گویش شاخناتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
گویش شاخناتی
زبان بومی درایران
منطقهشاخنات
شمار گویشوران
۱۵۰۰۰  (بدون تاریخ)
هندواروپایی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳

گویش شاخناتی است که از زیر مجموعه‌های از زبان فارسی نو می‌باشد که همانند گویشهای دیگر به نسبت زبان رسمی کمتر دگرگون شده و از اینرو بسیاری از ویژگی‌های فارسی کهن را نگه داشته‌است. محمود رفیعی در مقدمه واژه‌نامه گویش بیرجند می‌نویسد که چون بیرجند در نزدیکی کویر و در منطقه‌ای کوهستانی واقع شده، در گذر تاریخ کمتر مورد تاخت و تاز و هجوم قرار گرفته و در نتیجه گویش آن نیز پاکیزه و دست نخورده باقی‌مانده‌است. غنای گویش شاخناتی در واژگان آن است. این گویش از لحاظ شمار واژه‌ها و تنوع آن‌ها یکی از گویشهای پرمایه ی زبان فارسی است.[۱]

گویشوران[ویرایش]

در حدود پانزده هزار نفر در استانهای سه‌گانه خراسان ، سیستان و بلوچستان ، تهران ، سمنان ، البرز ، اصفهان و کرمان به این گویش سخن می گویند.

منابع[ویرایش]

  1. رضایی ، جمال(۱۳۷۷) ؛بررسی گویش بیرجندی ؛ تهران: انتشارات هیرمند