رایش آلمان از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرچم رایش سوم با نشان سواستیکا

رایش سوم به دورانی از کشور آلمان اطلاق می‏شود كه دولت آدولف هیتلر —در سال ۱۹۳۳ تا آغاز نازی-زدايی در سال ۱۹۴۵ میلادی— در آن کشور در راس حکومت بود. در اين دوران، كشور آلمان تحت حكومت «حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان» به رهبری آدولف هيتلر به عنوان صدراعظم بود. وی از سال ۱۹۳۴ رهبر حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان شد. پس از روی كار آمدن نازی‏ها در سال ۱۹۳۳، نام رسمی كشور آلمان تغيير نكرد و همان عبارت «رایش آلمان» (به آلمانی: Deutsches Reich) يا «رايش سوم» كه از سال ۱۸۷۱ بود، باقی ماند.

نقشه رایش بزرگ آلمان در سال ۱۹۴۳

[ویرایش] امپراتوری آلمان و رایش آلمان

مفهوم رایش با مفهوم «امپراتوری» تفاوت دارد؛ از نظر تاريخی، فقط به آلمان از ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ ميلادی – كه آلمان تحت قوانین فرمانروايی بود- «امپراتوری آلمان» گفته می‏شود. در صورتی كه عبارت «رایش» نوع حکومت آلمان از ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۵ ميلادی را بيان می‏كند. واژه «رایش» در زبان آلمانی برخلاف واژه «امپراتوری» بيانگر يک حكومت سلطنتی نيست.

در تاريخ آلمان بین سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۵ به سه دوران تقسيم می‏شود:

• ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸: رایش آلمان به معنای امپراتوری آلمان (به انگلیسی: German empire) با سطنت مطلقه تحت قوانین هوهنتزولرن (Hehenzollern) تا پايان جنگ جهانی اول.
• ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳: پس از استعفای «قيصر ويلهلم دوم» در ۱۹۱۸ و به دنبال پذيرش «معاهده ورسای» در ۱۹۱۹، جمهوری دموكراتيك آلمان كه با نام «جمهوری وايمار برسر كار آمد.
• ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵: ديكتاتوری خودكامهٔ حزب ناسیونال سوسیالیست كارگران معروف به رايش سوم يا همان آلمان نازی

در سال ۱۹۳۸، با الحاق کشور اتريش، آلمان نازی برای اولین بار پس از امپراتوری روم غربی، به‏صورت ايالت‌های متحده در آمد و اتريش در درون مرزهای آلمان محسوب می‏شد. در اوايل دهه‏ ۱۹۴۰، رژيم نازی از نقطه نظر نظامی و ارضی، به صورت حاكم ملل اروپا درآمد. در سال ۱۹۴۳، دولت نازی، نام آلمان را به طور رسمی به «رایش بزرگ آلمان» تغيير داد و تا شكست آلمان نازی در ماه مه سال ۱۹۴۵ به همین نام باقی ماند.

[ویرایش] رهبر رایش سوم

تماشاگران در مسابقات المپیک ۱۹۳۶ برلین با ورود پیشوا به استادیوم، به وی درود آلمانی میدهند.

آدولف هیتلر گوش دادن پرونده (زاده ۲۰ آوریل، ۱۸۸۹ – درگذشته ۳۰ آوریل، ۱۹۴۵) رهبر حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان در سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱ و به مدت ۱۲ سال صدراعظم و پیشوای آلمان در بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ در آلمان بود.[۱]

هیتلر به عنوان یک کهنه‌سرباز نشان‌دار جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۲۰ به حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان پیوست و در ۱۹۲۱ به ریاست آن رسید. او پس از زندانی شدن به خاطر شرکت در کودتای نافرجام ۱۹۲۳، با ترویج ایده‌های ناسیونالیستی، ضد کمونیستی و یهودستیزی و ایراد سخنرانیهای پرشور و پروپاگاندا، حامیانی در سطح کشور آلمان به دست آورد. هیتلر در سال ۱۹۳۳ به مقام صدراعظمی رسید و بیدرنگ یک دیکتاتوری فاشیستی تک حزبی را بنیان نهاد.[۱]. مجموعهٔ ارتشی- صنعتی آلمان توانست قوای تحلیل رفته این کشور را ترمیم و آن را تبدیل به یکی از قدرت‌های برتر اروپا در زمان خود نماید. هیتلر سیاست خارجی خود را با هدف تصرف فضای حیاتی بیشتر دنبال نمود و یکی از دلایل اولیه و عمده وقوع جنگ جهانی دوم الحاق اتریش و تهاجم به چکسلواکی و لهستان در ۱۹۳۹ توسط او بود که در نتیجه بریتانیا و فرانسه به آلمان اعلام جنگ کردند. جنگی که بین دو قدرت محور و متفقین درگرفت و در طی این مدت اروپا و همچنین سایر نقاط دنیا شاهد ویرانی‌ها و تلفات بسیار بود.

اگرچه در عرض سه سال، آلمان و نیروهای محور بیشتر مناطق اروپا، بخشهای بزرگی از آفریقا، شرق آسیا و اقیانوسیه را اشغال نمودند، نیروهای متفقین از سال ۱۹۴۲ به بعد، از آنان پیشی گرفته و در سال ۱۹۴۵ آلمان را از هر سو احاطه نمودند. وی در همان سال و در هنگام فتح برلین، به ضرب گلوله خودکشی نمود. این جنگ در نهایت به کشته و زخمی‌شدن بسیاری منجر شد، از آن جمله می‌توان به کشتار دسته‌جمعی و سیستماتیک یهودیان که تعداد آن شش میلیون نفر تخمین زده می‌شود و همچنین میلیونها انسان دیگر توسط نازی‌ها و متحدان آنان اشاره کرد که به واقعه هولوکاست معروف گشته‌است.

[ویرایش] منابع

‎

[ویرایش] پیوند به بیرون

• پيمان عدم تجاوز آلمان - شوروی