ادو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشه ادو

ادو (به ژاپنی: 江戸 Edo) نام قدیم توکیو پایتخت ژاپن است. از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی مرکز سیاسی دولت ادوباکوفو در ژاپن بود. این شهر در طول دوره ادو به عنوان یک پایتخت اداری توسعه پیدا کرد. قلعه ادو محل اقامت توکوگاوا ایه‌یاسو بنیان گذار دولت ادوباکوفو بود. در دوره ادو جلسات دولت در ادو برگزار می‌شد اما در دوران باکوماتسو یا دورهٔ پایانی ادو مرکز سیاسی ژاپن به کیوتو منتقل شد. پانزدهمین شوگون دورهٔ ادو در کیوتو زندگی می‌کرد و حتی یک بار هم در ادو اقامت نداشته‌است. ادو در سال ۱۸۶۸میلادی توسط امپراتور میجی به توکیو تغییر نام داده‌شد. در همان سال نام قلعه ادو نیز به قلعه توکیو تغییر نام داده و از آن پس به عنوان محل اقامت امپراتوران ژاپن یا کوکیو (به ژاپنی: 皇居 kōkyo) انتخاب شد.

نرخ بالای سواد در ادو[ویرایش]

نرخ سواد در بین مردان بالغ ادو در دوره باکوماتسو (بین سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۶۷ میلادی) حدود ۷۰ درصد تخمین زده می‌شود که نسبت به نرخ سواد در زمان مشابه در سطح جهانی و بطور مثال در لندن حدود ۲۰ درصد و در پاریس حدود ۱۰ درصد بسیار فراتر است. [یادداشت ۱]

در همین رابطه هنریک شولمن باستان‌شناس آلمانی مطالبی نوشته و تعجب خود را ابراز کرده‌است. پس زمینهٔ این نرخ بالای سواد، گسترش مدارس خصوصی در نظر گرفته می‌شود در ضمن باید این نکته را در نظر داشت که در آن زمان جمعیت بزرگی از شهر را سامورایی ها تشکیل می‌دادند و نرخ سواد در بین آنها ۱۰۰ درصد بوده‌است. در این هنگام میانگین نرخ سواد در بین مردان بالغ در کل کشور ژاپن در حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد تخمین زده می‌شود.[یادداشت ۲]

حادثه‌های بزرگ دوره ادو[ویرایش]

سال نوع حادثه توضیحات
۱۶۴۲ قحطی بنام کانئی نو دای‌کیکین (به ژاپنی: 寛永の大飢饉) نامیده می‌شود. یکی از چهار قحطی بزرگ دوره ادو ست.
۱۶۵۷ آتش‌سوزی بزرگ این آتش سوزی بنام مِه‌ئی‌رِئی نو دای‌کا (به ژاپنی: 明暦の大火) نامیده می‌شود. بیشتر از نیمی از شهر و قسمت‌هایی از قلعه ادو در اثر این آتش سوزی از بین رفت. تعداد کشته‌شدگان ۱۰۷٬۰۰۰ هزار نفر برآورد می‌شود. این آتش سوزی به عنوان یکی از سه آتش‌سوزی بزرگ جهان و بزرگترین آتش سوزی در تاریخ ژاپن شناخته می‌شود.
۱۶۵۹ سیل منطقهٔ آسیب دیده آساکوسا
۱۶۸۲ آتش‌سوزی بزرگ این آتش سوزی بنام تِننا دای‌کا (به ژاپنی: 天和の大火) نامیده می‌شود. تعداد کشته‌شدگان ۳۵۰۰ نفر برآورد می‌شود.
۱۶۹۸ آتش‌سوزی بزرگ این آتش سوزی بنام چوکوگاکو کاجی (به ژاپنی: 勅額火事) نامیده می‌شود. تعداد کشته‌شدگان بیش از ۳۰۰۰ نفر برآورد می‌شود.
۱۷۰۳ زمین لرزه این زمین لرزه بنام گنروکو دای‌جیشین (به ژاپنی: 元禄大地震) نامیده می‌شود. تعداد کشته‌شدگان بیش از ۲۳۰۰ نفر برآورد می‌شود.
۱۷۰۴ آتش‌سوزی بزرگ این آتش سوزی بنام گنروکو دای‌کا (به ژاپنی: 元禄大火) نامیده می‌شود.
۱۷۰۷ آتشفشان بنام هواِیی دای‌فونکا (به ژاپنی: 宝永大噴火) نامیده می‌شود. در این سال کوه فوجی فوران کرد.
۱۷۳۲ قحطی بنام کئوهو نو دای‌کیکین (به ژاپنی: 享保の大飢饉) نامیده می‌شود. این قحطی تا یکسال ادامه داشت.
۱۷۴۲ سیل خسارات ناشی از این سیل بسیار زیاد بود.
۱۷۷۲ آتش‌سوزی بزرگ بنام میوا نو تایکا (به ژاپنی: 明和の大火) نامیده می‌شود. تعداد کشته‌شدگان حدود ۱۴٬۷۰۰ نفر همچنین تعدادمفقود شدگان ۴۰۶۰ نفر برآورد شده‌است.
۱۷۷۹ آتشفشان در این سال کوه میهارا در جزیره ایزواوشیما فوران کرد.
۱۷۸۲ قحطی بنام تِن مِی نو دای‌کیکین (به ژاپنی: 天明の大飢饉) نامیده می‌شود. یکی از چهار قحطی بزرگ دوره ادو ست که ۵ سال ادامه داشته‌است.
۱۷۸۳ آتشفشان کوه سنگن یاما (به ژاپنی: 浅間山) فوران کرد.
۱۷۸۶ سیل رود سومیدا طغیان کرد.
۱۸۰۶ آتش‌سوزی بزرگ بنام یونکا نو تای‌کا (به ژاپنی: 文化の大火) نامیده می‌شود. تعداد کشته‌شدگان حدود ۱۲۰۰ نفر برآورد می‌شود.
۱۸۳۳ قحطی بنام تِنپو نو دای‌کیکین (به ژاپنی: 天保の大飢饉) نامیده می‌شود. این قحطی به مدت ۴ سال ادامه داشت.
۱۸۴۶ سیل چندین نقطه از شهر ادو به زیر آب فرو رفت.
۱۸۵۵ زلزله بنام آنسِی نو دای‌جیشین (به ژاپنی: 安政の大地震) نامیده می‌شود. قدرت زلزله ۶٫۹ ریشتر بود.
۱۸۵۹ سیل سیل در اثر طغیان رود تاما بوجود آمده و در اثر آن آب‌راه تاماگاوا که یکی از آبراه‌هایی بود که آب آشامیدنی شهر ادو را تأمین می‌کرد، مسدود شد.

نگارخانه[ویرایش]

پانورامای ادو در سال ۱۸۶۵ یا ۱۸۶۶، مرکب از پنج عکس مجزا، رنگی شده از نگاتیو سیاه و سفید (چاپ فتوکروم).

منابع[ویرایش]

  • Corporate Author, 財団法人 東京観光 財団TCVB (2010). 大江戸東京の歩き方. ダイヤモンド社. ISBN 978-4-478-05990-6. 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «江戸»، ویکی‌پدیای ژاپنی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۰۱۰-۹-۸).

پانویس[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. 江戸の成人男性の識字率は幕末には70%を超え、同時期のロンドン(20%)、パリ(10%未満)を遥かに凌ぎ、世界的に見れば極めて高い水準であると言うことができる }}
  2. 鈴木理恵, "江戸時代における識字の多様性", 史学研究, 209号 (1995), pp. 23-40. 江戸時代の識字率は状況証拠(文書による支配の徹底、年貢村請制の実現、商品経済の浸透、寺子屋の隆盛、欧米人の旅行記の記載、出版業の隆盛、多量多彩な文書の蓄積)から推定されたものであり、批判も多い }}