درندگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خرس قطبی که یک درنده منفرد است پس از شکار یک فک ریشدار.

درندگی یک برهم‌کنش زیست‌شناختی در زمانی است که یک جانور شکارچی یا درنده، شکار یا طعمه خود را شکار می‌کند. درندگان اغلب برای شکار سازگار شده و مهارت بسیاری در این کار دارند. دَرَندِگان جانوران یا دیگر ارگانیسم‌هایی هستند که طعمه‌های خود را فعالانه تعقیب کرده و به منظور خوردن می‌کشند. به این عمل طُعمه‌خواری[۱] گفته می‌شود.

شمار زیادی از گونه‌های درنده در میان پستانداران از راسته گوشت‌خواران هستند اما گروه‌های زیاد دیگری از جانوران درنده نیز وجود دارد ازجمله حشرات درنده، ماهیان درنده و پرندگان درنده.

در میان حشرات درنده گونه‌های زیادی هستند که طعمه‌های خود را زنده می‌خورند به عنوان نمونه آخوندک‌ها و مورچه‌ها.

عنکبوت‌ها، دوزیستان و خزندگان بدون استثنا گوشتخوارند. برخی دیگر از درندگان نیز همه‌چیزخوار یا لاشه‌خوار هستند. از درندگان مشهور می‌توان در خشکی شیر و ببر و پلنگ و سوسمار و در آب‌ها کوسه، کوترماهی و پیرانیا را نام برد.

از آنجا که جانوران گیاه‌خوار بخشی از گیاهان را می‌خورند و آن‌ها را نمی‌کشند ازجمله درندگان به‌شمار نمی‌آیند. هم‌چنین انگل‌ها به این خاطر که از میزبان تغذیه می‌کنند ولی برای این تغذیه به میزبان خود وابسته هستند و قصد کشتن آن را ندارند درنده و طعمه‌خوار به‌شمار نمی‌آیند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Predation

*William J. Ripple and Robert L. Beschta. "Wolves and the Ecology of Fear: Can Predation Risk Structure Ecosystems?" 2004.