رابرت دنیرو
| گُمان میرود حق تکثیر محتویات این صفحه با سیاستهای ویکیپدیا در مورد حق تکثیر سازگاری ندارد. لطفاً اطلاعات بیشتری در این مورد بیفزایید و یا وضعیت حق تکثیر منبع اصلی این مقاله را بررسی کنید. |
|
|
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
| رابرت دنیرو | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
رابرت دنیرو در جشنواره بینالمللی فیلم کارلووی واری (۲۰۰۸) |
||||||||||
| نام اصلی | رابرت ماریو دنیرو جونیور | |||||||||
| تولد | ۱۷ اوت ۱۹۴۳ شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده |
|||||||||
| سالهای فعالیت | ۱۹۶۵ تاکنون | |||||||||
| همسر(ها) | داین آبت (1976 - 1988)، گریس هایتور (1997 تاکنون) | |||||||||
| فرزندان | درنا دنیرو، رافائل دنیرو | |||||||||
| صفحه در وبگاه IMDb | ||||||||||
|
||||||||||
رابرت دنیرو (به ایتالیایی: Robert De Niro) (۱۷ اوت ۱۹۴۳) بازیگر، کارگردان و تهیهکننده ایتالیایی-آمریکایی است. او تاکنون دوبار جایزه اسکار را برای فیلم های گاو خشمگین و قسمت دوم فیلم پدرخوانده: قسمت دوم بدست آورده است. رابرت دنیرو به عنوان یکی از بزرگترین و استثناییترین بازیگران تاریخ سینما شناخته میشود.او تا کنون ۶ بار نامزد جایزه اسکار شده است.وی به طور معمول در نقشهای انعطاف ناپذیر ظاهر میشود و متناوباً با کارگردان مارتین اسکورسیزی همکاری دارد.[۱][۲]
محتویات |
[ویرایش] زندگینامه
[ویرایش] اوایل زندگی
رابرت دنیرو در هفدهم اوت سال ۱۹۴۳ در نیویورک بدنیا آمد. والدین رابرت هنرمند بودهاند. او کودکیاش را در محلهٔ «ایتالیای کوچک»[۳] نیویورک گذراند. ده ساله بود که کارش را با تئاتر آغاز کرد و در نمایشنامه «جادوگر شهر اُز» هنرنمایی کرد و بعدها به کلاس بازیگری لی استراسبرگ رفت و بازیگری را نزد او آموخت و بدین ترتیب بود که به بازیگری متد اکتینگ تبدیل شد، سبکی که مارلون براندو وجیمز دین آغازگران آن بودند و با رابرت دنیرو و داستین هافمن به اوج قدرت خود رسید. باید گفت که او بازیگری درونگراست و بازیهای تأثیرگذار او منبع الهام بسیاری از بازیگران بودهاست.
[ویرایش] دوران بازیگری
دنیرو خیلی زود با تیم مارتین اسکورسیزی و فرانسیس فورد کاپولا آشنا شد. این کارگردانان که همچون رابرت دنیرو اصل و ریشهای ایتالیایی داشتند تصمیم بر ایجاد موجی از فیلمهای انتقادی از سیستم سرمایهداری و جو بیخیالی حاکم بر آمریکا گرفتند. علمدار این موج کاپولا بود. اما مارتین اسکورسیزی و رابرت دنیرو تیم هماهنگی از آب درآمدند. فیلمهای زیادی نیز تهیه و چند فیلم نیز کارگردانی کردهاست مانند یک داستان برانکسی که فیلم بسیار زیبایی از آب در آمد.
مارلون براندو در مورد او گفتهاست:
| « | به گمان من حتی خود دنیرو هم نمیداند که تا چه حد مهارت دارد. | » |
او در سال ۲۰۰۸ جایزه دوربین طلایی را به خاطر یک عمر حضور جاودان در عرصه سینما تحت عنوان شاهکار جهانی در برلین از دستان مارتین اسکورسیزی دریافت کرد. باید گفت که مارلون براندو و دنیرو دو نفری بودند که به خاطر بازی درخشانشان در نقش دون ویتو کورلئونه موفق به دریافت جایزه اسکار گشتند که از دیدگاه بسیاری از منتقدان ماندگارترین نقش تاریخ سینماست [۱]
بسیاری از منتقدان او را تواناترین بازیگر تاریخ سینما میدانند و این هیچ اغراق و بزرگنمایی نیست زیرا دنیرو در بسیاری از ژانرهای سینمایی نقش آفرینی کرده است برای مثال میتوان در سینمای وحشت آثاری همچون فرانکشتاین و موهبت الهی را نام برد و در سینمای کمدی هم شاهکاری همچون سلطان کمدی را که درآن مقابل غول دنیای کمدی آن عصر یعنی جری لوئیس نقش آفرینی میکند را نام برد و آثار دیگری همچون ملاقات با والدین و ملاقات با فاکرها و در ژانر ورزشی هم وی در اثر جاودان مارتین اسکورسیزی یعنی گاو خشمگین نقش آفرینی کرده است که از دیدگاه بسیاری از صاحب نظران سینمایی بهترین اثر ورزشی سینماست[۲] و همچنین از دیدگاه AFI (انیستیتوی فیلم آمریکا) پس از همشهری کین، پدرخوانده و کازابلانکا بهترین فیلم تاریخ سینما است[http//www.afi.com] اما در سبک گانگستری هم دنیرو شاهکاری دیگر همچون رفقای خوب اثر اسکورسیزی و تسخیرناپذیران اثر بیاد ماندنی برایان دی پالما را داراست.
[ویرایش] مروری بر چند فیلم
مهمترین فیلمهای رابرت دنیرو را اسکورسیزی کارگردانی کردهاست و شاید بتوان بازی دنیرو در نقش «تراویس بیکل» را الگویی برای کل بازیگری وی در نظر گرفت. عنوان این فیلم راننده تاکسی بود و دنیرو در نقش یک سرباز از جنگ برگشته که بعلت بیداری ذهنی و دیدن زندگی کثیف مردم قادر به خوابیدن نیست در مؤسسه تاکسیرانی مشغول بکار میشود و با دردمندی حاضر به مسافرکشی شبانه در محله «هارلم» نیویورک میشود. تراویس پس از اندکی متوجه فجایعی که در خیابانها و در بطن مردم در جریان است میشود و با وجود حالت انفعالی که دارد تصمیم به برطرف کردن این مشکلات مینماید. روشهای او خشونت بار است و نهایتاً تنها قادر به بازگردانیدن جودی فاستر (که در سن ۱۴ سالگی نقش یک فاحشه را بازی میکرد) به خانه میگردد. حس انزوای تراویس تا مدتهای مدیدی بر بازی دنیرو سنگینی میکرد. البته دنیرو بازیگری چیره دست است و با ایفای نقشهای متفاوتی پس از این فیلم سعی در دور شدن از کارکتر تراویس داشت.
دنیرو برای بازی در نقش جیک لاموتا (بوکسور موفق آمریکایی در دهه ۱۹۴۰ و اواسط ۱۹۵۰)در فیلم گاو خشمگین برنده اسکار بازیگری گردید. او برای ایفای نقش جیک لاموتا ۲۵ کیلوگرم وزن اضافه کرد و ضرب المثل بازیگری گردید. [۱] فیلمهای خوب دنیرو بسیارند. روزی روزگاری در آمریکا یک اودیسه بود. شکارچی گوزن یک فیلم انتقادی محشر از جنگ ویتنام بود. بیداریها فیلمی در مورد یک بیمار فلج ذهنی بود که دنیرو نقش او را بخوبی ایفا کرد. تنگه وحشت یک فیلم تکان دهنده در مورد وحشت از انتقام بود. دنیرو برای این فیلم دندانهای خود را با اورتودنسی به هم ریخت و تنش را با جوهر گیاهی (که بعدها جذب بدن میشد) کلاً خالکوبی کرد تا نقش یک جنایت کار جنسی را بازی کند. دنیرو در بیش از هشتاد فیلم بازی کردهاست. دنیرو همچنان در حال بازی در فیلمهای مختلف است. جدیداً در فیلمهای اسکورسیسی بازی نکردهاست. او توانست بر بیماری پروستات خود غلبه کند. در فهرست جدید موسسه فیلم آمریکا که در سال 2007 منتشر شد فیلم گاوخشمگین در رده 4 امین فیلم برتر تاریخ سینما قرار گرفت. او همکنون 66 ساله است و همچنان باقدرت به کار خود ادامه میدهد. درسالهای اخیردر ایران تماشاگران، بسیاری از آثار او را از طریق شبکه ویدئویی تماشا کرده اند .دوبلورهای او تاکنون مرحوم ایرج ناظریان، حسین عرفانی، بهرام زند، منوچهر اسماعیلی، خسرو خسروشاهی، چنگیز جلیلوند و منوچهر والی زاده بوده اند.[نیازمند منبع]
[ویرایش] فیلمشناسی
| سال | نام فیلم | نقش | توضیحات |
|---|---|---|---|
| ۱۹۶۵ | سه اتاق در منهتن | ||
| ۱۹۶۸ | تبریکات | ||
| ۱۹۶۹ | آواز سام | ||
| جشن عروسی | |||
| ۱۹۷۰ | مامان فشنگی | ||
| سلام مامان! | |||
| ۱۹۷۱ | جنیفر در ذهن من | ||
| زاده برای پیروزی | |||
| دار و دستهای که نمیتوانست شلیک کند | |||
| ۱۹۷۳ | طبل را آهسته بزن | ||
| خیابانهای بیرحم | جانی بوی | ||
| ۱۹۷۴ | پدر خوانده ۲ | ویتو کورلئونه | برنده - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزد - جایزه بفتا |
| ۱۹۷۶ | راننده تاکسی | تراویس بیکل | نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد - جایزه بفتا نامزد - جایزه گلدن گلوب |
| ۱۹۰۰ | |||
| آخرین قارون | مونرو استار | ||
| ۱۹۷۷ | نیویورک، نیویورک | جیمی دویل | نامزد - جایزه گلدن گلوب |
| ۱۹۷۸ | شکارچی گوزن | مایکل ورونسکی | نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد - جایزه بفتا نامزد - جایزه گلدن گلوب |
| ۱۹۸۰ | گاو خشمگین | جیک لاموتا | برنده - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برنده - جایزه گلدن گلوب نامزد - جایزه بفتا |
| ۱۹۸۱ | اعترافات واقعی | ||
| ۱۹۸۳ | سلطان کمدی | روپرت پاپکین | نامزد - جایزه بفتا |
| ۱۹۸۴ | روزی روزگاری در آمریکا | دیوید نودلس آرونسون | |
| عاشق شدن | |||
| ۱۹۸۵ | برزیل | ||
| ۱۹۸۶ | مأموریت | رودریگو مندوزا | |
| ۱۹۸۷ | قلب فرشته | ||
| تسخیرناپذیران | آل کاپون | ||
| ۱۹۸۸ | گریز نیمهشب | نامزد - جایزه گلدن گلوب | |
| ۱۹۸۹ | چاقوی ضامن دار | ||
| ما فرشته نیستیم | ند | ||
| ۱۹۹۰ | استنلی و ایریس | استنلی | |
| رفقای خوب | جیمی کانوی | نامزد - جایزه بفتا | |
| بیداریها | لئونارد لو | نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد | |
| ۱۹۹۱ | در مظان جرم | دیوید مریل | |
| بک درفت | |||
| تنگه وحشت | مکس کدی | نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد - جایزه گلدن گلوب |
|
| ۱۹۹۲ | معشوقه | ||
| شب و شهر | |||
| ۱۹۹۳ | یک داستان برانکسی | لورنزو | همچنین کارگردان |
| مدداگ و گلوری | |||
| زندگی این پسر | |||
| ۱۹۹۴ | فرانکشتاین | جانور | |
| ۱۹۹۵ | هزار و یک شب | ||
| کازینو | سام تک روتشتاین | ||
| مخمصه | نیل مک کالی | ||
| ۱۹۹۶ | هوادار | گیل رنارد | |
| خوابگردها | کشیش رابرت کوریلو | ||
| اتاق ماروین | دکتر والی | ||
| ۱۹۹۷ | شهرک پلیس | مو تیلدن | |
| جکی براون | لوئیس گارا | ||
| سگ را بجنبان | کنراد بریان | ||
| ۱۹۹۸ | آرزوهای بزرگ | زندانی/لوستیگ | |
| رونین | سام | ||
| ۱۹۹۹ | تحلیلش کن | پل ویتی | نامزد - جایزه گلدن گلوب |
| بی عیب | |||
| ۲۰۰۰ | راکی و بولوینکل | ||
| مردان شرافت | |||
| ملاقات با والدین | جک بایرنز | نامزد - جایزه گلدن گلوب | |
| ۲۰۰۱ | ۱۵ دقیقه | ادی فلمینگ | |
| امتیاز | نیک | ||
| ۲۰۰۲ | زمان نمایش | میچ پرستون | |
| شهر ساحلی | وینسنت لا مارکا | ||
| تحلیلش کن ۲ | پل ویتی | ||
| ۲۰۰۴ | موهبت الهی | ریچارد ولز | |
| داستان کوسه | دون لینو | گوینده | |
| ملاقات با فاکرها | جک بایرنز | ||
| پل سان لویس ری | |||
| ۲۰۰۵ | قایم موشک | دیوید کالاوی | |
| ۲۰۰۶ | آرتور و نامرئی | پادشاه | گوینده |
| چوپان خوب | ژنرال بیل سولیوان | همچنین کارگردان | |
| ۲۰۰۷ | طوفان فضایی | کاپیتان شکسپیر | |
| ۲۰۰۸ | چه اتفاقی افتاده است؟ | بن | |
| قتل عادلانه | تورک |
[ویرایش] پانویس
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ «Biography for Robert Deniro» (انگلیسی). Terner Classic Movies. بازبینیشده در ۱ ژوئیه ۲۰۰۸.
- ↑ The new Oxford dictionary of English,page:493
- ↑ Little Italy
[ویرایش] منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Robert De Niro»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۴ ژوئیه ۲۰۰۸).
- De Niro: A Biography by John Baxter, HarperCollins press, UK, 2003
Robert De Niro: Seine Filme, sein Leben (Heyne Filmbibliothek) by Meinolf Zurhorst, W.* Heyne publishing, Inc., 1987
- The new Oxford dictionary of English , OXFORD University Press , 1999 , ISBN 0-19-861263-X
[ویرایش] پیوند به بیرون
- وبگاه طرفداران دنیرو
- بیوگرافی رابرت دنیرو
- زندگی نامه و عکس
- آخرین گفتوگوی دنیرو درباره چوپان مهربان
- جملاتی از رابرت دنیرو
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ رابرت دنیرو موجود است. |
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||
|
|||||
[[رده:آمریکاییهای ایتالیاییتبار]
- زادگان ۱۹۴۳ (میلادی)
- افراد زنده
- اهالی منهتن
- چپدستان سرشناس
- بازیگران اهل شهر نیویورک
- آمریکاییهای بریتانیاییتبار
- آمریکاییهای فرانسویتبار
- آمریکاییهای آلمانیتبار
- آمریکاییهای ایرلندیتبار
- صداپیشگان اهل آمریکا
- بازیگران اهل آمریکا
- بازیگران تئاتر
- گویندگان
- دوبلرها
- کاتولیکها
- برندگان جایزه گلدن گلوب
- برندگان جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
- برندگان جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
- کارگردانان فیلم اهل آمریکا
- آمریکاییهای هلندیتبار
- بنیانگذاران جشنواره فیلم
- برندگان جایزه مرکز کندی