زنده‌به‌گوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نگارهٔ یک مرد زنده به گور، اثر آنتوان ویرتز
یک اتاقک تدفین ساخته شده در حدود ۱۸۹۰ با دریچه‌های بازشو از درون که اجازهٔ گریختن به قربانی‌ای که احتمالاً به صورت تصادفی زنده به گور شده را می‌دهد.
گور حفره‌ای دو زن با گردنبند در دوره میان سنگی
سن زن‌ها ۲۵ تا ۳۵ سال. به نظر می‌رسد زن‌ها زنده به گور شده‌اند.

زنده‌به‌گوری (به انگلیسی: Premature burial)، در گور شدن یا در گور کردن با وجود زنده بودن است. انسان‌ها یا حیوانات ممکن است به صورت تصادفی یا عمدی زنده به گور شوند. زنده به گوری عمدی ممکن است نوعی شکنجه، جنایت، یا اعدام باشد. زنده به گوری ممکن است با تأیید قربانی به عنوان نوعی ماجراجویی (با نیت فرار) یا برای خودکشی انجام شود. قربانی همچنین ممکن است به خطا با فرض اینکه درگذشته، با دیگران زنده به گور شود. زنده به گوری یکی از شایع‌ترین ترس‌های انسان شمرده می‌شود.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

یکی از قدیمی‌ترین موارد زنده به گور کردن که پلوتارک نقل کرده، مورد راهبه‌ای است که نذر کرده بوده سی سال با کسی همبستر نشود و عهد خود را شکسته بود. او را که به مرگ محکوم شده، به شکل خاصی در اتاقکی زیر یک تپه زنده به گور کردند. در اتاقک هم آب و غذا گذاشتند. راهبه را از محل سوراخی بالای اتاقک با نردبان به داخل اتاقک فرستاده و سپس نردبان را بیرون آورده و جایش خاک ریختند. معشوق راهبه را نیز تا حد مرگ شلاق زدند.

زنده به گور کردن در میان بسیاری از ملل از جمله اقوام اسلاو، اسکاندیناوی، در آلمان، اتریش، دانمارک، فرانسه، هلند و انگلستان قدیم اعمال می‌شد. در ایتالیا، شکل عجیبی از زنده به گور کردن وجود داشت: محکوم را وارونه در گودالی فرومی‌کردند و رویش خاک می‌ریختند؛ طوری که پاهایش از خاک بیرون بماند.[۲]

میان اعراب[ویرایش]

وئاد (زنده بگوری دختران) در میان اکثر قبایل عراب رایج بوده که در کتاب قرآن اشاره شده است.[۳][۴] اعراب، عزت و افتخار را در داشتن فرزندان پسر می‌دانستند و نگه‌داری دختران را مایه ننگ و به همین دلیل آنها را می‌کشتند.[۵]

زنده به گوری در ایران باستان[ویرایش]

مجسمهٔ هرودوت در موزهٔ لوور پاریس

هرودوت (به یونانی: Ἡρόδοτος) نخستین و بزرگترین تاریخ‌نگار یونانی زبان، که مفصلاً به تاریخ ایران باستان پرداخته، در کتاب تواریخ خود در توصیف لشکرکشی خشایارشاه در ارتباط با زنده به گور کردن چنین می‌نویسد:

زنده دفن کردن انسانها یکی از رسمهای پارسیان است، که من شنیده‌ام آمستریس همسر خشایار شاه هنگامی که پا به سن گذاشت، چهارده کودک از بهترین خانواده‌های پارس را زنده به گور کرد، تا ارادت خود را به خدایی نشان دهد که اعتقاد دارند در زیر زمین است[۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Jan Bondeson, Buried Alive: The Terrifying History of Our Most Primal Fear. W.W. Norton & Co. , 2002.
  2. http://www.radiozamaneh.com/144757
  3. «اولین شخصی که دختر خود را زنده به گور کرد که بود؟/ نقش اسلام در احياى ارزش مقام دختر». خبرگزاری حوزه. ۲۰۱۸-۱۲-۲۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۳-۲۹.
  4. «چرا اعراب جاهلی دختران را زنده به گور می‌کردند؟ - گنجینه پاسخ ها». اسلام کوئست - مرجعی برای پاسخگویی به سوالات دینی، اعتقادی و شرعی. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۳-۲۹.
  5. «چرا اعراب جاهلی دختران را زنده به گور می‌کردند؟ - گنجینه پاسخ ها». اسلام کوئست - مرجعی برای پاسخگویی به سوالات دینی، اعتقادی و شرعی. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۳-۲۹.
  6. The history of Herodotus, Polymnia VII, page 447: It is a Persian custome to burry people alive, for I have heard that Amestris, wife of Xerxes having grown old, caused fourteen children of the best families in Persia to be buried alive, to show her gratitude to the god, who is said to beneath the earth

پیوند به بیرون[ویرایش]