پل خواجو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| پل خواجو | |
|---|---|
 |
|
| محل | اصفهان |
| ستونهای درون آب | ۲۳ |
| درازا | ۱۰۵ متر |
| پهنا | ۱۴ متر |
| تاریخ گشایش | ح ۱۶۵۰ میلادی |
پل خواجو، در شهر اصفهان و بر روی رودخانه زایندهرود در شرق پل اللهوردی خان قرار دارد.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] نام
این پل را پل شاهی و بابا رکن الدین و شیراز و حسن آباد هم نامیدهاند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است که در سال ۱۰۶۰ هجری بنا شدهاست. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن ۱۲ متر است. این پل را به نامهای دیگری نیز خواندهاند.از همین رو به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو شهرت یافته است.
[ویرایش] ویژگیها
پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پلهای زاینده رود مشهورتر است. این پل که در دوران صفوی یکی از زیباترین پلهای جهان به شمار میرفت، بیشتر به منزله سد و بند بوده است. در میان هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که (بیگلربیگی) نامیده میشود در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فرا خوانده میشدند.
[ویرایش] در اشعار و نوشتهها
شعرای اصفهان درباره پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سرودهها زیباییهای آن را ستوده اند. از جمله این سرودهها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روزهای جشن و چراغانی در کنار این پل است. به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که درباره سلسله صفوی بررسی کردهاند، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده است. گردشگران و جهانگردانی که در دورههای گوناگون به اصفهان آمدهاند، زیبایی های پل خواجو را ستوده، آن را در زمره شاهکارهای جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به شمار آوردهاند.
[ویرایش] منابع
- مقالهٔ پل خواجوی اصفهان؛ نوشتهٔ احمد حیدری؛ روزنامهٔ جوان؛ تاریخ ۲۸ آبان ۱۳۸۰؛ صفحهٔ ۸.
