عباس بن عبدالمطلب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عباس بن عبدالمطلب، آخرین فرزند عبدالمطلب و عموی حضرت محمد (ص) و علی (ع) وبرادر ناتنی عبدالله بن عبدالمطلب (پدر محمد پیامبر اسلام) و از تاجران عرب بود.

عباسیان که از نوادگان عبدالله پسر عباس بن عبدالمطلب هستند، نام خود را از او گرفته‌اند.

عباس دو یا سه سال از برادرزاده اش حضرت محمد (ص) بزرگتر بود. او همچون برادرش ابوطالب پنهانی اسلام آورد و آنرا تا پس از جنگ بدر آشکار نکرد. عباس بگفته فرزندش در حالی که بنی هاشم در محاصره اقتصادی در شعب ابوطالب بودند به سفارش برادرش ابوطالب با انصار در مورد پناهنده شدن پیامبر ص مذاکره می کرد که بعدها پیمان عقبه منعقد شد. او بارها از پیامبر(ص) اجازه می خواست که هجرت کند اما پیامبر از او می خواست که در مکه بماند و اطلاعات و اخبار قریش را به وی برساند. سرانجام پیش از جریان فتح مکه مهاجرت کرد و در غزوهٔ حنین شجاعانه در کنار پیامبر جنگید.

وی در سال هفتم پس از هجرت، میمونه، خواهر همسرش (لبابه بنت حارث) را به همسری حضرت محمد درآورد.وی دارای ده فرزند پسر و سه فرزند دختر *[۱] بود به نامهای فضل، عبدالله ، عبیدالله، قثام، معبد، عبدالرحمن که این پسران از همسرش ام الفضل لبابه بود که هر کدام در میان مسلمین جایگاه ویژه ای داشتند؛ وپسران دیگرعباس : کثیر، عون، حارث، تمام که از کنیز بودند و دخترانش صفیه ، آمنه و ام حبیب بودند.

وی علاوه بر تجارت شغل سقایت (آبرسانی) و رفادت را نیز پس از ابوطالب به عهده داشت. او به این ترتیب از افراد ثروتمند بشمار می رفت. اما هیچگاه از رسیدگی به ضعیفان و درماندگان غفلت نمی کرد . او بسیار بخشنده ؛ خوشرو و مهربان بود. از نظر ظاهر بلند قامت و زیبا رو بود.

عباس در جریان سقیفه به مخالفت با ابوبکر و عمر پرداخت و از آنان بشدت انتقاد می کرد و علی بن ابی طالب را جانشین بحق پیامبر می دانست.وی از کسانی است که از بیعت با اهل سقیفه خودداری کرد. وی در زمان خلافت عثمان حدود سال ۳۲ هجری قمری در ۸۸ سالگی درگذشت.

پانویس[ویرایش]

  1. rapprochement

منابع[ویرایش]