جنگ عثمانی و ایتالیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ عثمانی و ایتالیا
[[file:Italian battery near Tripoli.jpg|220px]]
توپخانه ایتالیایی‌ها نزدیک طرابلس
تاریخ ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۱– ۱۸ اکتبر ۱۹۱۲
مکان لیبی عثمانی, دریای اژه, مدیترانه شرقی, دریای شرخ
نتیجه پیروزی ایتالیا; شروع جنگ اول بالکان و جنبش استقلال‌طلبانهٔ لیبی
تغییرات
قلمرو
ایتالیا طرابلط, برقه, فزان و جزایر دودیکانیس را بدست آورد.
جنگ بین
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) پادشاهی ایتالیا  امپراتوری عثمانی
فرماندهان و رهبران
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) شاه ویکتور امانوئل
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) آگوستو آبری
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) کارلو کانوا
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) مارسلو آمرو داسته
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) جیووانی آملیو
امپراتوری عثمانی سلطان محمد پنجم
امپراتوری عثمانی نشت بی
امپراتوری عثمانی انور پاشا
امپراتوری عثمانی مصطفی کمال

جنگ عثمانی و ایتالیا (که در ایتالیا به عنوان جنگ لیبی و در ترکیه به نام جنگ طرابلس شناخته می‌شود) از ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۱ تا ۱۸ اکتبر ۱۹۱۲ میلادی میان امپراتوری عثمانی و پادشاهی ایتالیا درگرفت.

در نتیجهٔ این جنگ، ایتالیا توانست سه ایالت عثمانی در شمال آفریقا یعنی طرابلس، فزان و برقه را تسخیر نماید. این سه ایالت در کنار هم، لیبی را تشکیل دادند.

طی این جنگ، ایتالیا جزایر دودیکانیس در دریای اژه را تصرف کرد؛ البته، با پایان جنگ پذیرفت که آن را به عثمانی بازگرداند. عهدنامه پایان جنگ در ۱۹۱۲ با نام پیمان اوخی به ثبت رسید.

این جنگ زمینه و مقدمه‌ای برای جنگ جهانی اول نیز محسوب می‌شود؛ زیرا، ملی‌گرایی در کشورهای بالکان را تقویت کرد. باقی کشورها با مشاهدهٔ این که چگونه ایتالیا توانست به آسانی عثمانی‌ها را شکست دهد، جنگ اول بالکان را خلق نمودند.

جنگ ایتالیا و عثمانی، فناوری‌های جدید نظامی را به عرصه نمایش گذارد که از آن جمله می‌توان به هواپیما اشاره کرد. اولین حمله هوایی تاریخ در ۱ نوامبر ۱۹۱۱ به مواضع عثمانی‌ها در لیبی رخ داد.

منابع[ویرایش]