دوگانهانگاری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
دوگانه انگاری (دوالیسم) یک دیدگاه فلسفی در مباحث فلسفه ذهن است.
اشاعهٔ عمومی این دیدگاه اغلب به رنه دکارت نسبت داده می شود. با اینحال این گرایش ریشه و قدمتی فراوان دارد که از افلاطون آغاز میگردد. در فلسفه جدید، دکارت با طرحی نو از دوگانه انگاری آن را احیا کرد. دوگانه انگاری دکارتی را جوهری مینامند زیرا او قایل به وجود دو جوهر مستقل نفس و بدن است. نفس جوهری مجرد و غیرمادی است.
در عصر اخیر انشعابات دیگری از دل دوگانه انگاری پدید آمدهاند مانند: دوگانه انگاری وصفی یا خاصهای که تنها به وجود یک جوهر یا همان یگانه انگاری غیر تحویلی قایل است اما معتقد است که جوهر فیزیکی دو نوع ویژگی دارد: ذهنی و فیزیکی.
