گذرنامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک گذرنامهٔ آلمانی با تراشهٔ زیست‌سنجشی.
یک گذرنامهٔ ایرانی در دورهٔ سلسلهٔ پهلوی.
یک گذرنامهٔ ایرانی در دورهٔ جمهوری اسلامی.

گُذَرنامه یا پاسپورت یکی از مدارک شناسایی رسمی است که از سوی دولت‌ها برای شهروندانشان صادر می‌شود. با این مدرک دولت مربوطه از دیگر دولت‌ها اجازه می‌خواهد تا به شهروندان مربوطه اجازه گذر از و یا ورود به خاک آن کشورها را بدهند. به اجازه‌ای که به این منظور از دیگر دولت‌ها گرفته می‌شود روادید یا ویزا گفته می‌شود.

در قدیم به گذرنامه «تذکره مرور» گفته می‌شد.

تعریف قانونی گذرنامه[ویرایش]

بر طبق ماده ۱ قانون گذرنامه، گذرنامه سندی است که از طرف مقامات دارای صلاحیت مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایران به خارج و یا اقامت در خارج از کشور و یا مسافرت از خارج به ایران داده می‌شود.

گذرنامه فعلی ایران

تاریخچه[ویرایش]

یکی از اولین اشاره‌ها به کاغذهایی که به عنوان گذرنامه مورد استفاده قرار میگرفته است در کتاب مقدس عبری یافت می‌شود، در آیه کتاب مقدس، نحمیا ۹-۲:۷ مربوط به ۴۵۰ سال پیش از میلاد مسیح، اعتقاد بر این است که نحمیا از یهودیان شناخته شده که در کاخ شوش مباشر اردشیر یکم (هخامنشی) بود، برای سفر به یهودیه از اردشیر یکم نامه‌ایی دریافت می‌کند تا تضمینی برای به سلامت عبور کردن از اراضی تحت سلطه دیگر فرمانروایان باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]