نامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نامه یک وسیله ارتباطی سنتی برای ارتباط میان دو شخص یا گروه است. از دیدگاه ارتباطات، نامه یک پیام بصورت نوشتاری است. نامه معمولاً برای برقراری ارتباط بین دو فرد که در مکانهای جغرافیایی مختلف هستند به کار می‌رود.

تا سده‌های اخیر، نامه مهمترین وسیله ارتباطی بین مکانهای جغرافیایی مختلف بود اما با گسترش فناوری‌های ارتباطی جدید مانند تلفن و تلگراف، نامه‌های نوشتاری قدیمی، ارزش ارتباطی خود را رفته رفته از دست دادند. در دهه‌های اخیر و با نفوذ بیشتر اینترنت و وب جهانی، امکان ارتباط سریع میان اشخاص در مناطق مختلف فراهم شده است. بنابراین، از اهمیت نامه به عنوان وسیله ارتباطی کاسته شده است.

نامه رسانی[ویرایش]

نامه رسانی یا پست، سیستمی است که برای انتقال نامه از فرستنده به گیرنده به کار می‌رود. معمولاً نامه‌ها توسط ادارات پست دولتی یا شرکتهای خصوصی حمل و نقل می‌شوند. در ایران قدیم، نظام گسترده و کارآمدی بنام چاپار برای نامه رسانی به کار می‌رفته است. نامه رسانان با تردد بین چاپارخانه‌ها، پیامها، اخبار و نامه‌ها را جابجا می‌کرده‌اند.

انواع نامه[ویرایش]

نامه‌ها می‌توانند بصورت دوستانه و یا رسمی باشند. نامه دوستانه برای احوالپرسی و ارتباط بین اشخاص به کار می‌رود. نامه رسمی بیشتر برای فعالیتهای تجاری، اداری، آموزشی و سیاسی به کار می‌رود. از میان نامه‌های رسمی، نامه اداری پر کاربردترین نامه هاست که برای انواع ارتباطات و درخواستهای اداری به کار می‌رود و شیوه ی خاص خود برای نوشتن را دارد.

واژه‌شناسی[ویرایش]

نامه واژه ایست پارسی که در پهلوی بصورت نامک تلفظ میشده است و در کتابهای برخی از مغان مانند اردویراف بصورت پسوند (ارودیراف نامک) آمده است معرب آن نامج میباشد در زبان فارسی، علاوه بر مفهوم رایج آن، به عنوان هرگونه نوشته رسمی یا انتشارات دیگر هم به کار می‌رود. این واژه بصورت پسوند به سایر کلمات اضافه می‌شود مانند کارنامه، خبرنامه، روزنامه و کتابنامه.

جستارهای وابسته[ویرایش]