چغندر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چغندر

چُغُندَر (چگندر، چندر) گیاهی از خانوادۀ اسفناجیان، با ریشۀ غده‌ای و قندی و برگ‌های درشت و پهن که مواد غذایی در ریشه‌ی ستبرش اندوخته‌می‌شود. ریشۀ غده‌ای و مخروطی‌شکل این گیاه کاربرد خوراکی و دارویی دارد.[۱] گونه بنام آن چغندرِ قند است که در کارخانه‌ها از آن قند‌ می‌گیرند. تفاله یا ملاس این گونه چغندر را برای خوراک دام‌ها یا بجای کود در پاره‌ای از کشاورزی‌ها بکار می‌برند.

چغندر پخته از خوراک‌های خوش‌مزه و شیرین است. چغندر و برگ چغندر را برای پختن آش‌ها و بورانی‌ها گوناگون بکار‌می‌برند. از گونه‌ای از آن نیز قند و الکل می‌سازند.[۲][۳] گیاهی دوساله که در سال اول برگهای گسترده دارد و ریشه آن اندوخته قندی می‌سازد و در سال دوم ساقه گلدار آن از اندوخته‌ی قندی آن بهره‌ می‌برد.

ساکارز در برگ‌های بزرگ چغندر در هنگام روز ساخته‌می‌شود و شب به ریشه می‌رود در آنجا ذخیره می‌گردد و طبقه‌های ریشه کلفت می‌گردد. رنگ ریشه‌های چغندر ممکن است زرد یا سفید یا سرخ تیره باشد.[۴]

خواص درمانی[ویرایش]

خوردن چقندر، روان کننده معده، اشتهاآور و آرام بخش است. معده را تقویت می کند و اسهال خونی را متوقف می کند.

آن را بپزید و با آب نیم گرم آن تنقیه کنید، ورم روده را درمان می کند.[۵]


برش‌های سالادی چغندر

برشی از میانه چغندر

چغندر و برگ چغندر

منابع[ویرایش]

  1. شرفنامه منیری
  2. ناظم الاطباء
  3. فرهنگ نظام
  4. گیاه‌شناسی گل گلاب ص ۲۷۴
  5. حاجی شریفی.احمد.اسرار گیاهان دارویی. تهران:انتشارات حافظ نوین