ستم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ستم یا ظلم نبودنِ عدالت یا ضدِ عدالت است.[۱] کسی که بر او ستم روا داشته می‌شود را ستمدیده یا مظلوم می‌گویند و کننده‌ی ستم را ستمکار یا ظالم می‌نامند.

انواع ظلم در قرآن[ویرایش]

ظلم، قراردادن چیزی در غیر جایی است که مختص به او می‌باشد، حالا چه به کمی و نقصان باشد و چه به زیادی. خداوند راجع به ظالمین در سوره آل عمران آیات ۵۷ یا ۱۴۰ می‌گوید: «والله لا یحب الظالمین، خداوند ظالمین و ستمگران را دوست ندارد». بر همین اساس، ظلم سه نوع است:[۲]

  • ظلم بین انسان و خداوند که بزرگترین آنها کفر و شرک و نفاق می‌باشد.
  • ظلم بین انسان و بین مردم (ظلم به انسانها).
  • ظلم انسان به خودش.

همچنین ببینید[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. McCoubrey, Hilaire and White, Nigel D. Textbook on Jurisprudence. Second Edition. Blackstone Press Limited. 1996. ISBN 1-85431-582-X. Page 276.
  2. http://www.tahoorkotob.com/page.php?pid=5243

پیوند به بیرون[ویرایش]