لهجه دامغانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لهجه دامغانی از لهجه‌های زبان فارسی است که در منطقه دامغان در استان سمنان رایج است.این لهجه با زبان‌های رایج در استان مانند سمنانی و سنگسری متفاوت است.[۱]

اگرچه فهم لهجه دامغانی برای فارسی زبانان بسیار ساده است اما در لهجه دامغانی کلمات منحصر بفردی وجود دارد که مربوط به زبان دامغانی است. این کلمات غالبا ریشه در فرهنگ کهن و تاریخ چند هزار ساله دامغان دارند.

ویژگی‌ها[ویرایش]

این لهجه که در دامغان رایج است ضمه‌گرا بوده و فتحه‌ها را معمولا به ضمه تبدیل می‌کند. صرف افعال نیز فارسی است با این تفاوت که تفاوت‌هایی در آوا وجود دارد.

بخورم← bokhorom

بخورید← bokhorin

بخورند← bokhoren

بروم← borom

خودم←khodom

نمک← nemek

زمین← zemin

نشستند← neshesten

دکان← doukan

ذرت← zoret

در لهجه دامغانی با اضافه کردن آوای ū (او) به انتهای اسامی و کلمات و جایگزین کردن کسره به جای فتحه آنها را ادا میکنند. در بعضی از کلمات نیز به جای اُ از اُو استفاده می‌شود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]

دیو داماغ، یعنی چی؟ چچچرررره... اثر سید فرید میر جلالو

پیوند به بیرون[ویرایش]

داستان فرید کچل به لهجه دامغانی