تنگک زنگنه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تنگک زنگنه (تنگک سوم) از محلات جنوبی استان بوشهر که در فاصله ۱۵ کیلومتری از شهرستان بوشهر قرار دارد. جمعیت این محله بر پایه آمار سرشماری سال ۸۸ برابر با ۵۳۲ نفر است.[۱]

لهجه اهالی این محله فارسی باگویش بوشهری به همراه اصطلاحات محلی تنگک می‌باشد.[نیازمند منبع].
از سمت شمال به تنگک محمد جعفری (تنگک دوم) و از سمت جنوب همجوار با منطقه نیروگاه است. از سمت شرق به امامزاده عبدالمهیمن و از سمت غرب با فاصله چند کیلوتری به مشیله (گندآب) همجوار است.
در گذشته این منطقه تنگک یا تنجک می‌گفته‌اند که هم اکنون برای سلالت و روانی بیان به همان واژه تنگک معروف است.[نیازمند منبع]

پیشینه[ویرایش]

محله تنگک زنگنه به همراه دو محله دیگر (تنگک غریب یا تنگک اول و تنگک محمد جعفری یا تنگک دوم) بر روی سه تپه بسیار بلند در امتداد هم قرار گرفته بودند و حدفاصل بین سه تنگک دشت‌های بسیار زیبا وحاصلخیزی وجود داشت؛ که هر سه روستا قطب کشاورزی مهمی برای مردم شهر بوشهر به شمار می‌آمدند.
کشاورزی و گله داری از شغل عمده مردم این سه محل بود و خانواده‌های کشاورز این منطقه نه تنها از نظر مایحتاج روزانه خودکفا بودند، بلکه تولیدات خود را به شهر برده و عرضه می‌کردند.
زمین‌های کشاورزی این منطقه از حاصلخیزترین زمین‌های شهر بوشهر به شمار می‌رفت که علاوه بر کاشت گندم، سبزیجات و صیفی جات، گیاهان دارویی نیز به صورت خودرو در دامنه تپه‌ها و تل‌ها سبز می‌شد و در فصل زمستان یکی از زیباترین مناظر شهر بوشهر را بوجود می‌آورد.[نیازمند منبع]

شرح منطقه[ویرایش]

منطقه تنگک پوشیده از انواع درختان بیابانی و نیمه بیابانی و بو ته‌های گیاهی می‌باشد، دشت صاف و هموار و در پاره‌ای مناطق تپه و دره به چشم می‌خورد. منطقه تنگک از نظر موقعیتی مکانی مناسب برای نیروهای خودی علیه هجوم دشمنان می‌باشد، کوه کزی و کوه صندوقی و ... از جمله مناطقی از تنگک زنگنه هستند که در برخورد نیروهای دلیران تنگستان با نیروهای انگلیسی و هندی مکانی مناسب از نظر موقعیت نظامی و سوق الجیشی بوده‌اند.

اماکن متبرکه[ویرایش]

قدمگاه امام محمد باقر ع، قدمگاه امام رضا ع

مدارس[ویرایش]

مدرسه شهید حسین خدادادی

معتمدان[ویرایش]

افرادی بزرگوار که اهالی محل به ایشان اعتماد کامل دارند می‌توان به آقایان مشهدی رمضان تنگکی آزاد و کربلایی حسین رستگاری نژاد و حاج علی اکبر قربانی اشاره نمود. لازم است ذکر شود برخی عزیزان ساکن این محله نمی‌باشند اما ارتباط قومی و عاطفی و عمیقی با هم محلیان دارند.

محصولات کشاورزان[ویرایش]

خرما، انار، لیموترش، لیمو شیرین، نارنج، سپستان و گندم، جو، عدس، باقلا، ماش، خیار، خیار چنبر، هندوانه، طالبی، گوجه فرنگی.

نعناع، ریحان، کاهو، پیاز، سیر، سیب زمینی و چغندر، شلغم، بادمجان، کدو، بامیا.

خاک شیر، اسپند، تخم شربتی، گل بالنگ، گل پلنگو، مرمرشک و خلیلوک، کاسنی، گل ماشداری، گل بابونه، شاتره، الپه، گل زرد، پنیرک، خار اشتر، باقلا موشی، علف زار بریمی، میل.[۲]

درختان[ویرایش]

نخل، سدر، گز، سپستان، درخت فرنگی، خرگ و گل ابریشم، لوز، موز، انار.

حیوانات[ویرایش]

گرگ، کفتار، گراز، روباه، راسو، گربه وحشی و موش صحرایی، سگ توره، خارپشت.

حشرات[ویرایش]

مار، عقرب، رطیل، مارمولک، زنبور، سنجاقک و قاصدک.

پرندگان[ویرایش]

کبوتر چاهی، کوکو، کاکا عیسی، بلبل، گنجشک، کلاغ، مرغ، خروس، سبز قبا، هد هد، دادک سلیمان، پرستو، خفاش، بلدرچین، چغد، چرخ، بحری، عقاب، پیدم، خردل، هفت رنگ، سختوک.[نیازمند منبع]

حیوانات اهلی[ویرایش]

گاو، اسب، الاغ، گوسفند، بز، قاطر، سگ، گربه، مرغ، خروس، کبوتر.

ابزار آلات کشاورزان[ویرایش]

داس، پرونگ، کپیر، اکوه، گونی، اشکنه، برداله، زنبیل، بیل، دوزه، تک، تاپو، بل، مشتو، چخ، دکو، بند باغ.

چاه‌های آب[ویرایش]

چاه هندی، چاه مسجدی.

انواع درختان خرما[ویرایش]

سهمرون، خضراوی، زینی، قصب، دیری، گنتار، کباب، کبچاب، سیس، شکر، سوزنی، لشت، غلامحسینی، اسماعیلی، مکتیو، حلو، خارو، مرسو، ابراهیمی، بریمی، سرخو، اسّک، قصب، شی خالی.[۳]

«این نوشته در دست تکمیل است. ممکن است دچار تغییراتی نیز بشود»

منابع[ویرایش]

  • منابع طبیعی بوشهر

پیوند به بیرون[ویرایش]

محله‌های شهر بوشهر
دهدشتی، شنبدی، کوتی و بهبهانی، صلح‌آباد، جُفره، جفره علی‌باش، جفره ماهینی، سنگی، عاشوری، شکری (بهشت صادق)، هلالی، باغ زهرا، جبری، شغاب، کوی فرهنگیان، عالی‌آباد، ستم‌آباد، ظلم‌آباد، بهمنی، رونی، سبزآباد، پودر، جلالی، مخ بلند، دواس، تل کوتی، بن مانع، نیدی، خواجه‌ها، دستک، ریشهر، امامزاده، رایانی، سرتل، تنگک (شمالی، وسطی، جنوبی)، تنگک غریب، تنگک محمد جعفری (رئیس)، تنگک زنگنه، نیروگاه اتمی، دروازه، توحید