برنارد ویلیامز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سر برنارد آرتور اُوِن ویلیامز
BernardWilliams.jpg
زاده ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۹
وست‌کلیف-آن-سی، اسکس، انگلستان
درگذشته ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳ (۷۳ سال)
رم، ایتالیا
نارسایی قلب، مولتیپل میلوما
دوره 20th-century philosophy
منطقه فلسفه غرب
مکتب فلسفه تحلیلی
مهمترین علایق فلسفه اخلاق
ایده‌های اصلی Internal reasons for action, moral luck
سازمان All Souls College, Oxford
New College, Oxford
University College London
Bedford College, London
King's College, Cambridge
University of California, Berkeley
Corpus Christi College, Oxford
دانشگاه کالج بالیول، آکسفورد

سِر بِرنارد آرتور اُوِن ویلیامز (به انگلیسی: Bernard Arthur Owen Williams) (۲۰۰۳–۱۹۲۹) فیلسوف بریتانیایی و استاد دانشگاه کیمبریج و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. ویلیامز بابت آثارش در فلسفهٔ اخلاق و نیز نوشته‌هایش در تاریخ فلسفه (آثاری دربارهٔ افلاطون، دکارت، ویتگنشتاین، و دیگران) معروف است.

در فلسفهٔ اخلاق او از جمله بابت مقالهٔ «دلایلِ درونی و بیرونی» اش (۱۹۷۹) معروف است، که در آن استدلال می‌کند که دلایلِ شخص برای عمل همگی درونی هستند به این معنا که (مطابق توصیف تامس نیگل) «دلایل برای عمل لاجرم از انگیزه‌هایی نشأت می‌گیرند که شخص از قبل دارد؛ دلایل نمی‌توانند، فقط از طریق نیروی استدلال، خود به خود انگیزه ایجاد کنند».[۱]

ویلیامز در ۱۹۷۹ رئیس کمیتهٔ دولتی بریتانیا برای سانسور فیلم بود. این کمیته با به کار بستنِ اصل آسیب (از جان استوارت میل) استدلال کرد که ایجاد محدودیت‌ها نابجا خواهد بود اگر به نحو معقولی نتوان گفت که کسی دچار آسیب می‌شود، و نیز اینکه، در کلّ، جامعه مشکلات دیگری دارد که بهتر است نگران آنها باشد.[۲] کمیته این نظر را رد کرد که پورنوگرافی باعث گرایش به تعرضِ جنسی می‌شود.[۳]

آثار[ویرایش]

  • (1978) Descartes: The Project of Pure Enquiry. Pelican.
  • (1979) Internal and External Reasons, reprinted in Williams, Moral Luck, Cambridge University Press, 1981, pp. 101–113.

منابع[ویرایش]

  1. Thomas Nagel, Sir Bernard Williams: English Philosopher, Encyclopædia Britannica (2007).
  2. Sophie Grace Chappell (2013). Bernard Williams, Stanford Encyclopedia of Philosophy.
  3. Anthony Skillen, Offences Ranked: The Williams Report on Obscenity, Philosophy, 57 (1982): 237–245.