پرنده شکاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شاه‌بوف، پرنده‌ای شکاری و بزرگ‌ترین عضو از خانواده جُغدها و ساکن طبیعی مناطق وسیعی در اوراسیا است.

پرندگان شکاری پرندگانی هستند که غذای خود را از راه شکار کردن به هنگام پرواز به دست می‌آورند. آن‌ها از حس بینایی خود برای پیدا کردن مهره‌داران کوچک و دیگر پرندگان در هوا بهره می‌گیرند. اگرچه بسیاری از پرندگان از جانوران ریزتر از خود تغذیه می‌کنند، تنها بعضی تیره‌های آنان با نام «شکاری» خوانده می‌شوند. این پرندگان دارای چنگال و منقار قوی هستند تا بتوانند گوشت را از هم بدرند. از آنجا که آن‌ها در بالای هرم غذایی قرار می‌گیرند، نگرانی‌های گوناگونی در زمینه حفاظت از بقایشان وجود دارند.

تیره‌ها[ویرایش]

پرندگان شکاری روززی در حالت کلی به پنج تیره زیر تقسیم می‌شوند:

پرندگان شکاری شبزی – جغدها – از تیره‌های زیر تشکیل شده‌اند:

اگرچه این تیره‌های پرندگان در حالت کلی ارتباط نزدیکی با هم ندارند و در مناطق گوناگونی از جهان پدید آمده‌اند، روش‌های شکار و نقش بوم‌شناسانه نزدیک آن‌ها در کنار همانندی‌های ریخت‌شناسانه‌شان، توسط مفهوم فرگشت همگرا توجیه می‌شوند.

منابع[ویرایش]