ابن راوندی
ابو الحسن احمد بن یحیی بن اسحاق راوندی معروف به ابن راوندی از اهالی روستای راوند واقع در بین راه اصفهان و کاشان، متولد سال ۲۱۰ هجری قمری که در ۴۰ سالگی درگذشت.
دوران زندگی او با تحولات مذهبی و فکری عظیمی روبرو بود وی در ابتدا یکی از بزرگان معتزله قرن سوم هجری محسوب میگردید لیکن تغییر عقیده داد و در کتاب «فضیحه المعتزله» که آن را در پاسخ به کتاب جاحظ با نام «فضیلت معتزله» نوشت بشدت از معتزله انتقاد کرد. آنگاه برای مدت کوتاهی به مذهب تشیع گروید و کتاب «الامامت» از آثار دوره کوتاه تشیع اوست، اما ملاقات او با ابوعیسی الوراق ملحد باعث خروج او از تشیع و اسلام گردید و از آن پس به یکی از مهمترین ندانمگرایان و زندیقان تاریخ اسلام تبدیل شد.
در سال ۵۹۰ هجری بعد از کشته شدن طغرل بن ارسلان آخرین پادشاه سلجوقی عراق، به آسیای صغیر رفت و به سلجوقیان روم پیوست. در ۵۹۹ تألیف کتاب راحةالصدور و آیةالسرور را در تاریخ آل سلجوق آغاز کرد و در ۶۰۳ آن را به پایان رسانید و به نام کیخسرو اول، سلطان سلجوقی روم تقدیم کرد.
بجز آنچه دشمنانش از وی نقل میکنند یا شیفتگانش به او نسبت میدهند چیزی از تالیفات وی بما نرسیدهاست. کتاب «الانتصار» از خیاط معتزلی در رد و تکذیب مباحث ابن راوندی در بطن کتاب الزمرد به تحریر درآمده و به لطف الخیاط اطلاع از قسمتهای زیادی از کتاب زمرد برای ما مقدور گشتهاست.
[ویرایش] تألیفات ابن راوندی
- کتاب التاج
- کتاب التعدیل و التجویر
- کتاب الزمرد
- کتاب الفرند
- کتاب الدامق
- کتاب اجتهاد الرای
- کتاب الزینه
[ویرایش] منابع
- دایرةالمعارف فارسی، به سرپرستی غلامحسین مصاحب
- زبان و ادب فارسی در قلمرو عثمانی، محمدامین ریاحی، تهران ۱۳۶۹
