شوگون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میناموتونو یوریتومو (源頼朝)، بنیان‌گذار شوگون‌سالاری کاماکورا و اولین شوگون.

شوگون shōgun (به ژاپنی: کانجی 将軍, هیراگانا しょうぐん) به معنی سردار نیروهای جنگ‌آور و لقبی تاریخی است که در بیشتر زمان‌ها به صورت موروثی به دیکتاتورهای نظامی ژاپن تعلق می‌گرفت.[۱] این لقب هم‌سنگ با بالاترین درجه در فرماندهی نظامی دوران مدرن به حساب می‌رفته است. گذشته از معنای ساده واژه شوگون به منزلهٔ ژنرال، این لقب در زمان‌های گوناگون تاریخ ژاپن، به عنوان شخص فرمانروا به کار برده می‌شد.

به استبداد نظامی شوگون‌ها در زبان ژاپنی باکوفو (幕府) (به انگلیسی: shogunate) می گویند. در سال ۱۱۸۵ میناموتونو یوریتومو با شکست طایفۀ رقیب جایگاه خود را در حلقه قدرت استوار کرد و در سال ۱۱۹۲ از سوی امپراتور لقب سردار یا شوگون گرفت. یوریتومو سپس در شهر کاماکورا، استبداد نظامی خود یا باکوفو ( bakufu) را پایه گذاشت. پایان کار شوگون‌ها، ترک قدرت از سوی توکوگاوا شینوبو در سال ۱۸۶۷ و واگذاری آن به امپراتور مِی‌جی بود.

کوسونوکی ماساهیگه، سامورایی وفاداری که علیه استبداد نظامی کاماکورا جنگید.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]