سمفونی شماره ۸ (بتهوون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در فا ماژور
شماره ۸
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Mähler 1815.jpg
پرترهٔ بتهوون در سال ۱۸۱۵، یک سال بعد از اولین اجرای سمفونی هشت، اثر یوزف مِلِر
مایه‌نمافا ماژور
شمارهٔ اثراُپوس ۹۳
سبکدورهٔ کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۸۱۱ (۱۸۱۱)–۱۸۱۲: تپلیتسه
اجرا۲۷ فوریه ۱۸۱۴ (۱۸۱۴-02-۲۷): وین
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

سمفونی شماره ۸ در فا ماژور، اُپوس ۹۳، یک سمفونی از ۹ سمفونی لودویگ فان بتهوون است که آهنگساز آن را در چهار موومان، به سالِ ۱۸۱۲ میلادی تصنیف کرده است.

تاریخچه[ویرایش]

تصنیفِ سمفونی شمارۀ هشت در تابستان (۱۸۱۲م) بلافاصله بعد از اتمامِ سمفونی شمارۀ هفت آغاز شد. وی در آن زمان ۴۱ سال سن داشت و در پاییز همان سال تکمیل شد، ولی اجرای آن در ۲۷ فوریه (۱۸۱۴م) در شهر وین بود.[۱]بتهوون در آن زمان به‌طور فزاینده‌ای ناشنوایی‌اش رو به گسترش بود، اما با این حال رهبری ارکستر را به عهده گرفت. نوازندگان با آگاهی از این امر توجه‌شان بیشتر به نوازنده اول ویولون (کنسرت مایستر) بود تا رهبر ارکستر. سمفونی هشتم مورد توجه بیشتری نسبت به سمفونی هفت قرار گرفت. وقتی از بتهوون علت‌اش را پرسیدند گفت: چون هشتم خیلی بهتر است. جرج برنارد شاو منتقد موسیقی نیز در موافقت با آن نوشت: در همۀ جنبه‌ها هشتم بهتر از هفتم است. بتهوون این سمفونی را «سمفونی کوچک من در فا» نامید تا آن را از سمفونی شماره شش، که آن را هم در «فا» نوشته ولی طولانی‌تر است، متمایز سازد.[۲]

سازها[ویرایش]

سازهای سمفونی هشتم عبارتند از:

سازهای بادی چوبی :
۲ فلوت
۲ ابوا
۲ کلارینت در «سی بمل»
۲ فاگوت
سازهای بادی برنجی:
۲ هورن در «فا»
۲ ترومپت در «فا»
سازهای کوبه ای:
تیمپانی
سازهای زهی:
ویولن (۱و۲)
ویولا
ویولنسل
کنترباس

فرم و محتوا[ویرایش]

سمفونی هشتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت همانند دیگر آثار بتهوون در فرم سونات و با ضرب (34) شبیه منوئه است.
۱. آلگرو ویواچه اِ کُن بریو (34) در فا ماژور (Allegro vivace e con brio)
  • موومان دوم:
عده ای بر این باورند که این موومان تقلید از صدای مترونوم است. داستان از این قرار است که یکی از دوستانِ مخترعِ بتهوون به نام «یوهان مِلتسِل» (Johann Maelzel) ابزاری برای کنترل سرعت موسیقی اختراع کرد و از همه موسیقیدانان وین دعوت کرد تا از اختراع او دیدن کنند. بتهوون که در این مجلس حضور داشت و در حال طراحی سمفونی هشتم بود، تصمیم گرفت از صدای ریتمیک این ابزار استفاده کند و خاطرۀ خوشِ آن روز را یادآوری کند، و بدین ترتیب در ابتدای موومان با تکرار نت فا، ضربات مترونم را بیان می‌کند.
۲. آلگرتو اسکِرزاندو (24) در سی بمل ماژور (Allegretto scherzando)
  • موومان سوم:
در این قسمت بتهوون مجدداً از منوئه به جای اسکرتسو و در فرمِ سه‌تایی (A-B-A)استفاده کرده‌است. سولو‌های درخشانِ هورن و کلارینت در این قطعه از اهمیت زیادی برخوردار است.
۳. تِمپو دی مِنوئِتو (34) در فا ماژور (Tempo di menuetto)
  • موومان چهارم:
موومان چهارم مهمترین قسمتِ این سمفونی و با ریتم تند و فرم سونات، روندو است. چایکوفسکی این موومان را یکی از شاهکارهای بتهوون می‌داند.
۴. آلگرو ویواچه (24) در فا ماژور (Allegro vivace)
  • پرونده‌های شنیداری: (اجرای ارکسترِ کالجِ بخارست). با اجازهٔ صاحبِ این نسخه، «میوزوپِن» (Musopen)

پانویس[ویرایش]

  1. حسنی، سعدی. تفسیر موسیقی. ۱و۲. تهران: انتشارات صفی علیشاه. ص. ۱۶۶.
  2. Beethoven's Symphony No. 8 in F Major, Op. 93

منابع[ویرایش]