خودخواری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(A) نمودار اتوفاژی؛ (B) تصویر میکروسکوپ الکترونی از ساختار اتوفاژی در بافت چربی یک لارو مگس میوه؛ (C) در این تصویر پدیدهٔ خودخواری در سلول‌های کبد موش گرسنه، نشاندار شده.

خودخواری یا اتوفاژی (انگلیسی: Autophagocytosis یا Autophagy؛ از زبان یونانی باستان αὐτόφαγος، به‌معنی «خودخوار» و κύτος، به‌معنی «توخالی»[۱])، که از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی شناخته شده است؛ بدین معنی است که سلول اجزای خود را در غشایی بسته‌بندی کرده، بعد این مجموعه با اندامک‌های بازیافت سلول (لایزوزوم) درمی‌آمیزد تا آنزیم‌های لیزوزوم، مواد مورد نظر را تخریب کنند.[۲]

بدین ترتیب در اتوفاژی سلول ها از دیگر سلول ها تغذیه میکنند ، با این که ممکن است به نظر برسد اتوفاژی روندی مخرب است اما این مکانیسم طبیعی دفاع سلول است. در مواقعی که مواد غذایی به اندازه کافی به سلول نمی‌رسد یا اینکه سلول باید عوامل مهاجم مثل باکتری و ویروس را تخریب کند، اتوفاژی برای زدودن مواد زائد و کاهش مصرف سلول ضروری است. علاوه بر این سلول مواد زائدی را که خود تولید کرده یا اجزایی را که پیر شده‌اند به این ترتیب تخریب کرده و از مواد اولیه آنها برای تولید اجزا و مواد جدید استفاده می‌کند.


دانشمندان بسیاری بیماری‌ها از جمله سرطان و زوال عقل را محصول اختلال در روند اتوفاژی سلول می‌دانند.بنابراین اتوفاژ بیش از اندازه ، باعث مقاومت در برابر داروهای ضد سرطان میشود و همچنین اتوفاژ بصورت نرمال باعث از بین رفتن سلولهای زائد یا نیمه مرده میشود که برای از بین بردن تومورها و غده های سرطانی مفید است و در صورت گرسنگی برای چندین ساعت در طول روز میتوان گفت راه برای ایجاد تومورها و غده های سرطانی در بدن مسدود میشود و سلامت جسمی تا حدودی تضمین میشود. [۳]

منابع[ویرایش]

  1. Henry George Liddell, Robert Scott, en:Henry Stuart Jones. "A Greek–English Lexicon". tufts.edu. Retrieved 5 October 2016.
  2. پرهام جبارزاده. «خودخواری یا اتوفاژی (قسمت اول)». پایگاه زیست‌شناسی ایران.
  3. «دانشمند ژاپنی یوشینوری اُسومی برنده نوبل پزشکی ۲۰۱۶ شد». بخش دانش تارنمای بی‌بی‌سی فارسی.

پیوند به بیرون[ویرایش]