موعظه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

موعظه در لغت به معنای «پند و نصیحت و آنچه را شخص از پند و نصیحت و وعد و وعید بیان می‌کند» می‌باشد. پند دادن، نصیحت کردن، اندرز دادن، وصیت کردن، وعظ کردن و موعظه کردن؛ همگی در زبان فارسی به یک معنا استعمال شده اند.

گاهی حکمت در قالب موعظه و نصیحت القاء می‌شود. حکمت به معنی علم و دانش، راستی و درستی و کلام موافق حق می‌باشد.

فردوسی می‌گوید:

بسوی خراسان فرستادشان

بسی پند و اندرزها دادشان

سعدی می‌گوید:

بدان ماند اندرز شوریده حال

که گویی بکژدم گزیده منال

[ویرایش] منابع

• لغت نامه دهخدا
• فرهنگ لغت معین