نامه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
- برای دیگر کاربردها نامه (ابهامزدایی) را ببینید.
نامه یک وسیله ارتباطی سنتی برای ارتباط میان دو شخص یا گروه است. از دیدگاه ارتباطات، نامه یک پیام بصورت نوشتاری است. نامه معمولا برای برقراری ارتباط بین دو فرد که در مکانهای جغرافیایی مختلف هستند به کار می رود.
تا سده های اخیر، نامه مهمترین وسیله ارتباطی بین مکانهای جغرافیایی مختلف بود اما با گسترش فناوری های ارتباطی جدید مانند تلفن و تلگراف، نامه های نوشتاری قدیمی، ارزش ارتباطی خود را رفته رفته از دست دادند. در دهه های اخیر و با نفوذ بیشتر اینترنت و وب جهانی، امکان ارتباط سریع میان اشخاص در مناطق مختلف فراهم شده است. بنابراین، از اهمیت نامه به عنوان وسیله ارتباطی کاسته شده است.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] نامه رسانی
نامه رسانی یا پست، سیستمی است که برای انتقال نامه از فرستنده به گیرنده به کار میرود. معمولا نامه ها توسط ادارات پست دولتی یا شرکتهای خصوصی حمل و نقل می شوند. در ایران قدیم، نظام گسترده و کارآمدی بنام چاپار برای نامه رسانی به کار می رفته است. نامه رسانان با تردد بین چاپارخانهها، پیامها، اخبار و نامه ها را جابجا می کرده اند.
[ویرایش] انواع نامه
نامه ها می توانند بصورت دوستانه و یا رسمی باشند. نامه دوستانه برای احوالپرسی و ارتباط بین اشخاص به کار می رود. نامه رسمی بیشتر برای فعالیتهای تجاری، اداری، آموزشی و سیاسی به کار می رود. از میان نامه های رسمی، نامه اداری پر کاربرد ترین نامه هاست که برای انواع ارتباطات و درخواستهای اداری به کار می رود.
- برای دیگر کاربردها نامه (ابهامزدایی) را ببینید.
[ویرایش] واژه شناسی
نامه در زبان فارسی، علاوه بر مفهوم رایج آن، به عنوان هرگونه نوشته رسمی یا انتشارات دیگر هم به کار می رود. این واژه بصورت پسوند به سایر کلمات اضافه می شود مانند کارنامه، خبرنامه، روزنامه و کتابنامه.
