کوه صفه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صفه
Sofe Panorama.jpg
ارتفاع ۲۱۵۰ متر از سطح دریا[۱]
تلفظ صُفِه
مکان
مکان جنوب شهر اصفهان
رشته‌کوه زاگرس

کوه صفه نام کوهی است از سلسله جبال زاگرس در منتها الیه جنوب جغرافیایی اصفهان که از شمال به جاده کمربندی، از غرب به کوههای تخت رستم و دره خان، از شرق به شهرک‌ها و مجتمع‌های مسکونی و از جنوب به اراضی باز و خط آهن محدود می‌گردد.[۲]

نامشناسی[ویرایش]

کوه صفه از محل چشمه خاچیک که سنگ کوه از خاک جدا گشته و دامنه کوه می‌باشد آغاز می‌گردد و در انتها به فضای سنگی مسطحی (صفه) ختم می‌گردد و کوه نیز از همین روی صفه نامیده شده است.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

با توجه به زمینه تاریخی اصفهان و برخی شواهد عینی احتمال بسیاری می‌باشد که کوه صفه از زمانهای خیلی دور به عنوان پایگاه و پناهگاه مورد استفاده مردم بوده است و شیوه ساخت و معماری قلعه کوه صفه به سایر قلعه‌های دوران ساسانی شباهت دارد.[۴]

پوشش گیاهی[ویرایش]

فضای سبز[ویرایش]

فضای سبز کوه صفه دارای عرصه‌ای به مساحت ۱۰۰ هکتار فضای سبز می‌باشد.

فضای سبز

پوشش خودرو[ویرایش]

انواعِ گیاهان خودرو و فصلی در صفه می‌روید. از میانِ درختچه‌ها نیز می‌توان به انجیر وحشی و بادام وحشی اشاره کرد که با تراکمِ اندک در گوشه و کنارِ کوه و بر روی و میانِ صخره‌ها روییده‌اند.

پوشش سازیِ شهرداری[ویرایش]

شهرداریِ اصفهان بجهتِ سرسبز نمودنِ پارک به کاشت و نگهداریِ انواعِ گلهای فصلی، کاشتِ چمن و درختان و درختچه‌های دائمی در پارک اقدام کرده است و چند سالی است که فضای سبز دامنه این کوه را گسترش داده است.

امکانات گردشگری[ویرایش]

کوه صفه یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری اصفهان است و صبح روزهای جمعه میزبان خیل عظیمی از دوستداران طبیعت و مخصوصاً جوانان می‌باشد. همچنین منظره شهر اصفهان از دامنه و بالای این کوه بسیار دیدنی است. تنگهٔ گردنه باد نیز از جاذبه‌های طبیعی این منطقه است. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع، باغ وحش، شهربازی و غارها و چشمه‌های مختلف زینتگر این کوه می‌باشد.[۲]

در کمرگاه این کوه چشمه‌ای وجود دارد که خاچیک نامیده می‌شود. گفته می‌شود که خاچیک نام فردی ارمنی است که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در نزدیک چشمه در دامنه کوه دکه‌ای داشته‌است و مواد خوراکی و غیره به کوهنوردان می‌فروخته‌است.[نیازمند منبع]

قلعهٔ شاه دژ[ویرایش]

قلعه شاهدژ که به قلعه دیو نیز معروف می‌باشد در بلندای کوه و پائینتر از قله قرار دارد.[۲]

تله کابین صفه[ویرایش]

تله کابین صفه از جاذبه‌های گردشگریِ پارکِ صفه و در دو خط می‌باشد. ایستگاهِ اولِ آن در پارکینگِ تله کابین قرار دارد و مسافران را تا ایستگاهِ گردنه باد بالا می‌برد.

آبشار مصنوعی[ویرایش]

برای زیباسازیِ بیشترِ فضای پارک، یک آبشار مصنوعی در دلِ کوه جاسازی شده است. آبِ بیرون ریخته شده از آن پس از طیِ حدودِ یکصد متر در حوضچه‌ای جمع‌آوری می‌شود.

سالن بولینگ[ویرایش]

سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع در ۱۰ خط برای استفادهٔ شهرواندان آماده شده است. این سالن در طبقهٔ زیرینِ ایستگاهِ تله کابین قرار دارد.[۲]

باغ وحش[ویرایش]

باغ وحش صفه با نگهداری از چندین حیوان برای بازدیدِ مردم بصورتِ روزانه به فعالیت مشغول است.

کوهنوردی در صفه[ویرایش]

یکی از ویژگیهای مهم کوهستان صفه وجود صخره‌های عظیم و بلند در نقاط مختلف آن است که از نظر کوهنوردی تخصصی و آموزش سنگ نوردی، امکان بسیار خوبی برای گسترش ورزش کوهنوردی در منطقه اصفهان به وجود آورده است. در سالهای اخیر با تبدیل کافه خاچیک به پناهگاه و پایگاه کوهنوردی و اصلاح مسیرهای دشوار، خدمات مربوط به فعالیتهای کوهنوردی بهبود نسبی پیدا کرده است.[۵]

غارها در صفه[ویرایش]

کوه صفه بیش از ۱۴ غارِ کوچک و بزرگ را در خود دارد. از جمله:

پلِ رنگین کمانی در جبههٔ غربی
  • غار کسری: این غار در کنار دستگاهِ توربین بادی در گردنه باد قرار دارد.
  • غار انجیر: در جبههٔ غربیِ کوه صفه قرار دارد.
  • غار قنبر: در جبههٔ شرقیِ کوه و در بالای چشمه خاچیک قرار دارد. از مسیرِ این غار و دیوارهٔ زیرینِ آن معمولاً برای آموزشِ صخره نوردی به مبتدیان استفاده می‌شود.
  • غار هفت چشمه: در جبههٔ جنوبیِ کوه و در کنارِ مجموعه‌ای از چند چشمه قرار دارد. برای دسترسی به این مجموعه نیز یک جادهٔ اختصاصی بوسیلهٔ شهرداری اصفهان ایجاد شده است.

پل رنگین کمانی[ویرایش]

این پلِ سنگی در پشتِ کوهِ صفه و در جبههٔ غربیِ کوه قرار دارد.

قله ها[ویرایش]

این کوه دارای دو قله می‌باشد. قلهٔ جنوبی چند متر بلند تر از قلهٔ شمالی است اما قلهٔ شمالی، منظره‌ای بهتر و گسترده‌تر از شهر را به بیننده می‌دهد. برای صعود به قله در کل، چهار مسیر وجود دارد. بر روی قله‌ها چند دکلِ مخابراتی با کاربریِ نامعلوم نیز قرار داده شده است.

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • شایسته، محمد رضا و منصور قاسمی، ۱۳۸۳، اصفهان بهشتی کوچک اما زمینی، انتشارات نقش خورشید، اصفهان.