درندگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خرس قطبی که یک درنده منفرد است پس از شکار یک فک ریشدار.

درندگی نوعی فعالیت زیستی در زمانی است که یک جانور شکارچی یا درنده، شکار یا طعمه خود را شکار می‌کند. درندگان اغلب برای شکار سازگار شده و مهارت بسیاری در این کار دارند. دَرَندِگان جانورانی هستند که طعمه‌های خود را فعالانه تعقیب کرده و به منظور خوردن می‌کشند. به این عمل طُعمه‌خواری[۱] گفته می‌شود.

درنده[ویرایش]

درنده (به انگلیسی: Predator) به جانور گوشتخواری گفته می‌شود که دارای این ویژگی‌ها باشد:

  • طعمه‌های خود را با اعضایی از بدن خود مانند دندان و چنگال می کشد.
  • سپس بدن قربانی خود را با دندان‌ها و چنگال‌هایشان تکه‌تکه کرده و از آن تغذیه می‌کند.
  • درندگان معمولاً طعمه‌هایی متناسب با اندازه بدنشان را شکار می‌کنند.

با توجه به این ویژگی‌ها هر جانور گوشتخواری را نمی‌توان درنده نامید برای مثال نهنگ آبی یک درنده محسوب نمی‌شود زیرا از ارگانیسم‌های بسیار کوچک تغذیه می‌کند و موقع شکار آن‌ها را با دهان بزرگش فقط می‌بلعد. درندگان با انجام اعمالی نظیر کمین کردن برای طعمه و تعقیب کردن آن طعمه‌های خود را به دام می‌اندازند برخی از آن‌ها به صورت گله ای به شکار می‌روند و برخی نیز به تنهایی به شکار می‌پردازند درنده عنوانی است که بیشتر برای پستانداران گوشتخواری چون شیر و گرگ به کار می‌رود اگرچه برای برخی از پرندگان و خزندگان گوشتخوار نظیر عقاب و تمساح نیز به کار می‌رود بی مهره گانی چون ماهی مرکب و عنکبوت نیز درنده هستند بزرگترین درنده امروزی نهنگ عنبر است.

طبقه بندی[ویرایش]

شمار زیادی از گونه‌های درنده در میان پستانداران از راسته گوشت‌خواران هستند اما گروه‌های زیاد دیگری از جانوران درنده نیز وجود دارد ازجمله حشرات درنده، ماهیان درنده و پرندگان درنده.

در میان حشرات درنده گونه‌های زیادی هستند که طعمه‌های خود را زنده می‌خورند به عنوان نمونه آخوندک‌ها و مورچه‌ها.

عنکبوت‌ها و دوزیستان بدون استثنا گوشتخوارند. برخی دیگر از درندگان نیز همه‌چیزخوار یا لاشه‌خوار هستند. از درندگان مشهور می‌توان در خشکی شیر و ببر و پلنگ و تمساح و در آب‌ها کوسه، کوترماهی و پیرانیا را نام برد.

از آنجا که جانوران گیاه‌خوار بخشی از گیاهان را می‌خورند و آن‌ها را نمی‌کشند ازجمله درندگان به‌شمار نمی‌آیند. هم‌چنین انگل‌ها به این خاطر که از میزبان تغذیه می‌کنند ولی برای این تغذیه به میزبان خود وابسته هستند و قصد کشتن آن را ندارند درنده و طعمه‌خوار به‌شمار نمی‌آیند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Predation

*William J. Ripple and Robert L. Beschta. "Wolves and the Ecology of Fear: Can Predation Risk Structure Ecosystems?" 2004.