موعظه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
موعظه در لغت به معنای «پند و نصیحت و آنچه را شخص از پند و نصیحت و وعد و وعید بیان میکند» میباشد. پند دادن، نصیحت کردن، اندرز دادن، وصیت کردن، وعظ کردن و موعظه کردن؛ همگی در زبان فارسی به یک معنا استعمال شده اند.
گاهی حکمت در قالب موعظه و نصیحت القاء میشود. حکمت به معنی علم و دانش، راستی و درستی و کلام موافق حق میباشد.
فردوسی میگوید:
| بسوی خراسان فرستادشان | بسی پند و اندرزها دادشان |
سعدی میگوید:
| بدان ماند اندرز شوریده حال | که گویی بکژدم گزیده منال |
[ویرایش] منابع
- لغت نامه دهخدا
- فرهنگ لغت معین