مخمصه (فیلم ۱۹۹۵)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مخمصه
Heat
Heat.jpg
پوستر فیلم
کارگردان مایکل مان
تهیه‌کننده مایکل مان
آرت لینسون
نویسنده مایکل مان
بازیگران آل پاچینو
رابرت دنیرو
وال کیلمر
تام سایزمور
ناتالی پورتمن
جان وویت
موسیقی الیوت گلدنتال
فیلم‌برداری دانته اسپینوتی
تدوین ویلیام گلدنبرگ
توزیع‌کننده برادران وارنر
مدت زمان ۱۷۱ دقیقه
کشور  ایالات متحده آمریکا
زبان انگلیسی
بودجه ۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
فروش ۱۸۷٬۴۳۶٬۸۱۸ دلار

مخمصه (به انگلیسی: Heat) فیلمی است آمریکایی در ژانر جنایی و اکشن به نویسندگی و کارگردانی مایکل مان. در این فیلم آل پاچینو و رابرت دنیرو به ایفای نقش پرداخته‌اند. مخمصه در پانزدهم دسامبر ۱۹۹۵ اکران شد.

مخمصه اولین فیلمی بود که رابرت دنیرو و آل پاچینو در مقابل یکدیگر در سکانس‌هایی بازی کردند. البته ۲۱ سال قبل هردو در قسمت دوم فیلم پدرخوانده به ایفای نقش پرداخته بودند ولی در هیچ قسمتی از این فیلم در مقابل یکدیگر قرار نمی‌گرفتند.

نقش‌ها[ویرایش]

داستان[ویرایش]

خطر لوث‌شدن: آنچه در زیر می‌آید ممکن است قضیه یا پایان ماجرا را لو دهد!

«نیل مک‌کالی» (دنیرو) دزدی حرفه‌ای است که به همراه دستیار قماربازش «کریس شیهرلیس» (کیلمر) و «مایکل کریتو» (سایزمور) دست به دزدی خطرناکی در یک بانک می‌زند و با ۱٫۶ میلیون دلار فرار می‌کند، اما یکی از نگهبانان در این جریان به دست «وینگرو» (گیج) به قتل می‌رسد. آنها سریعاً آن محل را ترک می‌کنند.

«وینسنت هانا» (پاچینو) یکی از برترین کاراگاهان وارد ماجرا می‌شود، وی با هوش و نبوغی که دارد سرنخ‌هایی را به دست می‌آورد.

یکی از دوستان نیل نقشه دزدی یک بانک را برای او می‌ریزد، هانا هم به این قضیه پی می‌برد، آن دو یکدیگر را در یک رستوران ملاقات می‌کنند و حرف‌های سوزاننده‌ای به یکدیگر می‌زنند.

نیل نقشه دزدی از یک بانک طراحی کرده اجرا می‌کند، این نقشه به مرگ و زندگی او بستگی دارد. هانا هم به نقشه او پی می‌برد و می‌خواهد جلوی او را بگیرد اما نیل به همراه کریس که زخمی شده بود به همراه پول‌ها فرار می‌کند و یکی از دستیارانش هم در این قضیه جان خود را از دست می‌دهند.

نیل که تنها زندگی می‌کرد به طور تصادفی با «ایدی» (برنمن)، یک کارمند خجالتی یک کتابخانه، آشنا می‌شود و از او خوشش می‌آید. ضمناً هانا هم در مرحله طلاق گرفتن از «جاستین» (ونورا) سومین همسرش می‌باشد.

پس از شکست هانا، کریس به دنبال زنش «چارلین» (جود) که در محاصره پلیس بوده می‌آید اما با علامت زنش از آنجا فرار می‌کند و با مدارک جعلی تغییر قیافه از دست پلیسها در می‌رود. نیل هم به همراه ایدی به فرودگاه می‌رود تا فرار کند اما در نیمه راه به فکر انتقام گرفتن از وینگرو می‌افتد و به هتلی که در آن بوده می‌رود، هانا هم که تازه متوجه وجود چنین فردی شده به آنجا می‌رود. نیل وینگرو را می‌کشد اما هانا به دنبال او می‌رود، نیل هم با پای پیاده به فرودگاه می‌رود و در ثانیه آخر که هواپیمای او آمده بود در حین کشتن هانا خود او به قتل می‌رسد.

پایان خطر لوث‌شدن

جزئیات[ویرایش]

تهیه کننده تمایل بسیار برای قرار دادن سکانسهایی که آل پاچینو و رابرت دنیرو در کنار هم دیده می‌شوند در قسمت‌های مختلف فیلم داشت که مایکل مان (کارگردان) مخالفت می‌نمود.[نیازمند منبع] قسمتی از فیلم که موجب فروش آن شده‌است، روبرو شدن رابرت دنیرو و آل پاچینو در رستوران می‌باشد. باید اشاره کرد که بسیاری از منتقدان بازی آل پاجینو و دنیرو رادر این قسمت مبنای خوبی برای مقایسه توانایی آن دو می‌دانند و عده ای نه.در مورد این فیلم و بازی این دو بازیگر چه از دید منتقدین وچه از دید بیینندگان بازی آل پاچینو زیباتر و تماشاگر پسندتر است.البته در تونایی های دنیرو که خود از بهترین بازیگران است شکی نیست ولی با این حال نمیتوان در این فیلم به طور کامل این دو بازیگر را با هم مقایسه کرد زیرا هر کدام سبک وشیوه خاص خود را دارند که به جرئت میتوان گفت پاچینو صاحب سبک تر است و کلاس کاری بسیار بالایی دارد.به عنوان مثال رابرت دنیرو در کتاب خاطرات خود و در اشاره به سکانس رستوران و رودررو شدن خود با پاچینو که برای اولین بار بود گفته است که شخصیت آل پاچینو و طرز نگاه کردن او طوری بود که نمی‌توانستم مستقیم به چشم هایش نگاه کنم و به بندهای کفشش نگاه میکردم و کارگردان هم برای این صحنه دوربینی پشت سر آل پاچینو قرار داد که در واقع آن شخص پاچینو نیست. (رجوع به صفحه رابرت دنیرو. و در این سکانس هر دو غول سینما در رقابت جذابی با هم قرار میگیرند و در نهایت سبک برون گرای پاچینو بر سبک درون گرای دنیرو پیشی میگیرد و این طور آل پاچینو مخاطبان را کاملاً همگام خود ساخته گویی که فیلم فقط دور محور او میچرخد (رجوع به صفحه آل پاچینو). این البته تنها یکی از نظراتی است که درباره درخشش این دو در «مخمصه» وجود دارد. نظر دیگر این است که رابرت دنیرو و آل پاچینو در این فیلم دو شیوه کاملاً متفاوت بازیگری را در پیش می‌گیرند. آل پاچینو به شیوه برونگرا و رابرت دنیرو به شیوه درونگرا. بنابراین پاچینو احساسات شخصیتش را با حرکاتی که کاملاً قابل مشاهده هستند به تماشاگر منتقل می‌کند و دنیرو طوری رفتار می‌کند که تماشاگر صرفاً شمه‌ای از احساسات نیل مک‌کالی را درک می‌کند و نکته این‌جاست که هر دو بازیگر در این فیلم در اوج بازیگری خود قرار دارند و بنابراین قیاس کیفیت بازی این دو در این فیلم، کار اشتباهی است.جالب این جاست که آکادمی علوم و تصاویر متحرک یا همان اسکار این فیلم را که در ژانر خود جزو 10 فیلم برتر تاریخ سینماست را تحویل نمی‌گیرد و آن را فیلمی تجاری میپندارد که با عکس العمل شدید منتقدین و مخاطبان روبه رو شد. عکس وال کیلمر بر روی دی وی دی فیلم، مربوط به زمانی است که به ماموران در دزدی بانک تیراندازی می‌کند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]