آلبرت فینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلبرت فینی
تولد ۹ مهٔ ۱۹۳۶(۱۹۳۶-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-0۹) ‏(۷۸ سال)
سالفورد، منچستر بزرگ، انگلستان
سال‌های فعالیت ۱۹۵۸ تاکنون
همسر(ها) جین ونهام (۱۹۶۱-۱۹۵۷)
آنوک امه (۱۹۷۸-۱۹۷۰)
پن دلماج (تاکنون-۲۰۰۷)
فرزندان سایمن
صفحه در وب‌گاه IMDb

آلبرت فینی (به انگلیسی: Albert Finney) ‏(۹ می ۱۹۳۶) بازیگر انگلیسی است که تاکنون جوایز گوناگونی از جمله گلدن گلوب و بفتا را به دست آورده. او یکی از چهره‌های برجسته سینمای آزاد انگلستان به شمار می‌رود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

فینی از آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک فارغ‌التحصیل شد و عضو گروه رویال شکسپیر گردید. زندگی حرفه‌ای وی با تئاتر آغاز شد. او اولین حضور خود را در تئاتر لندن در سال ۱۹۵۸ با نمایش مهمانی نوشته جین آردن و کارگردانی چارلز لوتن تجربه کرد.

فینی تولیدات تلویزیونی متعددی برای شبکه BBC در دههٔ ۹۰ انجام داد. شامل مرد سبز ۱۹۹۰ براساس داستانی از کینگزلی آمیس.

او هوادار همیشگی منچستر یونایتد است. وی همچنین مستند مونیخ که درباره سقوط هواپیمای بازیکنان منچستر یونایتد در سال ۱۹۵۸ و کشته شدن تعداد زیادی از بازیکنان این تیم (موسوم به بچه‌های بازبی) می‌باشد را روایت کرده است. این مستند در فوریه ۲۰۰۸ از کانال منچستر یونایتد پخش شد.

زندگی شخصی[ویرایش]

بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ همسر آنوک امه بازیگر زن سرشناس فرانسوی بود.

در سال ۲۰۱۱، وی فاش کرد که بیماری سرطان کلیه خود را معالجه کرده است.[۱]

فیلمشناسی[ویرایش]

او بیش تر برای ایفای نقش در فیلم‌های شنبه شب و صبح یکشنبه (۱۹۶۰)، تام جونز (۱۹۶۳)، اسکروچ (۱۹۷۰)، آنی (۱۹۸۲)، تقاطع میلر (۱۹۹۰)، ارین براکویچ (۲۰۰۰)، قاچاق (۲۰۰۰)، ماهی بزرگ (۲۰۰۳)، دوازده یار اوشن (فیلم) (۲۰۰۴)، عروس مرده (۲۰۰۵)، اولتیماتوم بورن (۲۰۰۷)، میراث بورن (۲۰۱۲) و فیلم جیمز باندی اسکای فال (۲۰۱۲) شناخته می‌شود.[۲]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

فینی جوایز بفتا (۲۰۰۳)، گلدن گلاب (۱۹۷۰)، امی(۲۰۰۲) و انجمن منتقدان بازیگری را دریافت کرده، و چهار بار برای فیلم‌های تام جونز، قتل در قطار سریع‌السیر شرق، آماده ساز، زیر کوه آتشفشان نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و یک بار نیز برای فیلم ارین براکویچ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد گردیده است.

فینی در سال ۱۹۸۰ پیشنهاد رتبه امپراتوری بریتانیا و در سال ۲۰۰۰ مقام شوالیه‌ای را رد کرد. وی سیستم جایزه دهی را با عنوان " خودخواهی جاودانه " مورد نقد و نکوهش قرار می‌داد.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. Eden, Richard (15 May 2011). "Film star Albert Finney won’t let cancer grind him down". The Daily Telegraph (telegraph.co.uk). Retrieved 2 April 2013. 
  2. زندگینامه آلبرت فینی، سایت (wikipedia)
  3. "Revealed: secret list of 300 who scorned honours", The Sunday Times, 21 December 2003
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Albert_Finney»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۴).