آوریل ۱۸۰۵ (۱۸۰۵-04-۰۷): وین
موومان‌ها چهار




Problems playing these files? See ویکی‌پدیا:راهنمای رسانه.

سمفونی شمارهٔ ۳ از لودویگ فان بتهوون در می بمل ماژور، اُپوس ۵۵، سومین سمفونی از ۹ سمفونیِ اوست. این سمفونی با نام اِروئیکا (Eroica) ــ که معادلِ ایتالیاییِ واژهٔ «حماسه» یا «حماسی» است ــ به‌نام سمفونی حماسه، سمفونی حماسی، و سمفونی قهرمانی نیز شناخته می‌شود. بتهوون در ابتدا این سمفونی را به ناپلئون بناپارت تقدیم کرد، اما بلافاصله پس از تاجگذاری بناپارت و همچنین فتح اتریش توسط او، تقدیم‌نامه را پاره کرد.

اروئیکا همچنین به معنای آرزوی ناکام یا تحقق‌نیافته است. بتهوون این اثر را، با عنوان آرزوی برآورده‌نشده، از طریق دزیره، همسر ژان باپتیست برنادوت، به برنادوت تقدیم کرد. ژان باپتیست برنادوت، شاه سوئد و مؤسس سلسلهٔ برنادوت بوده‌است.

این اثر، مجموعه‌ای بزرگ و بی‌سابقه از موسیقی با عمق عاطفی و دقت در ساختار موسیقی است.[۱][۲]

تاریخچهٔ اثر[ویرایش]

بتهوون قسمتی از این اثر را در مدت اقامتش در روستای هایلیگِنْ‌شْتات در نزدیکیِ شهر وین تصنیف کرد؛ او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ در آن روستا اقامت داشت. از این دوره به‌عنوان «دوران پیشرفت کم‌شنوایی و افسردگیِ بتهوون» یاد می‌شود. او، در وصیت‌نامه‌ای که خطاب به برادرانش نوشت، تلویحاً به کاهش قدرت شنوایی‌اش و همچنین احتمالِ پایان دادن به زندگی‌اش اشاره کرده‌است. البته بتهوون خودکشی نکرد و تقریباً ۲۵ سالِ دیگر زیست.

تصنیفِ سمفونی سوم بلافاصله پس از سمفونی دوم و در اوت ۱۸۰۴ به پایان رسید. این اثر در ۷ آوریل ۱۸۰۵ برای نخستین بار، در شهر وین، اجرا شد.[۳]

سازبندی[ویرایش]

بتهوون این سمفونی را برای دو فلوت، دو ابوا، دو کلارینت (در نُتِ سی بِمُل)، دو فاگوت، سه کُر (هورن) (اولی در نُت‌های می بِمُل و دو و فا، دومی در نُت‌های می بِمُل و دو، و سومی در نُتِ می بِمُل)، دو ترومپت (در نُت‌های می بِمُل و دو)، تیمپانی (در نُت‌های می بِمُل و سی بِمُل، در موومان‌های اول و سوم و چهارم، و در نُت‌های دو و سُل در موومانِ دوم)، و سازهای زهی نوشته‌است.

منابع[ویرایش]

  1. The Symphony, ed. Ralph Hill, Pelican Books (1949), pg.99
  2. Symphony No. 6 in F Major, Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, pg. vi
  3. Beethoven, Kegan, Paul, Trench, Trubner & Co. , London, 1930, p. 112.

پیوند به بیرون[ویرایش]