لهجه شاهرودی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شاهرودی
زبان بومی درایران
منطقهاستان سمنان
فارسی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳
گلاتولوگshah1255[۱]

لهجه شاهرودی از لهجه‌های زبان فارسی است که در استان سمنان و منطقه شاهرود به آن تکلم می‌شود.این لهجه از لهجه هایی است که به پهلوی نزدیک است.[۲] زبان مردم شاهرود که لهجه‌ای فارسی به شمار می‌رود با زبان‌های دیگر این استان مانند سمنانی و سنگسری کاملا تفاوت دارد.[۳] گویش شاهرودی جدا از استان سمنان در مناطقی از استان گلستان نیز رایج است.

نمونه واژگان[ویرایش]

  • هنباشه= نمی شود
  • زنگیچه = آرنج
  • وَخِی = پاشو
  • پی یَر = پدر
  • نووایه = نوه
  • زنگلاچو = زردآلوی نرسیده(چاقاله)
  • هننتانوم = نمی توانم

مینه = میانه

منبع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "شاهرودی". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. «سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردش‌گری-معرفی استان سمنان». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ مارس ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۲.
  3. ==پرتال ایران-سمنان بایگانی‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine

پیوند به بیرون[ویرایش]