لهجه شاهرودی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لهجه شاهرودی از لهجه‌های زبان فارسی است که در استان سمنان و منطقه شاهرود به آن تکلم می‌شود.این لهجه از لهجه هایی است که به پهلوی نزدیک است.[۱] زبان مردم شاهرود که لهجه‌ای فارسی به شمار می‌رود با زبان‌های دیگر این استان مانند سمنانی و سنگسری کاملاً تفاوت دارد.[۲] گویش شاهرودی جدا از استان سمنان در مناطقی از استان گلستان نیز رایج است.

نمونه واژگان[ویرایش]

  • هنباشه= می شود
  • زنگیچه = آرنج
  • وَخِی = پاشو
  • پی یَر = پدر
  • نووایه = نوه
  • نُووایا = نوه ها
  • زنگلاچو = زردآلوی نرسیده(چاقاله)
  • مار = مادر
  • بِرار = برادر
  • خووار = خواهر
  • چقول = گنجشگ
  • اِجّاش = اصلاً
  • خُفتیدن = خوابیدن
  • بُخُفتُم = خوابیدم
  • مینِ... = درمیانِ، داخل
  • چوکا = چرا
  • چِرِه = چرا
  • هِنِندانُم = نمی دانم
  • هِندانُم = می دانم
  • هموار = آرام، یواش
  • یَذِه = یک ذره، کمی
  • هِنِرِوه = نمی رود
  • هِرِوه = می رود
  • هارتیز وارتیز = شلوغ کردن، بالا و پایین پریدن
  • هاپِر واپِر = شلوغ کردن، بالا و پایین پریدن
  • لاکِرِند = کف گیر
  • قِلیف = دیگ، قابلمه
  • او=آب
  • خوردو=کوچک کوچولو
  • کل ماس = مارمولک کله گنده
  • رندو = ته دیگ
  • وچه= بچه

منبع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]