سمفونی شماره ۳ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سمفونی شماره ۳
No. 3
"Eroica"
لودویگ فان بتهوون
Eroica Beethoven title.jpg
برگِ آغازینِ سمفونی حماسه (قهرمانی)، اهداشده به ناپلئون بناپارت
شمارهٔ اثر اپوس ۵۵
سبک کلاسیک متأخر
آفرینش ۱۸۰۲ (۱۸۰۲)–۱۸۰۴
اجرا ۷ آوریل ۱۸۰۵ (۱۸۰۵-04-۰۷): وین
موومان‌ها چهار




مشکلی در پخش این پرونده‌ها دارید؟ اینجا را مطالعه کنید.

سمفونی شماره ۳ از لودویگ فان بتهوون در می بمل ماژور، اپوس ۵۵، سومین سمفونی از ۹ سمفونی اوست. این سمفونی با نام Eroica (اروئیکا) ــ که تلفظ ایتالیاییِ واژهٔ «حماسه» است ــ به‌نام سمفونی حماسه و سمفونی قهرمانی نیز شناخته می‌شود. بتهوون در ابتدا این سمفونی را به ناپلئون بناپارت تقدیم کرد، اما بلافاصله پس از تاجگذاری بناپارت و همچنین فتح اتریش توسط او، تقدیم‌نامه را پاره کرد.

اروئیکا همچنین به معنای آرزوی ناکام یا تحقق‌نیافته است. بتهوون این اثر را با عنوان آرزوی برآورده‌نشده از طریق دزیره، همسر ژان باپتیست برنادوت، به برنادوت تقدیم کرد. ژان باپتیست برنادوت، شاه سوئد و مؤسس سلسلهٔ برنادوت بوده‌است.

این اثر، مجموعه‌ای بزرگ و بی‌سابقه از موسیقی با عمق عاطفی و دقت در ساختار موسیقی است.[۱][۲] بتهوون قسمتی از این اثر را در مدت اقامتش در روستای هایلیگِنْشْتات در نزدیکیِ شهر وین تصنیف کرد؛ او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ در آن روستا اقامت داشت. از این دوره به‌عنوان «دوران پیشرفت کم‌شنوایی و افسردگیِ بتهوون» یاد می‌شود. او، در وصیت‌نامه‌ای که خطاب به برادرانش نوشت، تلویحاً به کاهش قدرت شنوایی‌اش و همچنین احتمالِ پایان دادن به زندگی‌اش اشاره کرده‌است. البته بتهوون خودکشی نکرد و ۲۵ سالِ دیگر زیست.

سمفونی سوم بلافاصله پس از سمفونی دوم و در اوت ۱۸۰۴ نوشته شد. این اثر در ۷ آوریل ۱۸۰۵ برای نخستین بار به اجرا درآمد.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. The Symphony, ed. Ralph Hill, Pelican Books (1949), pg.99
  2. Symphony No. 6 in F Major, Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, pg. vi
  3. Beethoven, Kegan, Paul, Trench, Trubner & Co. , London, 1930, p. 112.

پیوند به بیرون[ویرایش]